کتاب کمدی در تئاتر

کتاب کمدی در تئاتر، اثر لئونارد جیمز پاتس، با ترجمه ناتالی چوبینه، در سال 1399 توسط انتشارات افکار، به چاپ رسیده است. ویراستاری این اثر به عهدهٔ حسن ملکی بوده است.

در ادبیات تنها دو حالت اندیشه وجود دارد: تراژدی و کمدی. نزدیک ترین گونه ی ادبی دیگر به این دو، حماسه است. اما حماسه هیچ گاه شخصیت فلسفی چنان روشنی نداشته که مثل مورد تراژدی و کمدی قابل تعریف باشد. به نظر می رسد این گونه در یک رده بینابینی میان حالت های اندیشه و قالب های ساختاری خالص قرار دارد. صحبت از حماسه ی تراژیک یا حماسه ی کمیک یک تناقض کلامی تمام عیار نیست، و اگر بتوان چنین کرد، آن گاه حماسه نه در کنار بلکه بین این دو حالت قرار می گیرد. با این حال تراژدی و کمدی هم از لحاظ تاریخ خود و هم از نظر شخصیت شان به عنوان قراردادهای هنری کاملا تکامل یافته، دقیقا هم پایه ی یکدیگرند و کوشش برای توضیح یکی مدام به مقایسه و مقابله ی آن با دیگری می کشد.

درباره کتاب کمدی در تئاتر

از میان تمامی گونه‌های ادبی، کمدی گسترده‌ترین جاذبه را دارد. شوخی و طنز می‌توانند عمیق‌ترین شکستگی‌های اندیشه و حتی عاطفه را پیوند بزنند؛ می‌توانند برای یک لحظه هم که شده، کامل‌ترین هماهنگی را بین کسانی ایجاد کنند که با خشم و خشونت در عرصه‌های سیاسی، اخلاقی، و حتی شخصیتی در برابر هم قد برافراشته‌اند. درعین حال این نکته نیز حقیقت دارد که حس طنز، هم از لحاظ مقدار و هم از نظر نوع، در وجود هر فرد بسیار متفاوت است، با کمی بردباری می‌توان این قابلیت ذهنی را در وجود بیشتر افراد، و شاید همگان، یافت؛ اما این نیز هم‌چون سایر قابلیت‌های انسانی هنگام تولد رشد چندانی نکرده، و نمی‌توان بدون کوشش تخیل، آن را در وجود خود فعال نگه داشت، یا به آن در وجود دیگران پاسخ داد. طنز نوعی شعر است. به‌صورت آنی و کامل از ذهن بیرون می‌جهد و در آن رسوخ می‌کند؛ اما در ذهن‌های کند یا احساسات سامان‌نیافته پیشرفتی ندارد

کتاب کمدی در تئاتر را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم

این کتاب برای تمام علاقه‌مندان به تئاتر جذاب خواهد بود.

بخشی از کتاب کمدی در تئاتر

در ادبیات تنها دو حالت اندیشه وجود دارد: تراژدی و کمدی. نزدیک‌ترین گونهٔ ادبی دیگر به این دو حماسه است؛ اما حماسه هیچ‌گاه شخصیت فلسفی چنان روشنی نداشته که مثل مورد تراژدی و کمدی قابل تعریف باشد. به‌نظر می‌رسد این‌گونه در یک ردهٔ بینابینی میان حالت‌های اندیشه و قالب‌های ساختاری خالص قرار دارد. صحبت از حماسهٔ تراژیک یا حماسهٔ کمیک یک تناقض کلامی تمام‌عیار نیست، و اگر بتوان چنین کرد، آن‌گاه حماسه نه در کنار بلکه بین این دو حالت قرار می‌گیرد. باوجود یک احساس دائمی بین نویسندگان مبنی بر اینکه چیزی به اسم حالت اندیشه حماسی یا قهرمانی هم وجود دارد، حماسه تکامل نیافته و همچنان ابتدایی و پیشبینی‌ناپذیر باقی مانده است. هجو نیز یک گونه قانون‌دار مثل تراژدی و کمدی به‌حساب نمی‌آید: فقط می‌توان از کمدی هجوآمیز سخن گفت. ظاهرا یک اثر بهخاطر مقصود عملیاش هجوآمیز ردهبندی میشود، نه کیفیت اندیشه یا احساسش. بااینحال تراژدی و کمدی هم ازلحاظ تاریخ خود و هم ازنظر شخصیتشان به‌عنوان قراردادهای هنری کاملا تکامل‌یافته، دقیقاً هم‌پایه یکدیگرند؛ و کوشش برای توضیح یکی مدام به مقایسه و مقابله آن با دیگری می‌کشد.