کتاب خانه جای مردگان است

کتاب خانه جای مردگان است نوشته‌ی جنیوا رز با ترجمه‌ی عادل جنتیان، اثری است که انتشارات پرتقال آن را منتشر کرده است. این کتاب در ژانر معمایی، وحشت و فانتزی قرار می‌گیرد و بخشی از مجموعه‌ای با عنوان «فانتوم» است که به موضوعات ماورایی، سایه‌ها و پدیده‌های مرموز می‌پردازد. داستان حول محور خانواده‌ای می‌چرخد که پس از مرگ مادرشان، دوباره دور هم جمع می‌شوند و با رازها، زخم‌های قدیمی و معماهای حل‌نشده‌ی گذشته روبه‌رو می‌شوند. روایت کتاب با نگاهی عمیق به روابط خانوادگی، سوگواری، اعتیاد و جست‌وجوی حقیقت، فضایی پر از تعلیق و احساسات متضاد خلق می‌کند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب خانه جای مردگان است

کتاب خانه جای مردگان است نوشته‌ی جنیوا رز، داستانی خانوادگی با لایه‌هایی از معما و وحشت را روایت می‌کند. این کتاب با تمرکز بر سه خواهر و برادر، پس از مرگ مادرشان، آن‌ها را در خانه‌ی قدیمی خانوادگی گرد هم می‌آورد؛ جایی که گذشته‌ی تلخ و رازآلود خانواده دوباره زنده می‌شود. روایت کتاب از زاویه دید شخصیت‌های مختلف پیش می‌رود و هرکدام از اعضای خانواده با چالش‌ها و زخم‌های شخصی خود دست‌وپنجه نرم می‌کنند. فضای داستان با حضور سایه‌ها، خاطرات و رازهای پنهان، حس تعلیق و ناامنی را به‌خوبی منتقل می‌کند. جنیوا رز در این اثر، علاوه‌بر پرداختن به موضوعاتی چون مرگ، سوگواری و اعتیاد، به پیچیدگی روابط خانوادگی و تأثیر گذشته بر حال افراد نیز توجه ویژه‌ای داشته است. خانه جای مردگان است با ترکیب عناصر معمایی و روان‌شناختی، مخاطب را به دنیایی می‌برد که در آن حقیقت و خیال به‌سختی از هم جدا می‌شوند.

خلاصه داستان خانه جای مردگان است

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند! داستان خانه جای مردگان است با مرگ مادر خانواده آغاز می‌شود؛ رویدادی که سه فرزند خانواده، بتی، مایکل و نیکول را پس از سال‌ها دوری دوباره به خانه‌ی کودکی‌شان بازمی‌گرداند. هرکدام از این شخصیت‌ها با گذشته‌ای پر از زخم و راز روبه‌رو هستند: بتی، دختر بزرگ‌تر، سال‌هاست که بار مراقبت از مادر را به دوش کشیده و با احساس شکست و خشم نسبت به خواهر و برادرش زندگی می‌کند؛ مایکل، برادر میانی، پس از ترک خانه و ساختن زندگی جدید، حالا با احساس گناه و دوری بازگشته است؛ و نیکول، خواهر کوچک‌تر، با اعتیاد و آسیب‌های روحی دست‌وپنجه نرم می‌کند. مرگ مادر، راز ناپدید شدن پدر خانواده را دوباره زنده می‌کند و آخرین حرف‌های مادر، معمایی تازه پیش پای فرزندان می‌گذارد. در طول داستان، روابط میان خواهر و برادرها، خاطرات کودکی، حسرت‌ها و ناگفته‌ها به‌تدریج آشکار می‌شود. روایت کتاب با رفت‌وبرگشت میان گذشته و حال، لایه‌های پنهان شخصیت‌ها و رازهای خانوادگی را باز می‌کند و مخاطب را با این سؤال روبه‌رو می‌سازد که حقیقت ناپدید شدن پدر چه بوده و آیا اعتماد میان اعضای خانواده دوباره شکل خواهد گرفت یا نه.

چرا باید کتاب خانه جای مردگان است را بخوانیم؟

خانه جای مردگان است با فضاسازی قوی و روایت چندصدایی، تجربه‌ای متفاوت از داستان‌های خانوادگی و معمایی ارائه می‌دهد. این کتاب نه‌تنها به معمای ناپدید شدن پدر و رازهای گذشته می‌پردازد، بلکه با پرداختن به موضوعاتی چون سوگواری، اعتیاد، احساس گناه و تلاش برای بازسازی روابط خانوادگی، تصویری واقع‌گرایانه و تأثیرگذار از زندگی معاصر ترسیم کرده است. شخصیت‌پردازی دقیق و دیالوگ‌های طبیعی، خواننده را به دل احساسات و کشمکش‌های شخصیت‌ها می‌برد. همچنین، ترکیب عناصر معمایی و روان‌شناختی، داستان را تا پایان پرکشش و غیرقابل پیش‌بینی نگه می‌دارد. این کتاب برای کسانی که به داستان‌های خانوادگی با لایه‌های عمیق روانی و معمایی علاقه دارند، انتخابی جذاب است.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به کسانی پیشنهاد می‌شود که به داستان‌های خانوادگی پرتنش، روایت‌های معمایی و موضوعات مربوط به سوگواری، اعتیاد و روابط پیچیده میان اعضای خانواده علاقه دارند. همچنین برای علاقه‌مندان به رمان‌هایی با فضای رازآلود و شخصیت‌پردازی چندلایه مناسب است.

بخشی از کتاب خانه جای مردگان است

«هیچ‌چیزی به اندازهٔ مرگ آدم‌ها را دور هم جمع نمی‌کند. شبیه سوتی بلند برای سگی است که از صاحبش دور مانده. وقتی اتفاق می‌افتد، سروکله‌شان پیدا می‌شود. مرگ به ما یادآور می‌شود که زندگی ابدی نیست و سرانجام روزی نوبت ما هم فرا‌خواهد رسید. لحظه‌ای می‌ایستیم تا به این یادآوری گوش کنیم، به آن توجه کنیم، احترامی را که می‌طلبد به او ادا کنیم و بعد مثل پرهای قاصدکی روبه‌زوال پراکنده می‌شویم و به انتظار می‌نشینیم تا باز ما را فرابخواند، به این امید که فراخوان بعدی برای دور هم‌ جمع ‌شدن باشد تا اینکه مردم دورمان جمع شوند. تق، تق. نترس. نوبت تو نیست... البته این بار.»