کتاب نامادری من

«نامادری من» رمانی نوشته کاترین بیتسون درباره رابطه یک دختربچه به اسم بئاتریس با نامادری‌اش جازی است. این اثر، کتاب سال ۲۰۰۷ استرالیا شده است. بئاتریس نمی‌تواند با ازدواج مجدد پدرش کنار بیاید، بنابراین شروع می‌کند به نوشتن نامه برای دو خوکچه هندی‌ای که در خانه دارد و تنها سرگرمی‌های دوست‌داشتنی و درواقع تنها دوستان او هستند. او فکر می‌کند زندگی با پدرش خیلی هم عالی و بی کم و کاست بوده حضور آن زن در خانه دلیلی ندارد. بئاتریس تلاش میکند با جازی، همسر جدید پدرش مخالفت و ناسازگاری کند اما رفتار جازی با او منطقی و دوستانه است و این کار باعث می‌شود بئاتریس دلیلی منطقی برای لجبازی با او را نداشته باشد اما همچنان با خودش درگیر است تا این که کشف رازی در زندگی جازی باعث صمیمیت بئاتریس با او می‌شود. دنیای کودکی دنیایی است که محبت در آن قوی تر از نفرت است: «درست پیش از ساعتِ هفت، جازی شمع‌ها را روشن کرد. بلوزِ ابریشمی گُل‌دارِ صورتی؛ تقریباً همرنگِ گل‌های مارگریت پوشیده، موهایش را بالای سرش جمع کرده، ابروهایش را بُرس زده و گوشوارهٔ قرمزِ تیره و براقی گوشش کرده بود. پدر را هم تشویق کرده بود که لباس خانگی‌اش را عوض کند و پیراهن سُرمه‌ای لطیفی که قبلاً ندیده بودم، بپوشد. من در کنار آن‌ها، با شلوار جین و تی‌شرتی که برایم خیلی کوچک شده بود، احساس شلختگی و بی‌سلیقگی می‌کردم. جازی با نگاهی به سرتا پایم گفت: «بیا بی! دلت می‌خواهد موهایت را درست کنم؟» ــ آره، به شرطی که موهایم را نکِشی! پدر همیشه موقع شانه زدن و باز کردنِ گرهٔ موهایم، آن‌ها را می‌کشید و کفرم را درمی‌آورد. ــ نمی‌کِشم. موهایت را یواش‌یواش شانه می‌زنم، بعدش می‌رویم سراغ کمدت. فکر کنم یک دامن خوشگل توی کمدت دیده‌ام که مناسبِ مهمانی است.»