کتاب لینکلن در باردو

کتاب لینکلن در باردو نوشته جورج ساندرز و ترجمه نعیمه خالصی است که این کتاب را انتشارات جمهوری منتشر کرده است. این اثر با پیوند زدن رویدادی واقعی از زندگی آبراهام لینکلن به دنیای ارواح، ماجرای ورود فرزند ۱۱ساله‌ی رئیس‌جمهور به فضایی میان مرگ و زندگی را بازگو می‌کند. نویسنده در بستری شگفت‌انگیز، سوگواری پدری قدرتمند را در برابر انکار مرگ از سوی ساکنان برزخ قرار می‌دهد و مواجهه‌ای عمیق با فقدان و دلبستگی را به تصویر می‌کشد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب لینکلن در باردو

کتاب لینکلن در باردو نخستین رمان بلند جورج ساندرز است که بر پایه‌ی یک واقعیت تلخ تاریخی در جریان جنگ داخلی آمریکا شکل گرفته است. در فوریه‌ی ۱۸۶۲، هم‌زمان با برگزاری جشنی مجلل و پرحاشیه در کاخ سفید، ویلی لینکلن، فرزند محبوب رئیس‌جمهور، بر اثر بیماری تیفوئید از دنیا می‌رود. ساندرز برای پرورش این واقعه از مفهوم بودایی باردو بهره می‌برد؛ مرحله‌ای واسطه‌ای میان مرگ و تولد دوباره که ارواح در آن معلق مانده‌اند. ارواح گورستان جورج‌تاون با انکار مرگ خویش، قبرها را «جعبه‌ی بیمار» و گورستان را «حیاط بیمارستان» می‌دانند و همگی در انتظار بازگشت به زندگی گذشته نشسته‌اند. کتاب لینکلن در باردو از ساختاری چندصدایی بهره می‌برد و صداهای متعددی از جمله یادداشت‌های تاریخی، نامه‌ها و تک‌گویی‌های ارواح را در هم می‌تند.
کتاب لینکلن در باردو فضایی مالیخولیایی، تیره و درعین‌حال آمیخته با طنز و شفقت خلق کرده است. شخصیت‌هایی چون هانس ولمن، راجر بوینز و کشیش اورلی توماس، ارواحی هستند که در این اقلیم برزخی سرگردان مانده‌اند و با ورود ویلی کوچک، در کانون توجه دیگر درگذشتگان قرار می‌گیرند. نقطه‌ی عطف ماجرا زمانی رخ می‌دهد که رئیس‌جمهور، درهم‌شکسته از سوگ و برخلاف همه‌ی رسوم، نیمه‌شب به‌تنهایی به مقبره می‌آید تا کالبد بی‌جان پسرش را در آغوش بگیرد. این لمس فیزیکی و مهر بی‌پایان پدر، شورشی میان ارواح فراموش‌شده برپا می‌کند و هریک از آنان را به بازنگری در گذشته، حسرت‌ها و دلبستگی‌های تمام‌نشده‌شان وامی‌دارد.

خلاصه داستان لینکلن در باردو

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
ویلی، فرزند ۱۱ساله‌ی آبراهام لینکلن، در شبی که ضیافتی پرریخت‌وپاش در کاخ سفید برپاست، بر اثر تب شدید جان می‌سپارد و به گورستانی سنگی منتقل می‌شود. روح پسرک به وضعیت باردو وارد می‌شود؛ جایی که ارواح ساکن در آن هنوز حقیقت درگذشت خود را نپذیرفته‌اند و به امید سلامتی در آن محیط باقی مانده‌اند. ارواح باتجربه‌تر که از سرنوشت تلخ ماندگاری طولانی کودکان در این وادی آگاه هستند، می‌کوشند ویلی را متقاعد کنند که آن مکان را ترک کند. بااین‌حال، پسرک بر سر ماندن پافشاری می‌کند؛ زیرا پدرش در تاریکی شب مخفیانه به سردخانه می‌آید، درِ تابوت را می‌گشاید و کالبد نحیف او را غرق در اشک و نوازش در آغوش می‌کشد. ویلی که این پیوند و قول پدر برای بازگشت را حس کرده است، تصمیم می‌گیرد در این میانه‌ی هولناک منتظر بماند.

چرا باید کتاب لینکلن در باردو را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب لینکلن در باردو را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب زاویه‌ای بدیع از تجربه‌ی سوگ را از چشم‌انداز ارواحی معلق و خاک‌نشین پیش چشم مخاطب می‌گذارد.
• خواننده با مطالعه‌ی این کتاب، درک عمیق‌تری از مفهوم فقدان، دلبستگی انسانی و انکار رنج به دست می‌آورد.
• این کتاب شیوه‌ای متفاوت از روایت چندصدایی را به نمایش می‌گذارد که اسناد واقعی تاریخی و تخیل ادبی را به هم پیوند می‌زند.
• این کتاب به بررسی تأملات فلسفی پیرامون معنای زندگی، مرگ و پیوندهای عاطفی پس از جدایی می‌پردازد.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب لینکلن در باردو به این افراد پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های تاریخی که به بازآفرینی خلاقانه‌ی وقایع واقعی علاقه دارند.
• خوانندگانی که به کاوش در مضامین مرگ، برزخ، روان‌شناسی ماتم و سوگواری والدینی علاقه‌مندند.
• مخاطبانی که فرم‌های نوین چندصدایی و شیوه‌های غیرخطی در روایت ادبی را دنبال می‌کنند.
• دوستداران ادبیات داستانی که به دنبال کاوش در فضاهای بدیع و تأمل‌برانگیز هستند.

بخشی از کتاب لینکلن در باردو

«آن آقای آشفته با موهای ژولیده کنار جعبه نشسته بود و با علاقهٔ فراوان به آن بدن کوچک نگاه می‌کرد. موهای پسرک را نوازش می‌کرد و دستان بی‌جان و رنگ پریدهٔ او را یکی‌یکی نوازش می‌کرد.
جناب کشیش اورلی توماس:
پسرک همان‌جا مضطرب ایستاده بود و التماس پدرش را می‌کرد که به سمت او برگشته و به او توجه کند.
راجر بوینز:
اما ظاهراً مرد اصلاً نمی‌شنید.
هانس ولمن:
سرانجام آن نمایش آزاردهنده وارد مرحلهٔ جدیدی شد.
راجر بوینز:
جناب کشیش که تا حالا ساکت و آرام بود ناگهان از تعجب به نفس‌نفس افتاد، طوری که صدای نفس‌اش شنیده می‌شد.
هانس ولمن:
کشیش گفت: او می‌خواهد بچه را بیرون بیاورد.
راجر بوینز:
همین کار را هم کرد.
بدن نحیف بچه را از جعبه بیرون آورد.
هانس ولمن:
جعبه نه! جعبهٔ بیمار.
راجر بوینز:
آن مرد خم شد و با دستان زمختش، اما باحرکتی ظریف، بدن بچه را از جعبه بیرون آورد. روی زمین نشست و بچه را روی پاهایش قرار داد.
کشیش اورلی توماس:
سرش را بین گردن و چانهٔ پسرک فرو برد و شروع به گریه کرد، اما گریه نه! هق‌هقی سوزناک و از ته‌دل. انگار که یک‌دفعه همهٔ احساساتش به بیرون ریخت.»