کتاب صوتی دنیای قشنگ نو

کتاب صوتی دنیای قشنگ نو نوشتهٔ آلدس هاکسلی و ترجمهٔ سعید حمیدیان است. متین بختی گویندگی این کتاب صوتی را انجام داده و انتشارات ماه آوا آن را منتشر کرده است. این رمان صوتی قصه‌ای بدیع و آینده‌نگر است که تصویری نزدیک به واقعیت از شرایط کنونی زندگی انسان‌ها ارائه می‌کند.

درباره کتاب صوتی دنیای قشنگ نو

کتاب صوتی دنیای قشنگ نو یک رمان علمی - تخیلیِ پادآرمانی است که در سال ۱۹۳۲ به قلم آلدس هاکسلی منتشر شده‌ است. قصهٔ این رمان در سال ۲۵۴۰ میلادی در شهر لندن می‌گذرد و آرمانشهری را به تصویر می‌کشد که در آن مهندسی ژنتیک به آفرینش انسان‌ها با ویژگی‌های از پیش تعیین‌شده منجر شده، نظام اخلاقی جامعه با تشکیل حکومت جهانی و از میان‌بردن جنگ و فقر و نابودی کامل خانواده و تولیدمثل به‌کلی پوست انداخته و دانش روان‌شناسی به‌طرز حیرت‌انگیزی اعتلا یافته است. تنها هدف انسان در چنین دنیایی، پدیدآوردن سعادت و از میان‌بردن رنج‌های غیرضروری است.

پس در این رمان صوتیْ کنترل‌کنندگان جهان در آینده‌ای بسیار دور، جامعه‌ای آرمانی خلق کرده‌اند که تمامی اعضای آن به‌واسطهٔ استفادهٔ هوشمندانه از مهندسی ژنتیک، شست‌وشوی مغزی، روابط جنسی و مواد مخدر، مشتریانی راضی و خشنود هستند. به نظر می‌رسد در این جامعه، تنها شخصیتی به اسم «برنارد مارکس» است که فکر و خیال رهایی از این اجتماع را در سر می‌پروراند. شاید رفتن به یکی از معدود جوامع کوچک باقی‌مانده، بتواند علاجی بر پریشانی و آشفتگی این شخصیت داستانی باشد؛ جوامعی استثنایی که در آن‌ها هنوز زندگی غیرآرمانی به شیوهٔ گذشته در جریان است. رمان صوتی دنیای قشنگ نو یوتوپیا یا آرمان‌شهری منفی و بدبینانه (پاد آرمان‌شهر) را ارائه کرده است. آلدوس هاکسلی در فانتزی طنزآلود و تخیلی خود، اختراع و ابداع بسیاری از چیزها را پیش‌بینی کرده است که همهٔ آن‌ها به حقیقت پیوسته‌اند.

شنیدن کتاب صوتی دنیای قشنگ نو را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

شنیدن این کتاب صوتی را به دوستداران ادبیات داستانی معاصر انگلستان و قالب رمان پیشنهاد می‌کنیم.

کتاب‌های مشابه

اگر دنیای قشنگ نو شما را با نگاه انتقادی‌اش به جامعه مدرن درگیر کرده است، پیشنهاد می‌کنیم سراغ کتاب گتسبی بزرگ از فیتزجرالد، مرشد و مارگریتا از بولگاکف و زنگ‌ها برای که به صدا درمی‌آیند از همینگوی هم بروید.

بخش‌هایی از کتاب صوتی دنیای قشنگ نو

 و خانه، درونش به اندازه ی بیرونش گند بود. درونش مثل لانه ی خرگوش بود، مثل یک کپه ی آشغال که از اصطکاک و تراکم حیات گرم شده باشد، و بوی تعفن احساسات ازش بلند بود. چه صمیمیت خفه کننده ای! چه روابط خطرناک و ابلهانه و وقیحی بین اعضای خانواده برقرار بود! مادر مثل دیوانه ها بچه هایش را زیر بال می گرفت... عین گربه ای که توله هایش را زیر بال بگیرد؛ اما گربه ای که حرف می زد، گربه ای که متصل می گفت: «بچه ا م. بچه ا م. آخ، آخ، روی سینه ا م، دست های کوچولوش، گرسنگیش، و آن لذت عذاب آلود نگفتنی! تا آخرش بچه ا م خوابش ببره، بچه ا م خوابش ببره با یه حباب سفید شیر کنج لبش. کوچولوی قشنگم بخوابه».

*

مدیر کلید را خاموش کرد. صدا خاموش شد. تنها، شبح مبهم آن از زیر هشتاد بالش به زمزمه ادامه داد. «قبل از اینکه بیدار بشوند، چهل پنجاه مرتبه ی دیگر برایشان تکرار می شود؛ سه شنبه و پنج شنبه هم همین طور. هر هفته صد و بیست دفعه، در سه وعده، تا سی ماه. بعد از آن می روند سر درس بالاتر.»