کتاب لینکلن در باردو

اولین رمان بلند جورج ساندرز، رمان‌نویس و مقاله‌نویس آمریکایی، «لینکلن در باردو» به حدی زیبا، تأثیرگذار، خلاقانه و متفاوت است که توانست جایزه‌‌ی ادبی «من بوکر» ۲۰۱۷ را به‌دست‌آورد. این اثر، چه از نظر سبک و چه از نظر محتوا، بسیار متفاوت و خاص است و پرسش‌های فلسفی و اخلاقی زیادی را در ذهن خواننده ایجادمی‌کند. «لینکلن» شانزدهمین رئیس‌جمهور آمریکا در اولین شب مرگ پسر ده ساله‌اش، بر سر مزار او می‌رود، گریه می‌کند و به مرگ فرزندش فکر می‌کند. داستان در عالم «باردو» رُخ می‌دهد. باردو واژه‌ای بودایی معادل برزخ است، جایی که روح میان تناسخ و مرگ به سر می‌برد و با جسم ارتباطی ندارد. کسانی که مرده‌اند مرگ خود را باور ندارند. آنها خود را بیمار می‌دانند و در آرزوی بازگشت به مکان قبلی هستند، که همان کره خاکی و زندگی دنیوی است. آنها لحظه‌شماری می‌کنند تا بهبودی خود را به دست آورند و بار دیگر از نو زندگی کنند، غافل از اینکه ارواحی غیرقابل بازگشتند. ساندرز از صداهای مختلفی مانند راویان تاریخی، آشنایان لینکلن و ارواح استفاده کرده و داستان را خلق کرده است. چند راوی داستان را بازگو می‌کنند. بخش‌هایی از داستان نیز روایت‌های تاریخی دارد. ساندرز ما را با این کتاب به سفری جادویی می‌برد.