کتاب مقتل سیدالشهداء

کتاب مقتل سیدالشهداء نوشته ابوالفضل هادی‌منش است. قمقام زخّار و صمصام بتّار به معنی دریای آکنده و شمشیر برنده مقتلی فارسی نوشته‌ی معتمدالدوله فرهاد میرزا پسر عباس میرزا ولی عهد فتحعلی شاه قاجار است.

درباره کتاب مقتل سیدالشهداء

این کتاب به تفصیل به شرح احوال امام حسین اعم از بیان حوادث و وقایع زمان تولد تا شهادت حضرت پرداخته و در سال ۱۳۰۳ قمری نگارش یافته است.

نویسنده با نثر خاص دوره قاجار نثر متکلف به قرائت روایی و تاریخی واقعه‌ی کربلا پرداخته است. فرهاد میرزا در نگارش این اثر تلاش کرده از منابع معتبر شیعه و سنی بهره ببرد و از اشعار و تمثیل‌های فارسی و عربی نیز استفاده کرده است. او در برخی موارد به نقد تاریخی هم پرداخته و جریاناتی مانند قیام توابین و مختار را به طور مفصل آورده است.

خواندن کتاب مقتل سیدالشهداء را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به شعر مذهبی و مقتل‌های امام حسین‌(ع) پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب مقتل سیدالشهداء

بر کسی پوشیده نیست که پس از رحلت پیامبر اکرم (ص) در میان امّت، اختلاف پدید آمد.

«حتّی ارْتَدَی المَحْرُومُ فَضْلَ رِدَائِهَا

فَغَلَّتْ مَراَجِلُ إحنَةٌ وَ نَفارٌ

وَاللَّهِ لَوِ ألْقَوْا اِلَیه زَمَامَهَا

لَمشَی بِهِم سَجْحاً بِغَیرِ عِثارٍ

وَلَوْ أَنَّها حَلَّتْ بِسَاحَةِ مَجْدِهِ

بَادِی بَدْی سَکنَتْ بِدَارٍ قَرارٍ

هُوَ کالنّبی فَضیلةً لٰکنَّ ذَا

مِنْ حَظِّهِ کأس وَ هَذَا عَارٍ

وَ الفَضْلُ لَیس بِنَافعِ أَربابِهِ

اِلاّ بِمَسْعَدةٍ مِنَ الأقْدَارِ»؛۱۶

(تا این که آن دور شده از خیر، ردای خلافت را به دوش خود انداخت و دیگ‌های کینه و نفرت به جوش آمدند. به خدا قسم اگر مهار خلافت را به علی (ع) می‌دادند، به آسانی و بدون لغزش، آنان را پیش می‌برد و اگر شتر خلافت از آغاز در بارگاه بزرگی و مجد او زانو می‌زد، در مکانی پایدار مستقر می‌شد. او از نظر فضل و برتری، همانند پیامبر (ص) است اما آن دیگری، از خلافت بهره جُست و علی (ع) محروم شد. همانا که فضیلت، جز با قضا و قدر الهی به دارندگانش سود نمی‌رساند).

معاویه، ادعای خلافت کرد. او خون‌خواهی عثمان را بهانه نمود و جنگ صِفّین را به پا کرد. واقعهٔ حَکمیت، خود فتنه‌ای دیگر بود تا زمانی که امیرالمؤمنین (ع) جوار رحمت حق را برگزید، و امام حسن مجتبی (ع) به دلیل نفاق مردم عِراق، صلح را بهتر دید و پس از قرار دادن شرایطی چند، کناره‌گیری فرمود. وقتی معاویه به خلافت دست یافت راه کوفه را در پیش گرفت. او در روز جمعه‌ای در نُخَیله بالای منبر رفت و برای مردم خطبه خواند:

«نیت من از این جنگ‌ها و کشمکش‌ها، نماز و روزه و حج شما نبود؛ 

زیرا شما، خود بدون من نیز آن را به‌جا می‌آوردید؛ من می‌خواستم بر شما سلطنت پیدا کنم که خداوند، آن را به من عطا کرد هر چند که شما از آن ناخشنود باشید. آن عهدنامه‌ای هم که با حسن (ع) بستم اکنون زیر پا می‌گذارم و به هیچ یک از مفاد آن وفا نمی‌کنم.»

این نخستین پیمان‌شکنی بود که از سوی معاویه صورت پذیرفت.

در کتاب اِحتِجاج آمده معاویة بن ابی‌سفیان به حج رفت. وقتی به مَدینه آمد هیچ کس از قُریش و اَنصار به استقبال او نیامد. معاویه پرسید: «چرا انصار به استقبال ما نیامدند؟»

گفتند: «فقر، کارشان را بدان جا کشیده که چارپایی برایشان نمانده تا بدان سوار شوند و نزد تو بیایند.» معاویه با طَعنه گفت: «آن شتران آبکشی که داشتند چه شد؟»