کتاب سفرهای هنری کسینجر به چین

کتاب سفرهای هنری کسینجر به چین نوشته هنری کسینجر است و با ترجمه علیمراد کاکایی در انتشارات آزادمهر منتشر شده است. هنری کسینجر وزیر امور خارجه ایالات متحده آمریکا و مشاور امنیت ملی آمریکا بود. 

درباره کتاب سفرهای هنری کسینجر به چین

کتابی را که مطالعه می‌کنید حاصل کوشش چندین ساله نویسنده و بیش از ۵۰ بار سفر به چین است. نویسنده در این کتاب با سران کشور و رهبران مختلف چین مذاکره کرده و در این کتاب سعی کرده منعکس کننده تفکرات و راهکارهائی باشد که آن‌ها برای حل معضلات اقتصادی، سیاسی و اجتماعی ملت خود به‌کار گرفته‌اند. این کتاب برداشتی است از تفکرات آن‌ها برای حل مشکلات جنگ و برقراری صلح در نظام بین المللی و برقراری روابط گام به گام با آمریکا، با توجه به نظراتی که نسبت به این کشورداشتند. 

کیسینجر در ۲۷ مه ۱۹۲۳ در خانواده‌ای یهودی‌ در شهر فورت، آلمان متولد شد. او در سال ۱۹۳۸ به همراه خانواده‌اش از آلمان نازی به ایالات متحده آمریکا فرار کرد، در نیویورک ساکن شد و در سال ۱۹۴۳ تابعیت این کشور را گرفت. کیسینجر در دورهٔ ریچارد نیکسون به عنوان وزیر امور خارجه آمریکا مشغول به کار شد. این کتاب شرح سفر‌های او به کشور چین را می‌خوانید. 

خواندن کتاب سفرهای هنری کسینجر به چین را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به علوم سیاسی پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب سفرهای هنری کسینجر به چین

در اکتبر ۱۹۶۲ مائوتسه تونگ، رهبر انقلاب چین فرماندهان نیروی نظامی‌و سیاسی بلند مرتبه خود رابه پکن احضار کرد، تا با آن‌ها بر سر سرزمین‌های بین چین و هندوستان مذاکره نماید. دوهزار مایل به‌سمت غرب، در مناطق کم جمعیت کوهستانی هیمالیا، نیروهای نظامی‌چین و هندوستان پادگآن‌هائی برپا کرده بودند، تا از مرزهای مورد مجادله خود دفاع کنند. کشمکش بر سر زمین‌های این منطقه در زمان‌های مختلف وجود داشت. هندوستان مدعی مناطقی بود که در زمان حکومت امپراطوری انگلستان تعیین شد و چین مدعی بخشی از این مناطق شده بود. هندوستان پست‌های نگهبانی نیروهای خود را بر اساس تشخیص خودش در مرزمستقرکرده بودو متقابلا چین هم به محاصره آن‌ها پرداخت. کوشش‌های زیادی از جانب طرفین برای تعیین حدود مرزهای هردو کشور به عمل آمد. مائو تصمیم گرفت که این بن بست را از میان بردارد. او با نگاهی به تاریخ گذشته چین درصدد اجرای این فرایند برآمد. مائو به فرماندهانش گفت: چین قبلا یکی دو جنگ بزرگ را پشت سر گذاشته است و پکن می‌توانست از هر یک از رخدادهای این دو، درس‌هائی بیاموزد. اولین جنگ در ۱۳۰۰ سال قبل در زمان حکومت امپراطوری تانگ در سال‌های (۹۰۷- ۶۱۸)، هنگامی‌که چین لشکریان خود را برای پشتیبانی از پادشاهی هندوستان در مقابل رقبای غیر قانونی و مهاجم فرستاده بود، اتفاق افتاد. بعد از مداخله چین، دو کشور توانستند قرن‌ها از این ارتباط به پرستش ادیان و فرهنگ‌های خود بپردازند؛ و به مبادلات بازرگانی با یکدیگر مبادرت نمایند. درسی که از این مبارزه در عصر باستان گرفتند، این بود که چین و هندوستان از دشمنی با یکدیگر پرهیز نمایند. آن‌ها توانستند دوباره در یک دوره طولانی از صلح و دوستی بهره مند گردند. اما در عصر حاضر برای انجام این کار، چین باید از نیروهای مسلح خود استفاده می‌کرد، تا هندوستان رابر سر میز مذاکره بنشاند. مائو ادامه داد: جنگ دوم، که به‌صورت نیم بند شکل گرفت، هفتصد سال بعد، هنگامی‌که تیمور لنگ در مصدر قدرت قرار گرفت، اتفاق افتاد. او دهلی را تصرف نمود. (مائو دلیل آورد که از زمانی که مغول‌ها و چینی‌ها بخشی از سیستم سیاسی جهان را تحت سیطره خود قرار دادند، این جنگ نیمه کاره را به راه انداختند). تیمور لنگ پیروزی بزرگی کسب کرد، اما لشکریان او ۱۰۰۰۰۰ نفر زندانی را قتل عام کردند. مائو خاطر نشان ساخت که در این زمان باید از اینگونه اعمال خشونت بار جلوگیری کرد و بر اساس اصول رفتار نمود.