ژان ژیونو

ژان ژیونو متولد ۱۸۹۵ نویسنده‌ای فرانسوی بود که عمدتاً به خاطر آثارش که در منطقهٔ پرووانس می‌گذرند، شهرت داشت. او با وجود ترک تحصیل در ۱۶سالگی برای کار در بانک، خواننده‌ای مشتاق آثار کلاسیک بود. تجربیات او در جنگ جهانی اول، او را به یک صلح‌طلب مادام‌العمر تبدیل کرد. پس از موفقیت اولین رمانش، «کولین» (۱۹۲۹)، او تمام‌وقت به نویسندگی پرداخت. آثار اولیهٔ او، از جمله «سه‌گانه پان» («کولین»، «اون دو بومونیه»، «رگین»)، طبیعت را با دیدگاهی همه‌خدایی به تصویر می‌کشیدند و اغلب دهقانان را به‌عنوان قهرمانان داستان معرفی می‌کردند. این آثار بر فیلم‌های «مارسل پانیول» تأثیر گذاشتند. در طول دههٔ ۱۹۳۰، ژیونو فعالانه صلح‌طلبی را ترویج می‌کرد که منجر به زندانی شدن کوتاه‌مدت او به‌عنوان مظنون به هم‌دستی با نازی‌ها در آغاز جنگ جهانی دوم شد، اگرچه هیچ اتهامی علیه او مطرح نشد.

اواخر دههٔ ۱۹۳۰ نقطه عطفی در سبک نگارش او بود و از روایت‌های بی‌زمان به داستان‌های تاریخی‌تر با زمینه‌های سیاسی و اجتماعی خاص، تحت تأثیر استاندال و ماکیاولی، روی آورد. در این دوره، دیدگاهی تیره‌تر نسبت به ذات انسان در آثار او پدیدار شد. او همچنین تلاش کرد پروژه‌ای چندجلدی را با الهام از بالزاک بنویسد، اما تنها چهار رمان «هوسار» تکمیل شد.

پس از یک زندانی شدن اشتباه دیگر در سال ۱۹۴۴ به اتهام همکاری با نازی‌ها، او به مدت سه سال در لیست سیاه قرار گرفت. در این مدت، او رویکرد جدیدی را در آثار خود توسعه داد که در رمان‌هایی مانند «یک پادشاه بدون سرگرمی» (۱۹۴۷) که به شرارت انسان می‌پرداخت، و «سرباز هوسار بر پشت بام» (۱۹۵۱)، داستانی تمثیلی دربارهٔ یک عاشق شوالیه‌وار در طول همه‌گیری وبا، مشهود است. از دیگر آثار برجستهٔ این دوره می‌توان به «ارواح قدرتمند» (۱۹۵۰) و «جاده‌های بزرگ» (۱۹۵۱) اشاره کرد که به روان‌شناسی انسان بدون دخالت نویسنده می‌پردازند.

داستان کوتاه ژیونو، «مردی که درخت کاشت»، روایتی امیدوارکننده دربارهٔ بازسازی محیط‌زیست، مشهورترین اثر او در خارج از فرانسه است و نشان‌دهندهٔ آگاهی اولیه او از محیط‌زیست است. او در سال‌های پایانی عمر خود افتخارات ادبی متعددی از جمله انتخاب به آکادمی گنکور را دریافت کرد. او در سال ۱۹۷۰ درگذشت.