کتاب زندگی و شعر صد شاعر از رودکی تا امروز

کتاب زندگی و شعر صد شاعر از رودکی تا امروز نوشتهٔ خسرو شافعی است. انتشارات کتاب خورشید این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این کتاب برای علاقه‌مندان شعر کهن پارسی مناسب است.

درباره کتاب زندگی و شعر صد شاعر از رودکی تا امروز

کتاب زندگی و شعر صد شاعر از رودکی تا امروز مجموعه‌ای است که به دلیل علاقهٔ نویسندهٔ آن خسرو شافعی به شعر و ادب فارسی شکل گرفته است. مطالب و تفسیرگونه‌های این مجموعه در مورد زندگی و شیوه‌های شعر، با تغییراتی جزئی، از نظریات و دیدگاه‌های استادان و صاحب‌نظران معاصرِ فرهنگ و ادب فارسی برداشت شده است. مجموعهٔ حاضر به‌طورکلی شامل خلاصه‌ای است از چگونگی پیدایش هر سبک در شعر فارسی، زندگی‌نامه‌ای کوتاه از شاعر و بیت یا قطعه یا بندی از شعرهای او. پس از آن چند نمونه از اشعار سرودهٔ شاعران، جهت آشنایی بیشتر آمده است. اغلب نمایندگانِ شعر معاصر معرفی شده‌اند. در پایانِ هر بخش، گزیده‌ای از منابع مطالعاتی که در دسترس است، معرفی شده جهت آشنایی با انواع قالب‌ها و اشکال مختلف شعر فارسی، شرح مجملی در انتهای کتاب موجود است.

خواندن کتاب زندگی و شعر صد شاعر از رودکی تا امروز را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران شعر کهن ایران پیشنهاد می‌کنیم.

بخش‌هایی از کتاب زندگی و شعر صد شاعر از رودکی تا امروز

«ابوعبدالله جعفربن محمّد رودکی در نیمه دوم قرن سوم هجری در ده «بنج»، مرکز ناحیه رودک سمرقند متولّد شد و در سال ۳۲۹ ه ق در زادگاه خود درگذشت. در جوانی از حمایت و ادب‌پروری امیران سامانی و بزرگان دستگاه آنان برخوردار بوده و در ثروت و کامروایی به سر می‌برده است. گروهی از تذکره‌نویسان به کوری مادرزاد او اشاره داشته‌اند و برخی دیگر معتقدند که بعدها نابینا شده است. رودکی نخستین سخن‌سرای فارسی نیست امّا نخستین شاعری است که شعرهای زیبا و پرمعنی بسیار گفته و روند شعر فارسی اولیه را کمال بخشیده است، تا جایی که او را «پدر شعر فارسی» می‌نامند.

هموار کرد خواهی گیتی را؟

گیتی است کی پذیرد همواری؟

همان طورکه اشاره شد رودکی را باید پدر شعر فارسی نامید. اشعاری در حدود یک هزار بیت از او باقی مانده است که استادی و تسلّط و ذوق فراوان وی را به عنوان شاعری بزرگ در تاریخ این سرزمین به اثبات می‌رساند، و به تعبیر خود وی «لفظ همه خوب و هم به معنی آسان». رودکی کامل‌ترین نمونه عروض فارسی را برای نخستین بار در شعر فارسی بنیان گذاشت، در حدود سی‌وپنج وزن مختلف. خیال شاعرانه در دیوان رودکی بیش و کم در قلمرو عناصر طبیعت سیر می‌کند و تصاویر شعر او متحرّک و جاندار و زنده است، رودکی آگاه به موسیقی و نواختن چنگ بوده و آوازی خوش داشته است. قصیده پیری وی که به نوعی سرگذشت اوست، عبور از دوران شادکامی و کامیابی به دوران پیری و تنهایی را بیان می‌کند. به قول خود او «ابر و بادست این جهان، افسوس». شعر رودکی به فصاحت زبان و توانایی بیان ممتاز است. زبان او گاه از سادگی و روانی به گفتار می‌ماند و گاه نیز از زبان محاوره استفاده می‌نماید. با این همه در پسِ همین زبان ساده، معانی باریک و خیالات لطیف را در شعر خود پرورده است. رودکی از کلمات عربی در شعر خود بسیار کم استفاده کرده است و شعر او نمونه درخشانی از شعر دری در بیش از یک هزار سال پیش است. باتوجه به اینکه پیشینه شعر فارسی به یک هزار و صد سال می‌رسد، ارزش و اهمیت والای شعر رودکی بیشتر مشخص می‌گردد.

بیتی که آن را آغاز کلیله و دمنه می‌دانند

هرکه نامُخت از گذشت روزگار

نیز ناموزد ز هیچ آموزگار»