کتاب گل‌های روییده بر گور

در کتاب گل‌های روییده بر گور که به همت سوفی جوئت گرداوری شده و محمد و شیرین هدایی آن را به فارسی برگردانده‌اند، مجموعه‌ای از ترانه‌های عامیانه جنوب قاره سبز را می‌خوانید.

 درباره کتاب گل‌های روییده بر گور

گل‌های روییده بر گور دربرگیرندهٔ ۵۴ ترانهٔ عامیانه رایج در کشورها و مناطق جنوب اروپا است که در دههٔ ۱۹۱۰ میلادی، سوفی جوئت (شاعر، نویسنده، مترجم و استاد دانشگاه ولسلی ایالت ماساچوستس امریکا) آن‌ها را از میان ترانه‌های عامیانهٔ ۱۴ کشور و منطقهٔ جنوب اروپا گرد آورده، به انگلیسی ترجمه کرده و در قالب شعر درآورده است.

 کتاب از سه بخش تشکیل شده است: مقدمه‌ای برای شرح و تعریف و طبقه‌بندی ترانه‌های عامیانه، با تأکید بر ترانه‌های عامیانهٔ جنوب اروپا، متن ترانه‌های برگزیده، و مؤخره‌ای حاوی یادداشت‌هایی برای نشان دادنِ تحول ترانه‌ها طی زمان و تنوع روایات و وجود همتاهای آن‌ها در کشورهای مختلف اروپا.

خانم جوئت ترانه‌های موجود در این کتاب را از مجموعه‌های گوناگونِ ترانه‌های عامیانه برگرفته است. به‌علاوه، در مقدمه و توضیحات پایانی کتاب، به دیگر روایت‌ها و همتاهای بسیاری از ترانه‌های کتاب خود اشاره‌هایی بسیار مفید کرده است. وی مشخصات منبع هر ترانه را، بدون ترجمهٔ عنوان آن‌ها، ذیل متن زبان اصلی آن آورده است؛ مترجم فارسی این منابع را ذیل ترجمهٔ ترانه‌ها درج کرده است.

منابع اصلی ترانه‌ها ۲۲ اثر است و جز این‌ها، به‌خصوص در بخش توضیحات پایان کتاب، به بیش از صد «روایت» یا «همتا»‌ی ترانه‌های کتاب حاضر اشاره شده است.

ترانه‌های عامیانهٔ اروپایی از اواسط قرن نوزدهم میلادی مورد توجه محققان قرار گرفته‌اند. این محققان با شنیدن ترانه‌ها از دهان آوازخوانان دوره‌گرد و دهقانان آن‌ها را ثبت و گردآوری و طی چند دههٔ بعد به زبان‌های مختلف (و به‌خصوص انگلیسی) ترجمه و منتشر کرده‌اند. کتاب حاضر هم، به تبعِ همین‌گونه علاقه‌مندی‌ها، پدید آمده و در سال ۱۹۱۲، یعنی کمی بیش از یک قرن پیش، منتشر شده است.

 خواندن کتاب گل‌های روییده بر گور را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

 علاقه مندان به شعر جهان به ویژه ادبیات فلکلور اروپا

 بخشی از کتاب گل‌های روییده بر گور

خوش باش و آواز بخوان دختر قشنگ،

تا روز عروسی‌ات بخوان و خوش باش!»

«چطور با دل شکسته می‌توانم خوش باشم و آواز بخوانم،

وقتی محبوبم این‌همه از من دور است؟

«محبوبم به جنگی در دوردست‌ها رفته است؛

هفت سال، هفت سالِ پیش بود که رفت!

دلم می‌خواهد بروم دنبالش،

اما نمی‌دانم از چه راهی باید بروم.»

دختر به راه افتاد و رفت و رفت،

تا اینکه در راه به جوانی خوش‌سیما رسید:

«جوان دلیر! لطف کن و بگو که دلبر محبوب من را دیده‌ای؟