کتاب ذهن کوانتومی و علوم اجتماعی

دکتر الکساندر ونت در کتاب ذهن کوانتومی و علوم اجتماعی به موضوع ادغام هستی‌شناسی مادی و اجتماعی می‌پردازد. می‌توانید این اثر را با ترجمه‌ی الهام حیدری بخوانید.

درباره‌ی کتاب ذهن کوانتومی و علوم اجتماعی

کتاب ذهن کوانتومی و علوم اجتماعی به موضوع ادغام هستی‌شناسی مادی و اجتماعی می‌پردازد. پروفسور الکساندر ونت در این کتاب با بررسی امکاناتی که نگرش کوانتومی به امور و پدیده‌ها ایجاد کرده است سعی دارد علوم اجتماعی را از دریچه علم کوانتوم مورد مداقه قرار دهد. نکته‌ی جذاب دیگری که در مورد کتاب ذهن کوانتومی و علوم اجتماعی وجود دارد این است که او در این حین پنداره‌های قبلی خود را در خصوص ساختارها اصلاح نموده است. او با نگاه یک ذهن کوانتومی بطور کلی مادیت و هرگونه ماتریالیستی بودن ذهن و مغز انسان و ساختار اجتماعی را تنها یکی از احتمال‌های بودن و امکان‌های بیشمار از انواع بودن‌های کوانتومی که قابل درک و ثبت توسط یک مغز کلاسیک می شود، شمرده است.

کتاب ذهن کوانتومی و علوم اجتماعی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

علاقه‌مندان به مطالعات جامعه‌شناسی و پژوهشگران علوم انسانی و اجتماعی از خواندن کتاب ذهن کوانتومی و علوم اجتماعی لذت می‌برند.

بخشی از کتاب ذهن کوانتومی و علوم اجتماعی

حتی اگر پذیرفته شود که زندگی اجتماعی تابع قوانین فیزیک کلاسیک است، این نکته ممکن است مورد مخالفت قرار گیرد که محدودیت‌ها آنقدر سست است که یا با محتوا یا با رویه علوم اجتماعی بی ارتباط است. پوزیتیویست ها به رفتار انسان‌ها علاقمندند. انسان‌هایی که حتی در ساده‌ترین شکلشان، تابع قوانینی هستند که متفاوت از ماده و انرژی است. حتی اگر فرض بگیریم که تفسیرگرایان با اکراه بپذیرند که کنش انسانی با قوانین فیزیک کلاسیک محدود می‌شود، چه نتیجه‌ای حاصل می‌شود؟ این پذیرش در مورد معنا، گفتمان و دیگر پدیده‌های ذهنی هیچ اطلاعاتی به ما نمی‌دهد.

من، به عنوان یک محقق علوم اجتماعی چنین شکاکیت‌هایی را قابل درک می دانم- مگر یک فیزیکدان در مورد علوم اجتماعی چه می‌داند؟ بنابراین وظیفه اثبات با من است که نشان دهم فیزیک برای علوم اجتماعی به روش‌های قابل توجهی حائز اهمیت است. به عنوان قدم اول در این بخش با استفاده از مساله ذهن-جسم استدلال می‌کنم که اگر درچارچوب محدودیت‌های فیزیک کلاسیک به سراغ علوم اجتماعی برویم، آنگاه پدیده‌های ذهنی در مطالعه ما هیچ جایگاهی نخواهد داشت. من این پیشنهاد را در سه مرحله بسط می‌دهم. ابتدا مساله ذهن-جسم را و بویژه مساله خودآگاهی را مشخص می‌کنم و نشان می‌دهم که چگونه این مساله بینظمی را برای جهان بینی کلاسیک ایجاد می‌کند. دوم، اگرچه محققان علوم اجتماعی ممکن است به خودآگاهی توجهی نداشته باشند، اما من استدلال می‌کنم که این امر پیش فرض پدیده‌های ذهنی است که من مکرراً در نظریاتمان به آن اشاره خواهم داشت. سوم- و در واقع پایان عجیب و غریب- اگر خوداگاهی نتواند خود را با جهان بینی کلاسیک وفق دهد، آنگاه پدیده‌های ذهنی، که به نحو کلاسیک درک و دریافت می‌شود دیگر به علوم اجتماعی تعلق ندارد، مگر حیات گراییِ نیروی حیاتی که متعلق به زیست شناسی کلاسیک است.