کتاب سال تفکر جادویی

کتاب سال تفکر جادویی، نوشته‌ی جوآن دیدیون، بخش‌هایی از سخت‌ترین لحظات زندگی نویسنده است که باید با غم از دست دادن همسرش کنار بیاید و برای نجات جان دخترش، مبارزه کند و خسته نشود.

کتاب سال تفکر جادویی را می‌توانید با ترجمه‌ی روان و خوب از نیوشا افخمی بخوانید.

درباره‌ی کتاب سال تفکر جادویی

سال تفکر جادویی برای اولین در سال ۲۰۰۵ منتشر شد. در زمان کوتاهی توانست برنده‌ی جایزه‌ی ملی کتاب آمریکا شود. در فهرست برترین آثار نویسندگان زن قرار بگیرد و سال بعدش جایزه پولیتزر را از آن خودش کند. اما مگر چه چیزی در کتاب سال تفکر جادویی وجود داشت؟ جوآن دیدیون در کتاب سال تفکر جادویی، ما را با یک سال از زندگی خودش همراه می‌کند. یک سالی باور نکردنی با اتفاقاتی که سریع و پشت به پشت رخ می‌دادند و سختی‌هایشان را به رخ می‌کشد. جوآن دیدیون و همسرش جان، متوجه می‌شوند که دخترشان بیماری نادری دارد. برای درمان باید او را به کمای مصنوعی بفرستند و مراقبت‌های شدید پزشکی اعمال کنند. همین موضوع به تنهایی برای هر پدر و مادری سخت است اما وقتی یک شب سر میز شام، جان بر اثر یک حمله‌ی قلبی، از دنیا می‌رود، جوآن است که باید تنهایی ادامه دهد و با بازی‌های زندگی و برای دخترش بجنگد.

داستان سال تفکر جادویی داستانی واقعی درباره‌ی پذیرش مرگ عزیزان و سوگواری، ادامه‌ی زندگی، تلاش برای بقا و قوی بودن در سخت‌ترین شرایط است. حتما بعد از خواندن داستان زندگی جوآن دیدیون در کتاب سال تفکر جادویی، می‌توانید درس‌های بسیاری از زندگی او بگیرید.

کتاب سال تفکر جادویی برنده جایزه پولیتزر نیز شده است.

کتاب سال تفکر جادویی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

کتاب سال تفکر جادویی را به تمام کسانی که عزیزی را از دست داده‌اند، هدیه بدهید. این کتاب به آن‌ها کمک می‌کند راه خودشان را پیدا کنند. سال تفکر جادویی چیزی است که همه‌ی افرادی که در زندگی از جنگیدن خسته شده‌اند، به آن احتیاج دارند.

بخشی از کتاب سال تفکر جادویی

شام را حاضر کردم و میز غذاخوری را که رو به شومینه در اتاق نشیمن بود چیدم. زمان‌هایی که تنها در خانه بودیم روی آن میز غذا می‌خوردیم. کمی نگران آتش شومینه بودم، چون برای ما مهم بود. من در کالیفورنیا بزرگ شده بودم، من و جان بیست و چهار سال باهم در آنجا زندگی کردیم، در کالیفورنیا خانه را با آتش شومینه گرم می‌کردیم. چون هوای آنجا مه‌آلود بود حتی عصرهای تابستان هم شومینه را روشن می‌کردیم. آتش شومینه از حضور ما در منزل خبر می‌داد، محفلی می‌ساختیم و تمام شب احساس امنیت می‌کردیم. شمع‌ها را روشن کردم. جان قبل از اینکه بنشیند خواست گیلاس دوم را بنوشد. به او نوشیدنی دادم. نشستیم. حواسم به درست کردن سالاد بود.

جان در حال صحبت کردن بود، و بعد دیگر حرفی نزد.

از طرفی، چند دقیقه قبل از اینکه صحبتش قطع شود از من پرسید که نوشیدنی دومش با اسکاچ اولی فرق دارد یا نه. گفتم نه، همان اسکاچی است که در گیلاس اول ریخته بودم. گفت: «خوبه، دلیلش را نمی‌دانم اما فکر می‌کنم که نباید دو نوع نوشیدنی را با هم خورد.» و از طرف دیگر، در آن دقایق در مورد دلایل تبدیل جنگ جهانی اول به واقعه‌ای وخیم و نقش آن در شکل‌گیری تمامی جریان‌های قرن بیستم صحبت کرد.

اصلا نمی‌دانم در آن لحظه که صحبش قطع شد در مورد چه موضوعی صحبت می‌کردیم، اسکاچ یا جنگ جهانی اول.

فقط یادم می‌آید که سرم را بالا آوردم. دست چپش بالا بود، یکباره افتاد و بی حرکت ماند. ابتدا فکر کردم شوخی می‌کند، این فکرها تلاشی هستند برای اینکه سختی‌ها قابل کنترل به نظر برسند.

یادم است گفتم این کار را نکند.