کتاب محمود و نگار

«محمود و نگار»، مجموعه داستانی از عزیز نسین(۱۹۹۵-۱۹۱۵)، نویسنده و طنزپرداز ترکیه‌ای است. در یکی از داستان‌های این مجموعه داستان کوتاه طنز به نام «پارله وو فرانسوی» می‌خوانیم: «کمی جلوتر از من زنی خرامان خرامان می‌رفت، انگار رودخانه‌ای جاری. همیشه امکان دارد زنی جلوتر از آدم راه برود. اما وقتی چنین زنی باشد، آن‌وقت است که آدم می‌فهمد چیزی که کمی جلوتر راه می‌رود زن است. حاضرم شرط ببندم این زن فرانسوی است؛ از شال روی سرش تا نوک کفش‌هایش بوی پاریس می‌دهد... نگفته بودم این زن فرانسوی است؟ چه خوب فهمیده بودم... رفت به طرف پلیس راهنمایی. حرف‌هایش را می‌شنوم. «اسکوزه مووا موسیو ل آژان... پارله وو فرانسه؟» پلیس گیج شده بود: «ها!؟ چی گفتین؟» «پارله وو فرانسه؟» پلیس راهنمایی می‌خواست کاری بکند، حرفی بزند، اما چون کاری از دستش بر نمی‌آمد، بی‌آن‌که بداند چه کار بایست بکند، با دستپاچگی سر و دستش را تکان می‌داد. می‌خواست هر جور شده به زن جوان فرانسوی کمک کند. وضعیت را ببین تو را به خدا... هی می‌گوییم «توریست، توریست»، وقتی هم توریست با پای خودش می‌آید، زبانش را نمی‌دانیم و نمی‌فهمیم چه می‌خواهد، گرفتاری‌اش چیست. مأمور پلیس که دید چاره دیگری ندارد، عابرانی را که از آن‌جا می‌گذشتند، صدا زد و گفت: «آهای همشهری‌ها! کسی از شما فرانسوی بلده؟» کسی اهمیت نداد. فقط پیرمردی گفت: «واللا، اگه بلد بودم، اشکالی نداشت، حتما کمکت می‌کردم، اما بلد نیستم...» بعد اضافه کرد: «بچه که بودیم دونه مووا` و این‌جور چیزها رو یاد گرفته بودیم، اما چه فایده...» پلیس راهنمایی می‌خواست هر جور شده به زن فرانسوی کمک کند. با دستش به زن اشاره کرد که بیا این‌جا. پلیس و زن فرانسوی به پیاده‌رو روبرو رفتند. سه تا محصل دبیرستانی از آن‌جا می‌گذشتند، پانزده ـ شانزده ساله بودند... پلیس بازوی یکی از محصل‌ها را گرفت و پرسید: «پسرم، پارله وو فرانسوی؟» پسر محصل اولش هاج و واج ماند، بعد طوری به دوستانش نگاه کرد انگار از آن‌ها کمک می‌خواهد. حرف‌های نیمه‌ترکی و نیمه‌فرانسوی مأمور پلیس بچه‌ها را گیج کرده بود.»