کتاب صاحب پنج شنبه ها

کتاب صاحب پنج شنبه‌ ها اثری از نرجس شکوریان‌فرد است که در عهد مانا به چاپ رسیده است.

درباره کتاب صاحب پنج شنبه‌ ها

 نرجس شکوریان فرد در این کتاب ۳۹ داستانک با موضوع زندگی امام حسن عسگری (ع) دارد. داستان‌هایی از منابع گوناگون از زندگی صاحب پنجشنبه‌ها تا صاحب جمعه هایمان، مهدی  (عج) را بهتر بشناسیم.

 این روایات و داستان‌ها دربردارنده جنبه‌های مختلف زندگی امام یازدهم اعم از علمی، سیاسی، اخلاقی و... است . در پایان هر داستان هم یکی از مسائل روز جامعه که با موضوع داستان در ارتباط است، آورده شده که در تاثیرگذاری آن نقش مهمی دارد.

 خواندن کتاب صاحب پنج شنبه‌ ها را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

علاقه‌مندان به شناخت بیشتر امام یازدهم علیه السلام مخاطبان این کتاب‌اند.

بخشی از کتاب صاحب پنج شنبه‌ ها

۹

در هیچ زمانی ارتباط شیعه و گسترش تشکیلاتی شیعه در سرتاسر دنیای اسلام، مثل زمان حضرت جواد و حضرت هادی و حضرت عسکری(ع) نبوده است.

وجود وکلا و نواب و همین داستان‌هایی که از حضرت هادی و حضرت عسکری نقل می‌کنند - که مثلا کسی پول آورد و امام معین کردند چه کاری صورت بگیرد - نشان‌دهندهٔ این معناست.

یعنی علی‌رغم محدود بودن این دو امام بزرگوار در سامرا، و قبل از آن‌ها هم حضرت جواد به نحوی، و حضرت رضا (ع) به نحوی، ارتباط با مردم همین‌طور گسترش پیدا کرد.

این ارتباطات، قبل از زمان حضرت رضا هم بوده؛ منتها آمدن حضرت به خراسان تأثیر خیلی زیادی در گسترش تشکیلات داشته است.

بعد از امام رضا تا زمان شهادت حضرت عسکری، حضرت هادی و حضرت عسکری(ع) در همان شهر سامرا، که در واقع مثل یک پادگان بود، توانسته بودند این همه ارتباطات را با سرتاسر دنیای اسلام تنظیم کنند.

وقتی ما ابعاد زندگی ائمه را نگاه کنیم، می‌فهمیم این‌ها چه‌کار می‌کردند.

بنابراین فقط این نبود که این‌ها مسائل نماز و روزه یا طهارت و نجاسات را جواب بدهند.

در موضع «امام» - با همان معنای اسلامی خودش - قرار می‌گرفتند و با مردم حرف می‌زدند.

این بود که اهل‌بیت، خودشان را «امام» می‌دانستند. می‌گفتند: «ما امامیم».

اصلا بزرگ‌ترین مبارزه علیه حکام همین بود.

چون کسی که حاکم شده بود و خود را امام و پیشوا می‌دانست، می‌دید شواهد و قراینی که در امام لازم است، در حضرت هست و در خودش نیست و این وجود و حضور را برای حکومت، خطرناک می‌دید؛ چون مدعی بود.

حکام، با این روحِ مبارزه می‌جنگیدند و ائمه(ع) هم مثل کوه ایستاده بودند.

بدیهی است که در این مبارزه، معارف، احکام فقهی و خلقیات و اخلاقیاتی که ائمه ترویج می‌کردند، جای خود را دارد.

تربیت شاگرد بیشتر و ارتباطات شیعی، روزبه‌روز گسترده‌تر شد.

شیعه را این‌ها نگه داشت. شما مرامی را در نظر بگیرید که ۲۵۰ سال علیه آن مرام حکومت شده است،

اصلا باید هیچ چیزش نماند، باید به کل از بین برود؛

ولی شما می‌بینید الان دنیا چه خبر است و شیعه به کجا رسیده است.

انسان ۲۵۰ ساله

۱۱

اسماعیل بن محمد می‌گوید:

- سر راه امام حسن عسکری(ع) نشستم.

وقتی که حضرت تشریف آورد، اظهار نیاز کردم و برای حضرت سوگند یاد کردم که حتی یک درهم هم ندارم،

نه نان شب و نه نهار دارم.

حضرت فرمود:

- سوگند دروغ به خدا می‌گویی درحالی‌که دویست دینار زیر زمین دفن نموده‌ای، این را برای این نگفتم که به تو چیزی ندهم.

شرمنده سر به زیر انداختم که امام به غلامش فرمود:

- آنچه با خود داری به او بده.

غلام آن حضرت صد دینار به من داد.

بعد حضرت رو به من کرد و فرمود:

- در وقتی که سخت به آن دویست دینار نیاز داری از آن محروم خواهی شد.

آن‌چه آن حضرت فرمود راست بود، دویست دینار زیر زمین دفن کرده بودم که روز گرفتاری پشتوانه‌ای باشد.

چند وقت بعد نیاز شدیدی به آن پیدا کردم و راه‌های روزی بر من بسته شد.

آن‌جایی که آن دویست دینار را دفن کرده بودم حفر نمودم، چیزی نیافتم.

معلوم شد پسرم جای آن را یاد گرفته و آن را برداشته و فرار کرده است.

***

با دوست و غیر دوست خودتان، خوش‌کلام و خوش‌برخورد باشید!

اما با دوستان مؤمن به عنوان یک وظیفه،

که همیشه نسبت به هم دارید،

با چهرهٔ شاداب برخورد کنید،

و نسبت به مخالفین به‌خاطر این‌که آن‌ها را نسبت به اسلام و احکام دین جذب کنید،

با مدارا برخورد کنید!