کتاب جسور

کتاب جسور نوشته لورن رابرتس، رمانی فانتزی و عاشقانه درباره‌ی فراری است که برای زنده‌ماندن باید از مردی بگریزد که هنوز به او احساس دارد. پیدن، دختری بدون توانایی‌های ویژه، پس از رویارویی خونین با پادشاه به دشمن حکومت تبدیل شده است. کای، شاهزاده و اعمالگر قانون، مأمور بازگرداندن اوست؛ مأموریتی که عشق، خشم و وفاداری را مقابل هم قرار می‌دهد. فاطمه حامدی فر مترجم این رمان است و نشر کتاب کوله پشتی آن را منتشر کرده است. داستان، فاصله‌ی میان انجام‌دادن وظیفه و پذیرفتن مسئولیت انتخاب‌ها را بررسی می‌کند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب جسور

کتاب جسور سرزمینی را تصویر می‌کند که داشتن یا نداشتن توانایی‌های ویژه، جایگاه انسان‌ها و حق زندگی‌کردنشان را تعیین می‌کند. لورن رابرتس، کشمکش عاشقانه‌ی شخصیت‌های اصلی را در دل همین تبعیض قرار داده است. حکومت اِلیا، برگزیدگان را از مردم عادی جدا نگه می‌دارد و حضور بی‌قدرت‌ها را تهدیدی برای جامعه‌ی خود می‌داند. پیدن به گروهی تعلق دارد که باید هویتشان را پنهان کنند. او مهارت مشاهده‌کردن و شناخت رفتار دیگران را به‌جای نیرویی خارق‌العاده به کار گرفته است. کای در سوی دیگر، قدرت و جایگاهی دارد که او را به مجری خشونت حکومت تبدیل کرده‌اند. رابطه‌ی این دو فقط با سوءتفاهم یا اختلاف شخصی روبه‌رو نیست؛ گذشته‌ی خونین و موقعیت سیاسی آن‌ها نیز راه نزدیکی را دشوار می‌کند. روایت اول‌شخص میان پیدن و کای جابه‌جا می‌شود و فاصله‌ی رفتار بیرونی با احساس پنهان هرکدام را نشان می‌دهد. خواننده گاه یک موقعیت را از دو زاویه می‌بیند و درمی‌یابد که خشم یا بی‌اعتنایی ظاهری، تمام حقیقت نیست.
کتاب جسور، تعقیب‌وگریز را به فرصتی برای آشکارشدن زخم‌های شخصیت‌ها تبدیل می‌کند. پیدن فقط نگران دستگیری نیست؛ خاطره‌ی مرگ عزیزان، احساس گناه و ترس از فضاهای بسته نیز توان او را تحلیل می‌برند. کای هم زیر ظاهر فرمانده‌ای تهدیدکننده، با سوگ و تردید دست‌وپنجه نرم می‌کند. رابطه‌ی او با کیت، برادری که اکنون پادشاه است، مرز میان محبت و فرمان‌برداری را پیش می‌کشد. قصر در این رمان الزاماً پناهگاه نیست و صحرا نیز صرفاً مسیر عبور به شهری دیگر محسوب نمی‌شود. راهروهای خلوت، خانه‌های فرسوده و شن‌زارهای بی‌انتها، هریک بخشی از تنهایی شخصیت‌ها را برجسته می‌کنند. نویسنده در کنار صحنه‌های درگیری، از خاطرات، کابوس‌ها و گفت‌وگوهای طعنه‌آمیز استفاده کرده است تا فشار عاطفی داستان حفظ شود. اشیای کوچکی مانند حلقه، خنجر و لباس یادگاری نیز پیوند شخصیت‌ها با غایبان زندگی‌شان را ملموس می‌کنند. فضای رمان میان خطر بیرونی و کشمکش درونی در رفت‌وآمد است؛ هیچ‌کدام از شخصیت‌های اصلی نمی‌تواند تنها با دورشدن از دیگری، از گذشته‌ی خود فاصله بگیرد.

خلاصه کتاب جسور

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
داستان کتاب جسور پس از کشته‌شدن پادشاه اِلیا به دست پیدن آغاز می‌شود. پیدن زخمی و تنها به خانه‌ی کودکی‌اش پناه برده است؛ خانه‌ای که خاطرات پدر و رازهای مقاومت را در خود نگه داشته است. او می‌داند که ماندن فرصتی برای بهبودی نیست و باید پیش از رسیدن نیروهای حکومت فرار کند. مقصدش دُر است؛ شهری آن‌سوی صحرای سوزان که مردم عادی در آن زندگی می‌کنند. کای از طرف کیت، پادشاه تازه، مأمور می‌شود او را زنده بازگرداند. این مأموریت برای کای تعقیب یک مجرم معمولی نیست و پیدن نیز نمی‌تواند تعقیب‌کننده‌اش را فقط دشمن بداند. مسیر فرار، تشنگی، زخم‌ها و خطر شناسایی‌شدن را پیش پای پیدن می‌گذارد. کای هم در مسیر جست‌وجو ناچار می‌شود انگیزه‌هایش را زیر سؤال ببرد: وفاداری به برادر، انتقام پدر یا احساسی که هنوز خاموش نشده است.

چرا باید کتاب جسور را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب جسور را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• روایت متناوب، تفاوت برداشت دو شخصیت از یک رابطه‌ی آسیب‌دیده را نشان می‌دهد.
• تقابل مردم عادی و برگزیدگان، زمینه‌ای برای فکرکردن به تبعیض و مشروعیت قدرت فراهم می‌کند.
• داستان، پیامدهای سوگ و خشونت را در تصمیم‌های شخصیت‌ها دنبال می‌کند.
• پیوند تعقیب‌وگریز و کشمکش عاشقانه، خطر دستگیری را به مسئله‌ای عاطفی نیز تبدیل کرده است.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب جسور به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های فانتزی عاشقانه با رابطه‌ای آمیخته به دشمنی و دلبستگی.
• خوانندگان داستان‌های تعقیب‌وگریز و مبارزه برای بقا.
• مخاطبان علاقه‌مند به شخصیت‌های درگیر سوگ، احساس گناه و تعارض میان وظیفه و وجدان.

بخشی از کتاب جسور

«لبخند گِیل را با لبخندی کوچک پاسخ می‌دهم. پیشبندش دارچینی شده و رد آرد روی صورتش نشسته است. روی همان پیشخانی می‌نشینم که از وقتی قدم به آن می‌رسید، رویش می‌نشستم. کف دستانم را صاف پشت سرم قرار می‌دهم و زخم‌هایم از سطح پیشخان چسبناک می‌شوند.
در این عادی بودن، آرامشی هست.
با بی‌خیالی شانه‌ای بالا می‌دهم و به زنی که مادرانه بزرگم کرده، لبخند می‌زنم. «هر سال کمتر می‌خوابم.»
وقتی دست‌هایش را به کمر می‌زند، می‌فهمم که دارد جلوی خودش را می‌گیرد تا سرزنشم نکند. «داری نگرانم می‌کنی کای.»
سبکسرانه می‌گویم: «کِی شده نگرانت نکرده باشم؟»
«دارم جدی حرف می‌زنم.» با انگشت اشاره‌اش به سرتاپای من اشاره می‌کند. «تو واسه سروکله زدن با این چیزها خیلی جوونی. انگار همین دیروز بود که بدوبدو می‌کردی تو آشپزخونهٔ من، تو و کیت...»
با اشاره به اسم کیت، جمله‌اش را نیمه‌کاره رها می‌کند و این منم که مجبورم گفت‌وگوی قطع‌شده را به جریان بیندازم. «در واقع، از اتاق مطالعهٔ پدر...» لحظه‌ای مکث می‌کنم تا نفسم را از بینی بیرون بدهم. «از اتاق مطالعهٔ کیت اومدم اینجا.»
گِیل آرام سر تکان می‌دهد. «از زمان تاج‌گذاریش از اونجا بیرون نیومده، نه؟»
«نه، نیومده. من هم زیاد اونجا نموندم.» دستم را لابه‌لای موهای آشفته‌ام می‌کشم. «داشت اولین مأموریتم رو بهم می‌سپرد.»
گِیل مدتی طولانی ساکت می‌ماند. «مأموریتت اون دختره‌ست، نه؟»
سر تکان می‌دهم. «خودشه.»»