کتاب مارتین هایدگر: هستی و زمان

«مارتین هایدگر: هستی و زمان» نوشته چارلز گینیون (-۱۹۴۴) کتاب از مجموعه «متون محوری فلسفه‌» است که تاریخ فلسفه را از طریق بررسی و تفسیر آثار بنیادین آن روایت می‌کند.

این دفتر نگاهی به کتاب «هستی و زمان» اثر هایدگر دارد که در سال ۱۹۲۷ و ۳۸ سالگی نویسنده منتشر شده‌است. این اثر نمایانگر تلاشی عمیق برای آشتی دادنِ شماری از سنت‌های عقلانیِ ظاهراً متعارض است که تفکرات ارسطو، قدیس پُل، قدیس آگوستین، لوتر، کانت، هگل، کی‌یر کگور، نیچه، برگسون و هوسرل از آن جمله‌اند. هستی و زمان را می‌توان پاسخی به سلطهٔ نظریهٔ شناخت بر فلسفهٔ مدرن دانست که از زمان دکارت شروع شد. هرچند تأثیرگذارترین متفکران در آلمان آن روزگار، یعنی نوکانتی‌ها و پوزیتیویست‌ها، سعی داشتند تبیینی از چگونگی شناخت ما از جهان عرضه کنند، هایدگر پرسش‌ها در باب شناخت را کنار گذاشت و مستقیماً به مطالعهٔ هستی موجودات روی آورد.

تبیین هستی در این کتاب در تضاد شدید با یکی از فرض‌های اصلی جریان غالب فلسفهٔ غرب قرار می‌گیرد: این فرض که هستی را باید همچون چیزی اندیشید که پایدار و تغییرناپذیر است. درحالی‌که از زمان افلاطون اکثر فیلسوفان فرض کرده‌اند که هستیِ هر چیزی را باید بر پایهٔ آنچه سرمدی و ثابت است (مُثل، ذوات، قوانین علمی و غیره) فهمید، هایدگر معتقد است که هستیْ در زمان گشوده می‌شود؛ در واقع، هستی خودِ زمان است. از آنجا که هایدگر صرفاً نیمی از هستی و زمان را به پایان رساند، نمی‌توانیم مطمئن باشیم که او ارتباط نهایی میان هستی و زمان را چگونه تصور می‌کرد. اما بخش‌های منتشرشدهٔ این کتاب برخی از دقیق‌ترین، بصیرت‌زاترین و اصیل‌ترین تأملاتی است که تاکنون دربارهٔ اگزیستانس انسانی و فهم ما از هستی نوشته شده است.