کتاب معصومه (ع)

کتاب معصومه (ع) نوشتهٔ نرجس شکوریان فرد است و عهد مانا آن را منتشر کرده است. این کتاب جستارهایی از نویسنده در حال و هوای زیارت حضرت معصومه (س) است. منبع اصلی این کتاب، کتاب «زن در آیینهٔ جلال و جمال» اثر آیت الله جوادی آملی است.

درباره کتاب معصومه (ع)

نرجس شکوریان فرد در کتاب معصومه (ع) در ۳۹ جستار سعی می‌کند با روایتی داستانی، برخی از اتفاقات دوران حضرت معصومه (س) را بازگو کند. برخی دیگر از این جستارها حال و هوای خاطره‌گویی دارند یا به گذشته نقب می‌زنند.

او برای نوشتن کتاب معصومه (ع) از کتاب «زن در آیینهٔ جلال و جمال» اثر آیت الله جوادی آملی الهام گرفته است و برای نوشتن قسمت‌های تاریخی نیز از منابع تاریخی مثل «عیون اخبار الرضا» استفاده کرده است. در جای‌جای کتاب نیز می‌توانید ارجاعاتی را که نرجس شکوریان فرد به کتاب‌های دیگر داشته است ببینید.

خواندن کتاب معصومه (ع) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعهٔ زندگی ائمه اطهار (علیهم السلام) پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب معصومه (ع)

«اوضاع عجیبی بود، فرزندان عباس عموی پیامبر (ص)، با سوءاستفاده از نام و نسب پیامبر (ص)، خود را جانشین پیامبر (ص) دانسته و حاکم بر مسلمانان شدند و بیشتر از همه اولاد پیامبر (ص) را تحت فشار گذاشتند! هرکس هم که شیعه بود بیشتر اذیت می‌شد. کار به جایی رسید که همه به امر امام، مرام و اندیشهٔ خودشان را پنهان کردند.

فاطمه (س) در این اوضاع در خانه و تحت ولایت پدر و همراهی علی‌بن‌موسی‌الرضا (ع) رشد می‌کرد! و البته نجمه (س) که مادری بی‌نظیر بود!

***

زن باید علم خود را به شکل هنر نشان دهد و مرد باید هنر خود را در قالب حکمت درآورد.

خداوند جلال زن را در جمال او قرار داده است و جمال مرد را در جلال او نهفته است.

هنر زن تربیت کردن اوست.

مادر تکیه‌گاه پسر بچه‌های امروز و مردان فرداییست که در دامن او پرورش می‌یابند، مردانی که در آشپزخانه کوچک تعلیم دیده‌اند تا انقلابی جهانی به پا کنند.

احسان به پدر و مادر واجب است، مادر با تحمل رنج بارداری باز هم کودکان خود را دوست می‌دارد از هنگامی که جنین شکل می‌گیرد تا زمانی که او را از شیر بگیرد سختی‌های زیادی را متحمل می‌شود.

همه درباره مادر و مهر و محبتش می‌دانند اما آیا همه می‌دانند که مادر واقعاً یعنی چه؟ می‌دانند که جایگاه او تا به کجا بلند است؟

خداوند در کتاب راستینش مادر را این‌گونه به تصویر می‌کشد و احترامش را لازم و مهم می‌داند.

مادر مسئولیت‌های پرورشی ویژه به عهده دارد او در هنگام بارداری و مراقبت از بچه همواره باید از اندیشه‌ها، کارها و حرف‌هایی که بر کودک تاثیر بد می‌گذار دوری کند.

بنابراین مسئولیت مادر در تربیت فرزند بیشتر از مرد است و هرکه مسئولیتش بیشتر باشد در صورت عمل به آن، توجهش به خدا بیشتر و در نتیجه موفق‌تر است.»