کتاب راستی چرا؟

کتاب الکترونیکی «راستی چرا؟» نوشتهٔ جی اینگرام با ترجمهٔ رضا اسکندری آذر در نشر خزه چاپ شده است. این کتاب به سؤالاتی دربارهٔ جهان پیرامون ما پاسخ می‌دهد.

درباره کتاب راستی چرا؟

این کتاب برای سؤال‌هایی که ممکن است برای هرکسی پیش بیاید، پاسخ‌‌های جذابی دارد. در ادامه تعدادی از این سؤالات را می‌بینیم:

چرا پیاز اشک آدم را درمی‌آورد؟

آیا ما همه ژن نئاندرتال‌ها را در وجود خود داریم؟

چرا گاهی کلمه‌ای سر زبانم است، اما به یادش نمی‌آورم؟

آیا ناخن‌ دست سریع‌تر از ناخن پا رشد می‌کند؟

چرا بعضی‌ها با دیدن خون غش می‌کنند؟

چرا افراد تحت فشار روحی گند می‌زنند؟

چرا خمیازه مسری است؟

آیا نیوتن واقعاً به‌واسطهٔ افتادن سیب روی سرش قانون جاذبه را کشف کرد؟

آیا گربه‌ها ما را دوست دارند یا فقط تحملمان می‌کنند؟

آیا سگ‌ها واقعاً بهترین دوست انسان هستند؟

چه چیزی پشه‌ها را به من جذب می‌کند؟

چرا مارمولک‌ها دمشان را از دست می‌دهند؟

چرا دست‌های تیرانوزوروس رکس این‌قدر کوتاه بودند؟

آیا ما خواب را رنگی می‌بینیم؟

آیا واقعاً می‌توانیم تشخیص دهیم چه وقت کسی به ما خیره شده؟

آیا پاگُنده وجود دارد؟

آیا ارشمیدس واقعاً کشتی‌های رومیان را با استفاده از نور خورشید به آتش کشید؟

چرا با بالارفتن سن، زمان سریع‌تر می‌گذرد؟

آیا دنیای ما واقعاً دنیای کوچکی است؟

چرا برگ‌ها در پاییز تغییر رنگ می‌دهند؟

دیوار صوتی چیست و چه چیز می‌تواند آن را بشکند؟

یک برگه کاغذ را چند مرتبه می‌توان تا زد؟

آیا گالیله واقعاً گلوله‌ها را از بالای برج پیزا انداخت؟

کتاب راستی چرا؟ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به علاقه‌مندان به مطالعهٔ کتاب‌های اطلاعات عمومی پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب راستی چرا؟

«سال‌ها بعد رابرت جِی. سایِر نویسندهٔ کتاب‌های علمی‌تخیلی، کتاب «اختلاف منظر دربارهٔ نئاندرتال‌ها» را نوشت، سه‌گانه‌ای که در آن نئاندرتال‌ها در جهانی موازی به زندگی ادامه می‌دهند. در نهایت یکی از آنها مرز بین دو جهان موازی را رد می‌کند تا در رصدخانهٔ سادْبِری نوترینو واقع در اونتاریو به ملاقات انسان‌های مدرن بیاید. تا جایی که می‌دانیم، او تنها نئاندرتالی است که از فیزیک کوآنتوم سردرمی‌آورد.

حتی بعد از ۱۶۰ سال مطالعه و تحقیق هنوز هیچ‌کس مطمئن نیست چرا نئاندرتال‌ها بعد از صدها هزار سال بقا در اروپا و خاورمیانه در نهایت منقرض شدند. دیدگاه مرسوم که البته امروزه تا حد زیادی منسوخ شده، این بود که انسان‌های مدرن آنها را کشتند (که انصافاً این کار از انسان‌ها ساخته است)، و این موضوع هم حقیقت دارد که زمان‌بندی رسیدن اجداد ما به اروپا کاملاً دقیق نیست: جدیدترین تکنیک‌های قدمت‌شناسی حاکی از این هستند که انسان‌های مدرن حدود ۴۵ هزار سال قبل به اروپا رسیدند و نئاندرتال‌ها اگرچه به خوبی آنجا سکنی گزیده بودند، تا ۵۰۰۰ سال بعد از آن از صفحهٔ روزگار محو شدند. ۵۰۰۰ سال زمان زیادی است برای انقراض یک گونه، اما جمعیت هر دو گونه (نئاندرتال و انسان‌های مدرن) به‌طور گسترده‌ای در اروپا توزیع شده بودند، بنابریان احتمال رویارویی‌شان بسیار ناچیز بوده است. مشکل این نظریه این است که هیچ شواهد فسیلی‌ای از نبرد بین این دو گونه وجود ندارد و اگرچه فرض بر این است که انسان‌های مدرن نیزهٔ پرتابی و تیروکمان را اختراع کردند، این‌طور به نظر می‌رسد که نبرد تن به تن اصولاً باید با پیروزی نئاندرتال‌ها تمام می‌شد. برخی حدس می‌زنند که بیماری‌های استوایی‌ای که انسان‌های خردمند با خودشان از افریقا به اروپا آوردند کلک نئاندرتال‌ها را کنده است.

اما توضیحی که امروزه همگان ترجیحش می‌دهند، به مجموعه‌ای از تغییرات زیست‌محیطی اشاره دارد. با پس نشستن یخچال‌های طبیعی و کم‌تعداد شدن شکارهای موردعلاقهٔ نئاندرتال‌ها، آنها به این نتیجه رسیدند که قادر به کنار آمدن با این تغییرات و رقابت با انسان‌های مدرن نیستند. اما اگرچه گونهٔ نئاندرتال‌ها از روی زمین محو شد، این واقعیت که بخشی از ژن‌هایشان به ژن‌های ما چسبیده، نشان می‌دهد که میراث «ماتادور میدان گاوسواری» هنوز زنده و برقرار است.»