کتاب کتاب روضه

کتاب روضه که به همت محمد حقی در انتشارات کتابستان معرفت به چاپ رسیده است، گزیده‌ی مستند روضةالشهدای ملاحسین واعظ کاشفی است.

 درباره کتاب روضه

 روضةالشهدای ملاحسین واعظ کاشفی مقتلی است درباره سرگذشت امام حسین (ع) و یاران آن حضرت در واقعه عاشورا.

ملاحسین واعظ کاشفی این اثر را در سال ۹۰۸ هجری قمری تالیف کرده است. تمرکز ان بر واقعه عاشورا است و فصولی هم به شرح مصائب سایر امامان شیعه اختصاص دارد. روضة الشهدا را بعضی اولین مقتل فارسی دانسته اند اما شواهد حاکی از وجود مقتل‌های دیگری هم هست که هیچکدام به جامعیت این اثر نرسیده‌اند.

نثر شیوا و گیرا، بهره‌گیری از صنایع لفظی و معنوی همچون تشبیه، استعاره، سجع، جناس، تضاد، هم‌آوایی حروف و چیزهایی از این دست، از جمله نقاط قوت روضة‌الشهداست. هم‌چنین ملاحسین واعظ کاشفی از برجسته‌ترین نثرنویسان نیمهٔ دوم قرن نهم هجری بود و آثارش را به‌عنوان سرمشق ادبی قبول داشتند. «بهره‌گیری از عناصر داستان و برجسته‌سازی صحنه‌ها و گزارش جزئیات و توصیف شخصیت‌ها و خوی و خصلت آن‌ها جنبه‌های تاریخی اثر را قوت و عینیت بیشتر بخشیده است... کاشفی با استادی تمام و آگاهی کامل از رموز قصه‌نویسی توانسته توفیق خود و رضایت کامل خوانندگانش را به‌دست آورد.

ملاحسین واعظ، ازآنجاکه در شعر به کاشفی تخلص می‌کرده است به ملاحسین واعظ کاشفی شهره شد و متولد سبزوار است و احتمالاً در حدود سال ۸۳۰ به‌دنیا آمده است و به گفتهٔ میرخواند در «روضة الصفا» ملاحسین در سال ۹۱۰ ق از دنیا رفته است. در باب مذهب او اختلافِ‌نظرهایی دیده می‌شود؛ هم مستنداتی بر شیعه بودن اوست و هم مدارکی برای سنّی بودن. 

 خواندن کتاب روضه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

 همه علاقه‌مندان به تاریخ اسلام، تاریخ تشیع به ویژه مقتل‌خوانی امام حسین (ع)

بخشی از کتاب روضه

القصّه، آن روز و شب حرب نکردند و ملازمان امام مظلوم، روی نیاز به درگاه حیّ قیّوم آورده، همهٔ شب گرسنه و تشنه به ذکر الهی و درود حضرت رسالت می‌گذرانیدند. نورالائمه آورده که چون روز تاسوعا بگذشت و شب عاشورا درآمد، سلطان سیارگان در تعزیت‌خانهٔ غروب مقام گرفت و شب مشک‌فام، پلاس سیاه و پیراهن کبود در ماتم خاندان پوشید. خاتونان تاب‌خانهٔ بلا به نظارهٔ شهیدان کربلا آمدند. شفق خون دیده در دامن سپهر ریخت، عرصهٔ زمین گرد ادبار و خاکستر رخسار بر فرق خویش بیخت:

دود ظلام روی زمین را سیاه کرد

مه روی خویش را به خراشش تباه کرد

در آن شب حسین بفرمود تا آن کرسی که از ساج ساخته، همراه داشت، در میان صحرا بنهادند و جمع لشکر خود را طلبیده، بر بالای کرسی نشست و خطبه‌ای در غایت به فصاحت و نهایت بلاغت ادا کرد و بعد از ثنای خداوند تعالی و تعظّم و درود سید عالم فرمود «الحمد الله علی السَّراءِ و الضّراءِ» امّا بعد بدانید که من هیچ‌کس را از اصحاب خویش باوفاتر نیافتم و هیچ آفریده را از اهل‌بیت خود، رحیم‌تر و نیکوکردارتر ندیدم.