کتاب رازی در میان نیست

کتاب الکترونیکی «رازی در میان نیست» نوشتهٔ پیتر بروک با ترجمهٔ محمد شهبا در انتشارات شرکت کتاب هرمس چاپ شده است. این کتاب مجموعه نوشته‌هایی از پیتر بروک درباره هنر بازیگری و تئاتر است که طی آن نگارنده تجارب و دیدگاه خود را در باب نمایش مطرح می سازد.

درباره کتاب رازی در میان نیست

این کتاب سه فصل دارد که به ترتیب عبارتند از «فریبکاری ملال»، «ماهی زرین» و «رازی در میان نیست». پیتر بروک، کارگردان نوآور تئاتر و سینمای بریتانیا است. او تاکنون جوایز معتبری از جمله: تونی، امی، لارنس اولیویه، پرمیوم ایمپریاله و پری ایتالیا را به خودش اختصاص داده است. بسیاری از منتقدین او را بزرگ‌ترین و مهم‌ترین کارگردان معاصر تئاتر می‌دانند. او در این کتاب به بیان تجربه‌ها و دیدگاه‌های خود در رابطه با نمایش و بازیگری می‌پردازد.

کتاب رازی در میان نیست را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به علاقه‌مندان به هنر نمایش پیشنهاد می‌شود. 

بخشی از کتاب رازی در میان نیست

زمانی که کتاب مکان خنثی را نوشتم، کسانی که در پی «تئاتر مردمی» بودند باور داشتند که هرچه «برای مردم» باشد خود به خود سرزندگی دارد، بر خلاف چیزی که فاقد این سرزندگی است و آن را «تئاتر نخبه‌گرا» می‌نامیدند. در همین حال، «نخبگان» می‌پنداشتند برتریشان از آن روست که در فعالیتی عقلانی مشارکت می‌کنند که درست نقطه مقابلِ «تئاتر بازاری» خودنما و بی‌طراوت است. در ضمن، کسانی که بر «شاهکارهای کلاسیک» کار می‌کردند بر این باور بودند که «فرهنگ والا» کیفیتی را در رگهای جامعه جاری می‌سازد که از آدرنالینِ رقیقِ کمدیهای عامیانه بسی فراتر است. با این همه، تجربه سالیان مرا آموخت که اصلاً چنین نیست و مکانِ مناسب آن است که محل تلاقی فعالیتهای گوناگون باشد چنان که دسته‌بندیهای بالا از میان برداشته شود.

خوشبختانه، هنگامی که کار تئاتر را آغاز کردم از این طبقه‌بندیها چیزی نمی‌دانستم. بزرگترین مزیت (تئاتر) آن روز انگلستان آن بود که نه مدرسه‌ای در کار بود نه استادی و نه الگویی. از تئاتر آلمان هیچ نمی‌دانستیم، کسی استانیسلاوسکی را نمی‌شناخت، از برشت فقط نامی می‌دانستیمو از آرتو همین را هم نه. هیچ نظریه‌ای در کار نبود. بنابراین کسانی که کار تئاتر می‌کردند آزادانه از گونه‌ای (ژانری) به گونه دیگر می‌رفتند. بازیگرانِ نام‌آور هم در آثار شکسپیر بازی می‌کردند هم در کمدیهای فارس و هم در کمدیهای موزیکال. تماشاگران و منتقدان نیز این را آسان می‌پذیرفتند بی‌آنکه بپندارند که به آنان ــ یا به «هنر تئاتر» ــ خیانت شده است.

در اوایل دهه پنجاه، هملت را در مسکو اجرا کردیم. در این نمایش پل اسکافیلد بازی می‌کرد که بیش از ده سالی بود نقشهای بزرگی را ایفا کرده بود و در انگلستان او را یکی از درخسانترین و ورزیده‌ترین بازیگران آن نسل می‌شناختیم. این ماجرا مربوط به دوران استالین است؛ دورانی که روسیه از همه جهان بریده بود ــ در واقع گمان می‌کنم ما نخسستین گروه انگلیسی بودیم که در آنجا نمایشی را به صحنه می‌بردیم. نمایش‌مان با موفقیت بسیار روبه‌رو شد و با اسکافیلد همچون خواننده‌ای مشهور رفتار کردند.