کتاب صد قطره‌ی بارانی که پشت سر می‌دویدند

«صد قطره‌ی بارانی که پشت سر می‌دویدند» گزیده شعرهای آرسنی تارکوفسکی(۱۹۸۹-۱۹۰۷)، شاعر و مترجم برجسته روس است. جهان تارکوفسکی جادوی پنهانی است که گاهی به سختی می‌توان به آن راه یافت. شعر او دارای پیچیدگی خاص و تنوع معانی فراوانی است. او در مورد احساسات پیچیده، پیچیدگی پدیده‌ها، جایگاه انسان و شرایط تاریخی به وجود آمدن او می‌گوید. گاهی کلمه‌ها معنای دقیق خود را ندارند و در بعضی از شعرها واحدهای معنایی بلافاصله چندین فضا در ذهن مخاطب به نمایش می‌گذارند. همین طور ساخت کلمه‌های جدید و ناآشنا، ارجاعات مختلف به متون مقدس و قصه‌های اسطوره‌ای نیز در دشواری و سخت‌فهمی اشعار او بی‌تاثیر نیستند. اما بدون شک همه‌ی این‌ها از لذت روبه‌رو شدن با تصاویر بدیع و احساسات تاثیرگذاری که به وفور در اشعار او دیده می‌شود نمی‌کاهد. در یکی از سروده‌های این کتاب می‌خوانیم: «در سایه روشن‌ها، در پیچیدگی‌های خطوط خود را یافتم، چون برادری که برادرش را: ماننده‌ی یکی زنبور که جشن می‌گیرد در میانه‌ترین وجه گل سرخ. نمی‌دانم که هستم و از کجایم حکم ازل کجاست؟ بهشت یا جهنم، تنها می‌دانم که برای این معجزه نامیرایی خویش را قربانی خواهم کرد. قلب خودآگاه ـ پنجمین عنصر هستی، هیچ یاد ندارد از وطن ـ از گلبرگ‌های جهانِ در تغییر.»