کتاب کانت و اختلاف نظر میان مفسران فلسفه او

کتاب کانت و اختلاف نظر میان مفسران فلسفه او اثری از کریم مجتهدی است که در انتشارات پژوهشگاه علوم انسانی منتشر شده است. این کتاب به بررسی اندیشه‌های کانت و همچنین فیلسوفانی پرداخته است که هریک به نوعی تحت تاثیر تفکر او قرار گرفته‌اند و نقشی مهم در پیشبرد سیر فلسفه داشتند. 

درباره کتاب کانت و اختلاف نظر میان مفسران فلسفه او

ایمانوئل کانت (Immanuel Kant) فیلسوف سرشناس آلمانی در عصر روشنگری، ۲۲ آوریل ۱۷۲۴ به دنیا آمد و ۱۲ فوریه ۱۸۰۴ از دنیا رفت. او را به عنوان یکی از مهم‌ترین فیلسوفان عصر روشنگری می‌شناسند چراکه فلسفه او، از اندیشه‌های غالب در نیمه نخست سده نوزدهم است. کانت تجربه گرایی و عقل‌گرایی آغازین نوین را در هم آمیخت و اندیشه‌های بنیادی او در کتاب‌های سه‌گانه‌اش «نقد عقل محض»، «نقد عقل عملی» و «نقد قوه حکم»، ظاهر و هویدا است. 

در کتاب کانت و اختلاف نظر میان مفسران فلسفه او، با یک گزارش از فلسفه کانت و مفسرانش روبه‌رو نیستیم. بلکه با یادآوری کلیاتی درباره افکار او، از متفکرانی صحبت می‌کنیم که کانتی نیستند اما بهرحال تحت تاثیر او بوده‌اند. آن‌ها براساس بعضی از نکات فلسفه نقادی او و نظام‌های فکری متفکرانه به صورت مختصر معرفی شدند. در این بخش از کتاب به نوعی به بررسی دوره مختصری از تاریخ فلسفه‌های معاصر می‌پردازیم که در کشورهای آلمان، فرانسه و انگلستان تحقق پیدا کرده و منشأ اثر بوده‌اند.

به این ترتیب در این اثر با امکانات گسترده و گاهی دور از انتظار فلسفه نقادی آشنا می‌شویم که در طول تاریخ فلسفه به انحای مختلف مورد استفاده قرار گرفته است

کتاب کانت و اختلاف نظر میان مفسران فلسفه او را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

خواندن کتاب کانت و اختلاف نظر میان مفسران فلسفه او را به تمام علاقه‌مندان به مطالعات فلسفی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب کانت و اختلاف نظر میان مفسران فلسفه او

در ایران، فلسفه اغلب نوعی حاشیه غیرلازم تلقی می‌‏شود و همچنین در نحوه استفاده درست از آن نیز نه فقط سوء تفاهم‌‏های گوناگون وجود دارد، بلکه گاهی سوء‏نیت‏ها نیز برای خود جایگاهی پیدا کرده‌‏اند. از این لحاظ به نحوی به ناچار اصطلاح «فلسفه ‏بافی» گاهی مترادف «سفسطه» به کار می‌‏رود و گویی ذهن ناخواسته، حتی شاید خواسته، به مطالب بی‏ فایده مشغول شده و قصد فریب مخاطبان خود را دارد و یا به هر ترتیب قادر نیست واقعاً به چون و چند نظرگاه خود وقوف پیدا کند.

معمولاً در شرایط طبیعی و سالم، در فعالیتهای ذهنی انسان، توجه به «کاربرد عملی» می‌‏شود. البته از آنجا که «عمل» تعلیق‏ پذیر نیست و چون «تأمل» بطور عادی در کوتاه مدت تحقق پیدا نمی‌‏کند، ارزش و اعتبار آن نیز به ناچار زیر سئوال می‌‏رود. البته نمی‌‏توان فراموش کرد که تأمل نیز، در حد خود، مقتضیاتی دارد و بیشتر به آینده می‌‏اندیشد و از انجام عمل فوری روی برمی‌‏گرداند و به همین دلیل چه بسا در آن نوعی سهل ‏انگاری پدید می‌‏آید و به همین دلیل اکثر مردمان فکر بی عمل را مذموم می‌‏دانند که البته همینطور هم هست، ولی آیا چنین باوری را همیشه صادق می‌‏توان دانست! هرچند واقعاً فکر بی عمل مذموم است و همگان درباره این موضوع توافق دارند، ولی آیا همچنین نمی‌‏توان گفت که چه بسا صدمه و خطر عمل بدون فکر نیز بسیار خطرناکتر و دامنه دارتر از فکر بی عمل است!