کتاب تاریخ موسیقی غرب

کتاب تاریخ موسیقی غرب نوشته دانالد. جی. گروت و کلود پالیسکا است و با ترجمه ایرج بلهری درنشر افکار منتشر شده است.

درباره کتاب تاریخ موسیقی غرب

د. روم در روزگار عظمتش صلح را به زور بر اکثر اراضی اروپای غربی و دیگر بخش‌های قابل ملاحظه در آسیا و آفریقا برقرار ساخته بود، اما تدریجاً ضعیف‌تر شد به طوری که دیگر نتوانست از خود دفاع کند، بربرها از شمال و شرق به سرزمین آن‌ها ریختند و تمدن عام اروپا خرد و کوچک‌تر شد و پس از قرون متمادی، آرام آرام به شکل ملیت‌های مدرن، شروع به پیدایش کرد. فروپاشی و سقوط روم در تاریخ آن قدر هولناک بود که حتی اکنون هم درک آن برای ما مشکل است. در جریان این فروپاشی، روند متقابل با آن، تداوم ایجاد آرام کلیسای متمرکز مسیحیت بود.

تاریخ هنر موسیقی غرب دقیقاً با موسیقی کلیسای مسیحیت آغاز می‌شود، اما در تمام دورۀ قرون وسطی و حتی زمان حاضر هنرمندان و روشنفکران، مستمراً به دستورات موجود یونان و روم مراجعه و ابهامات کار خود را مرتفع و تصحیح کرده اند. در مورد موسیقی هم با وجود اختلاف فاحش با سایر هنرها این مقوله صدق می‌کند. 

این کتاب به تاریخ مهم تاریخ موسیقی غرب می‌پردازد و اطلاعات کاملی در اختیار خوانندگان و علاقه‌مندان به موسیقی قرار می‌دهد. 

خواندن کتاب تاریخ موسیقی غرب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به موسیقی جهان پیشنهاد می‌کنیم. 

بخشی از کتاب تاریخ موسیقی غرب

ارسطو و افلاطون توافق داشتند که انسان «واقعی » در شرایطی‌تر بیت اجتماعی خواهد یافت که در آن دو عنصر مهم یعنی موسیقی و ژیمناستیک دخیل باشند اولی برای نظم دهی اندیشه و دومی‌برای شکل دهی بدن و جسم . در کتاب جمهوری که حدود ۳۸۰ قبل از میلاد نوشته شده افلاطون بر نیاز ایجاد تعادل بین این دو عنصر در تعلیم و‌تر بیت پا می‌فشارد: موسیقی بسیار بیش از حدّ، انسان را زن صفت یا روان رنجور و ژیمناستیک بسیار هم او را خشن، بی تمدن و جاهل می‌کند و کسی که موسیقی و ژیمناستیک را در حدّی بسیار متعادل با هم توام کند بهترین درمان‌کننده را برای روح و جسم خویش در اختیار خواهد داشت و می‌توان به درستی او را «موسیقیدان واقعی » دانست . لذا تنها برخی از موسیقی‌ها مناسب هستند. ملودی‌های توصیفی، آرام و بی حال برای کسانی که می‌خواهند بر یک شهر آرمانی حکومت کنند مناسب نیست و باید از آن‌ها اجتناب کرد. تنها مدهای دورین و فریجین به‌تر تیب فضایل معتدل و جسارت‌آمیز را ارتقاء می‌دهند. به خاطر تکثر نت ها، گام‌های پیچیده، اختلاط فرم‌ها و ریتم بی‌تناسب،‌تر کیب سازهای ناهمگون «بسیاری سازهای زهی با کوک‌های عجیب و غریب » آئولوس سازان و آئولوس نوازان را باید از این سرزمین بیرون کرد (جمهوری افلاطون ). اساس موسیقی که یکبار برای همیشه مستقر شد نباید عوض شود زیرا بی قانونی در هنر و تعلیم و‌تر بیت، بی‌تر دید راه به مجاز شمردن برخی حالات و هرج ومرج در جامعه می‌برد. این گفته که «بگذارید آوازهایی از یک ملت بسازم و در قید آن نباشم که چه کسی قوانین آن‌ها را وضع کرده است » در واقع پندی حکیمانه اما در عین حال بازی با کلمات است زیرا که کلمۀ نوموس به معنی «سنت » یا «قانون » به منظور طرح ملودیک یک آواز تغزلی یا تک نوازی ساز مطرح می‌شود (افلاطون، مجموعه قوانین ). ارسطو در سیاست نامه (حدود ۳۳۰ قبل از میلاد) کمتر از افلاطون دربارۀ ریتم‌ها و مُدهای خاص سختگیری کرده است . او موسیقی را مجاز شمرده تا به منظور سرگرمی‌و شادمانگی عقلایی و تعلیم و‌تر بیت عمل کند.