کتاب روان شناسی برای بازیگران

کتاب روان شناسی برای بازیگران نوشتهٔ کوین پیج و ترجمهٔ پوپک رحیمی است و نشر قطره آن را منتشر کرده است. تئوری‌ها و تمریناتی برای پروسهٔ بازیگری در این کتاب آمده است.

درباره کتاب روان شناسی برای بازیگران

کتاب روان‌شناسی برای بازیگران، مطالعه‌ای است بر روان‌شناسی مدرن که مخصوصاً برای کارِ بازیگر و «بازیگرانِ درحال‌آموزش» طراحی شده است. این مطالعه، زمینه‌های مجزا و مختلفی از تئوری‌های روان‌شناسانه را که بازیگران می‌توانند در پروسهٔ خلاقهٔ خود، برای شکل‌دادن و ارتباط برقرارکردن با کاراکترهای دراماتیک مورد استفاده قرار دهند پوشش می‌دهد. این کتاب، بسیاری از ایده‌ها و تئوری‌های پسا ـ استانیسلاوسکی در بازیگری را که در ارتباط با روان‌شناسی ذهن انسان بوده و برآمده از تفکرات اذهان درخشان قرن بیستم هستند  از زیگموند فروید و کارل یونگ گرفته تا آبراهام مازلو و کِن ویلبِر ـ مورد پژوهش و واکاوی قرار می‌دهد و شیوهٔ تمرین قدم‌به‌قدمی را به بازیگران پیشنهاد می‌کند تا بتوانند با کمک آن، کاراکترهای خود را درک کرده و آن‌ها را به شکلی تأثیرگذار بر روی صحنه و یا در مقابل دوربین، زنده کنند. روان‌شناسی برای بازیگران همچنین پیشنهاداتی برای چگونگی کنارآمدن با استرس و اضطراب، و نحوهٔ قرارگرفتن در میدان‌های رقابتی ارائه داده و ابزارهایی برای آگاهی عمیق‌تر و کشف کاراکتر، در اختیار بازیگران قرار می‌دهد.

خواندن کتاب روان شناسی برای بازیگران را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

مطالب این کتاب نه تنها برای بازیگران و افراد شاغل در جهان درام مفید است، بلکه برای تمام افرادی که تمایل دارند «با شناخت انسان و درک نیازها و انگیزه‌های انسانی، راهکارهای مفیدی برای تعامل با خود و دیگران پیدا کنند» مفید است.

درباره کوین پِیج

کوین پِیج بازیگر، نظریه‌پرداز و نویسنده‌ای است که پیشینهٔ درخشانی در روان‌شناسی، تمرینات مدیتیشن و تحقیقات مربوط به خودآگاهی دارد. او نویسندهٔ کتاب آموزش پیشرفتهٔ خودآگاه برای بازیگران (انتشارات راتلج، ۲۰۱۸) است.

بخشی از کتاب روان شناسی برای بازیگران

«دو مورد از مفیدترین ابزارهای یونگ برای برخورد با ناخودآگاه، سبک خاص او در رؤیاپردازی و پروسهٔ تخیل فعال است که هر دو، ابزارهایی ارزشمند برای بازیگری هستند.

یونگ چندین بار از دیدگاه فروید دربارهٔ خواب و رؤیا فاصله گرفت. همان‌طور که یونگ دیدگاه فروید را توضیح داده است، فروید تمایل داشت به شیوه‌ای تقلیل‌گرایانه به رؤیاها نگاه کند و به‌این‌ترتیب تمام محتوای رؤیاها را به نسخه‌هایی انتزاعی از تحقق یا عدم تحقق آرزوها تقلیل می‌داد، آرزوها و خواست‌هایی که اغلب به انگیزه‌های اولیهٔ جنسی و پرخاشگرانه مربوط می‌شدند (یونگ، ۱۹۷۴). از دیدگاه یونگ، فروید تنها به عوامل عِلّی تعیین‌کنندهٔ رؤیا می‌پرداخت، یعنی اینکه چه انگیزهٔ ناامیدشده و چه میل سرکوب‌شده‌ای باعث بروز رؤیا شده است؟ درحالی‌که یونگ از سوی دیگر، جنبه‌های عِلّی رؤیا را انکار نکرده و همچنین معتقد بود که درمانگرِ تحلیل‌گر باید به هدف رؤیا در زندگی روانی بیمارِ تحلیل‌شوندهٔ خود نگاه کند. به‌این‌ترتیب در تحلیل رؤیا به شیوهٔ یونگ، به جزئیات دقیق (محتوای آشکار) رؤیا نگاه می‌کنیم؛ تقویت‌ها و تداعی‌ها دربارهٔ محتوای رؤیا را از شخصی که رؤیا دیده است، جمع‌آوری می‌کنیم، و احتمالاً در چندین جلسه، به‌ویژه به سطوح شخصی، فرهنگی و آرکی تایپی پاسخ‌های فردی که رؤیا دیده است، نگاه می‌کنیم؛ و درنهایت رؤیا را در زمینهٔ زندگی و مراحل رشدی شخصیِ فردی که رؤیا دیده (پروسهٔ فردی) قرار می‌دهیم (هال، ۱۹۸۳). یونگ معتقد بود که با درگیر شدن در این پروسهٔ تحلیلی برای تعیین دقیق هدف رؤیا در زندگی شخصی که رؤیا دیده است، می‌توان بسیار فراتر از روش جبرگرایانه‌تر و تقلیل‌گرایانهٔ فروید، در تفسیر نمادهای رؤیا برحسب انگیزه‌ها، نیازها و آرزوهای پیش‌بینی شدهٔ عِلّی تلاش کرد (یونگ، ۱۹۷۴).»