کتاب فراتر از ذهن

کتاب فراتر از ذهن نوشتهٔ آلن واتس (فیلسوف، سخنران و مفسر فلسفه‌های شرقی بودیسم، تائوئیسم و هندوئیسم) و ترجمهٔ کامران بهمنی است. موسسه انتشارات فلسفه این کتاب را روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب فراتر از ذهن

گفته شده است که عقاید و تجربیات شخصی نویسنده که در کتاب فراتر از ذهن بازتاب گسترده‌ای دارد، بر اساس سالیان دراز مطالعه و اجرای فلسفه‌های شرقی بنا شده است؛ فلسفه‌هایی که هر یک به‌شیوهٔ خودشان اشاره به خداپرستی و انسان‌دوستی و عشق به خدا، مردم و همهٔ موجودات و سراسر گیتی و کیهان دارند. کتاب حاضر در ۶ بخش به این موضوعات پرداخته است. «فراتر از ذهن» به‌محض انتشار به موفقیت چشم‌گیری دست یافت. نویسنده کوشیده است تا در این کتاب، دریچه‌ای به یکی از مکاتب فلسفی و عرفانی بگشاید.

کتاب حاضر برگرفته از متن ده‌ها سمینار ضبط‌‌شده‌ٔ آلن واتس است. مجموعه گفتارهای نویسنده در این اثر شامل مباحث تخصصی و عمیقی چون «طبیعتِ آگاهی»، «شبکه‌ٔ زندگی»، «سرمستی گریزناپذیر»، «جهان به بهترین شکل»، «جهان در نقش خود» و «جهان در نقش پوچی» است. در این کتاب موضوعات مهمی چون ادراک مشترک، کیهان‌شناسی مقایسه‌ای و جایگاه نوع بشر در جهان طبیعی پیش کشیده شده است. واتس به شما نشان می‌دهد چگونه خرد جمعی دنیای غرب، ریشه در علم منسوخ‌شده و ساختارهای فرهنگی قرن نوزدهم دارد؛ او همچنین با به چالش‌کشیدن وضعیت موجود، سعی کرده است از دورشدن دنیای غرب از دانش امروز پرده بردارد.

خواندن کتاب فراتر از ذهن را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران علم فلسفه پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب فراتر از ذهن

«در همان حال که آگاهی انسان نوعی دانایی و حساسیت و درک است، نوعی نادانی هم هست. آگاهی معمولی و روزمرهٔ ما بیش از آن‌چه که به دست می‌آورد، چیزهایی را که بسیار مهم هستند از دست می‌دهد. برای نمونه، چیزهایی را نادیده می‌گیرد که اگر به آن‌ها آگاهی داشتیم اضطراب‌ها، ترس‌ها و نگرانی‌هایمان را کاهش می‌دادند. اگر می‌توانستیم آگاهی خود را برای در برگرفتن چیزهایی که نادیده می‌گیریم گسترش دهیم، آرامش درونی عمیقی را تجربه می‌کردیم، زیرا همهٔ ما تنها چیزی را که قرار نیست بدانیم می‌دانیم. طبق یکی از قوانین بازی اجتماعی خاص ما، شما مجاز به دانستن پایین زندگی نیستید. از یک‌سو، پایین به معنای چرک واقعی روی چیزها است، اما هم‌چنین به معنای آن چیزی است که عمیق است، آنچه که مرموز است، چیزی که در اعماق است؛ و پایین بودن آن جنبهٔ فوق‌العاده مهم هستی است که آگاهی روزمرهٔ ما آن را پنهان می‌کند.

حواس ما انتخابی است. ما تنها به باند کوچکی از احساسات حساسیم، از این‌رو، طیف عظیمی از ارتعاشات خارج از آن باند را از دست می‌دهیم، مانند پرتوهای کیهانی، پرتوهای فرابنفش، پرتوهای گاما، و غیره. هم‌چنین، از چیزی سخن می‌گویم که ابزار ما قادر به تشخیص آن است، حتی ارتعاشاتی هستند که از توجه آن‌ها دور است. کیهان سامانه‌ای گسترده از ارتعاشات، پر از امکانات بی‌کران است. وقتی چنگ می‌نوازید، فقط انگشتان‌تان را روی همهٔ سیم‌ها به جلو و عقب نمی‌برید. این صدای وحشتناکی می‌دهد. شما تارهای خاصی را در یک پرده برمی‌گزینید، نت‌های خاصی را می‌نوازید و این‌ها یک الگو می‌سازند؛ اما سیم‌هایی هستند که کنار می‌گذارید و نت‌هایی را در تداوم اساسی چنگ نمی‌نوازید.

پس چه چیزی را کنار گذاشته‌اید؟ این برای همهٔ ما یک پرسش کاملاً بنیادی است. شما روی چیزهای خاصی که تصورتان از واقعیت روزمره را تشکیل می‌دهند، متمرکز شده‌اید. شما افراد و جنبه‌های خاصی از ساختمان‌ها، تکه‌هایی از منظره یا بخش‌هایی از آسمان را جدا می‌کنید و درواقع جهان را مجموعه‌ای از چیزها و رویدادهای نسبتاً ناپیوسته می‌بینید؛ اما یک‌چیز را جا انداختید، یک‌چیز را فراموش کردید. از شلوار یا کلاه یا عینک حرف نمی‌زنم، بلکه چیزی کاملاً ضروری است. همه آن را فراموش کرده‌اند و یکی از راه‌های کشف دوبارهٔ آن چیز، پرسیدن این است: «تو چه کسی هستی؟»»