کتاب میس هری یت و چند داستان دیگر

کتاب میس هری‌ یت و چند داستان دیگر، با عنوان اصلی The collected stories of Guy de Maupassant، نوشته گی دو موپاسان و ترجمه کاوه نداف، مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه است که انتشارات امیرکبیر در سال ۱۳۹۱ آن را منتشر کرده است. این کتاب بخشی از مجموعه‌ی داستان‌های خارجی است و نمونه‌هایی از آثار برجسته‌ی موپاسان را در خود جای داده است. داستان‌های این مجموعه، با نگاهی تیزبین و نثری موجز، به لایه‌های پنهان زندگی انسان‌ها و روابطشان می‌پردازد. موپاسان، نویسنده‌ی فرانسوی قرن نوزدهم، در این داستان‌ها با روایتی واقع‌گرا و گاه تلخ، به موضوعاتی چون تنهایی، ترس، مرگ، جنون و ناکامی انسان‌ها پرداخته و شخصیت‌هایی را به تصویر کشیده که در برابر نیروهای بزرگ‌تر از خود، گاه تسلیم و گاه سرگردان‌اند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب میس هری یت و چند داستان دیگر اثر گی دو موپاسان

کتاب میس هری‌ یت و چند داستان دیگر مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه گی دو موپاسان است. این کتاب نمونه‌ای از سبک خاص و نگاه عمیق موپاسان به زندگی و سرنوشت انسان‌ها را ارائه می‌دهد. داستان‌های این مجموعه اغلب در روستاها و شهرهای کوچک فرانسه می‌گذرند و شخصیت‌هایی را به تصویر می‌کشند که با چالش‌های وجودی، بحران‌های روحی و موقعیت‌های دشوار روبه‌رو هستند.

گی دو موپاسان در این داستان‌ها، با زبانی ساده و توصیف‌های دقیق، به‌سراغ موضوعاتی چون مرگ، تنهایی، ترس، جنون و حتی خشونت انسان به حیوانات می‌رود. ساختار کتاب میس هری‌ یت و چند داستان دیگر به‌گونه‌ای است که هر داستانْ جهانی مستقل دارد، اما در مجموع، فضایی یکدست و تلخ از سرنوشت انسان معاصر را ترسیم می‌کند. نویسنده با نگاهی بی‌رحم اما صادقانه، ضعف‌ها، ترس‌ها و امیدهای شخصیت‌هایش را آشکار می‌کند و خواننده را به تأمل درباره‌ی معنای زندگی و مرگ وامی‌دارد. در کنار این مضامین، طنز تلخ و نگاه انتقادی به جامعه و روابط انسانی نیز در لایه‌های زیرین داستان‌ها به چشم می‌خورد.

خلاصه داستان میس هری یت و چند داستان دیگر

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

در میس هری‌یت، داستان اصلی کتاب، راوی که نقاشی جوان است، در روستایی دورافتاده با زنی انگلیسی و منزوی آشنا می‌شود. این زن که به‌شدت به اصول اخلاقی و باورهای مذهبی پایبند است، زندگی ساده و بی‌ادعایی دارد و به طبیعت و حیوانات عشق می‌ورزد. رابطه‌ی میان نقاش و میس هری‌یت ابتدا با کنجکاوی و احترام متقابل آغاز می‌شود و به‌تدریج به دوستی و نوعی وابستگی عاطفی می‌انجامد، اما این پیوند به‌دلیل تفاوت‌های عمیق شخصیتی و فرهنگی، سرانجامی تلخ و تراژیک پیدا می‌کند. موپاسان در این داستان، با ظرافت، تنهایی، ناکامی و رنج انسان را به تصویر می‌کشد و نشان می‌دهد که چگونه عشق و عطوفت گاه در برابر محدودیت‌های اجتماعی و فردی بی‌ثمر می‌ماند.

در دیگر داستان‌های مجموعه، موضوعاتی چون ترس بی‌دلیل، جنون، مرگ، خشونت انسان به حیوانات و بی‌رحمی جامعه به تصویر کشیده شده است. شخصیت‌ها اغلب در موقعیت‌هایی قرار می‌گیرند که ناگزیر از مواجهه با ضعف‌ها و ترس‌های خود هستند؛ از سربازی که در جنگ تنها و وحشت‌زده به‌دنبال راه نجات می‌گردد تا ماهیگیری که برای حفظ مالش، حاضر به قربانی‌کردن برادرش می‌شود. موپاسان با داستان‌هایی کوتاه اما تأثیرگذار، پوچی، بی‌پناهی و سرگشتگی انسان را در جهانی بی‌رحم و بی‌اعتنا به نمایش می‌گذارد.

چرا باید کتاب میس هری یت و چند داستان دیگر را بخوانیم؟

این کتاب با داستان‌هایی کوتاه و متنوع، تصویری عمیق و چندوجهی از زندگی انسان‌ها در مواجهه با بحران‌های روحی و اجتماعی ارائه می‌دهد. موپاسان با نگاهی بی‌پرده و گاه تلخ، به‌سراغ موضوعاتی رفته که کمتر در ادبیات داستانی به این شکل صادقانه و بی‌اغراق مطرح شده‌اند. خواندن این مجموعه فرصتی برای آشنایی با سبک نگارش موپاسان و درک ظرافت‌های روان‌شناختی شخصیت‌هاست. داستان‌ها با فضاسازی‌های دقیق و توصیف‌های زنده، خواننده را به دل تجربه‌های انسانی می‌برند که هم آشنا و هم غریب‌اند. خواندن این کتاب برای کسانی که به‌دنبال داستان‌هایی با لایه‌های معنایی عمیق و تأمل‌برانگیز هستند، تجربه‌ای متفاوت و ارزشمند است.

خواندن کتاب میس هری یت و چند داستان دیگر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به علاقه‌مندان به داستان کوتاه، دوستداران ادبیات کلاسیک فرانسه، کسانی که دغدغه‌ی تنهایی، مرگ و معنای زندگی را دارند و همچنین دانشجویان و پژوهشگران حوزه‌ی ادبیات داستانی پیشنهاد می‌شود.

درباره گی دو موپاسان

گی دو موپاسان (Guy de Maupassant) (۵ اوت ۱۸۵۰ ـ ۶ ژوئیه ۱۸۹۳) نویسنده‌ی فرانسوی قرن نوزدهم است که به‌عنوان استاد داستان کوتاه شناخته می‌شود و از نمایندگان سبک طبیعی‌گرایی در ادبیات است. آثار او به بررسی زندگی انسان‌ها، سرنوشت‌ها و نیروهای اجتماعی می‌پردازد و اغلب نگاهی نومیدانه و بدبینانه دارد.

موپاسان شاگرد گوستاو فلوبر بود و داستان‌هایش با سبکی موجز و با فرجام‌های ظاهراً ساده اما استادانه شناخته می‌شوند. بسیاری از داستان‌های او در زمان جنگ فرانسه و پروس در دهه‌ی ۱۸۷۰ اتفاق می‌افتند و به پوچی جنگ و تغییراتی دائمی که در زندگی شهروندان بی‌گناه ایجاد می‌کند، می‌پردازند. او بیش از ۳۰۰ داستان کوتاه، ۶ رمان، ۳ کتاب سفر و یک جلد شعر نوشت. نخستین داستان منتشرشده‌‌اش، گلوله‌ی شکر (Boule de Suif، ۱۸۸۰)، یکی از مشهورترین آثارش به شمار می‌آید.

گی دو موپاسان در نورماندی فرانسه متولد شد. خانواده‌ی مادرش از بورژواهای مرفه بودند. مادرش پس از ازدواج، از شوهرش خواست که نام خانوادگی خود را با de Maupassant استفاده کند تا نشان‌دهنده‌ی نجیب‌زادگی باشد.

وقتی موپاسان ۱۱ساله بود، پدر و مادرش جدا شدند. موپاسان تا ۱۳سالگی همراه مادرش در اتروتا زندگی خوشی داشت و به ماهی‌گیری و فعالیت‌های خارج از خانه علاقه‌مند بود. سپس مادرش او و برادرش را در مدرسه‌ای خصوصی ثبت‌نام کرد تا تحصیلات کلاسیک داشته باشند. او از همان ابتدا به دین احساس خصومت داشت و نظم و مراسم مذهبی را نمی‌پسندید. نهایتاً در سال ماقبل آخر تحصیل خود، به‌دلیل تحمل‌ناپذیر بودن محیط مدرسه، خود را اخراج کرد.

در سال ۱۸۶۷، وقتی در دبیرستان بود، با واسطه‌ی مادرش، با گوستاو فلوبر دیدار کرد. سال بعد، در پاییز، به لیسه پیر‌ـ‌کورنه در رُوئن رفت؛ جایی که در شعر و تئاتر مهارت نشان داد. در سال ۱۸۶۸، در ۱۸سالگی، شاعر مشهور، الگرنون سوینبرن، را از غرق‌شدن نجات داد.

با شروع جنگ فرانسه و پروس در سال ۱۸۷۰، موپاسان برای خدمت در ارتش داوطلب شد و بدون حضور در آکادمی نظامی، در ارتش مشغول شد. در سال ۱۸۷۱ به پاریس رفت و به مدت ۱۰ سال به‌عنوان کارمند در وزارت نیروی دریایی مشغول به کار شد. تنها سرگرمی او در این دوران قایق‌سواری در رود سن بود.

فلوبر حمایت ادبی او را بر عهده گرفت و او را به‌سمت روزنامه‌نگاری و ادبیات هدایت کرد. در خانه‌ی فلوبر با امیل زولا و نویسنده‌ی روس، ایوان تورگنیف، آشنا شد و با جریان‌های رئالیسم و ناتورالیسم آشنا شد.

در سال ۱۸۸۰، موپاسان داستان کوتاه گلوله‌ی شکر را منتشر کرد که موفقیت گسترده‌ای کسب کرد. فلوبر آن را «شاهکاری که پایدار خواهد ماند» نامید. پس از آن، داستان‌های کوتاه دیگری همچون دو دوست، مادر ساویج و ماد‌موازل فی‌فی را نوشت.

سال‌های ۱۸۸۰ تا ۱۸۹۱، پربارترین دوره‌ی زندگی او بود. او به‌طور منظم دو تا چهار جلد کتاب در سال منتشر می‌کرد و شهرت و ثروت قابل‌توجهی کسب کرد. در سال ۱۸۸۱، نخستین مجموعه داستان کوتاه خود را با عنوان خانه‌ی تلیر منتشر کرد که دو سال بعد به چاپ دوازدهم رسید. اولین رمانش، یک زندگی (Une Vie، ۱۸۸۳)، در کمتر از یک سال، ۲۵ هزار نسخه فروش رفت. رمان‌های بعدی او شامل بل‌ـ‌آمی (۱۸۸۵) و پیر و ژان (۱۸۸۸) هستند که به‌ویژه رمان دوم از برجسته‌ترین آثارش محسوب می‌شود.

موپاسان علاقه‌ی زیادی به تنهایی و تفکر داشت و سفرهای متعددی به الجزایر، ایتالیا، انگلستان، بریتانی، سیسیل و اوورنی کرد. سال‌های آخر عمرش به انزوا، ترس از مرگ و پارانویای پی‌درپی گذشت که ناشی از ابتلا به سیفلیس در جوانی بود. او نهایتاً در ۶ ژوئیه‌ی ۱۸۹۳ در آسایشگاه خصوصی اسپریت بلانش در پاریس درگذشت.

موپاسان به‌عنوان پدر داستان کوتاه مدرن شناخته می‌شود. آثارش الگویی برای نویسندگانی چون سومرست موآم و اُ. هِنری بوده است. او هم آثار رئالیستی و هم داستان‌هایی با عناصر فراطبیعی نوشت. موپاسان الهام‌بخش بسیاری از فیلم‌ها و آثار ادبی جهان بوده و توجه نویسندگان و متفکران بزرگی مانند لئو تولستوی و فریدریش نیچه را جلب کرده است. آثارش همچنان به‌صورت فیلم و سریال در سراسر جهان اقتباس می‌شوند.

بخشی از کتاب میس هری یت و چند داستان دیگر

«آن زمان بیست و پنج سال داشتم و نقاش جوان و مبتدی‌ای بودم که در کناره‌های نرماندی پرسه می‌زدم منظورم از تازه‌کار و مبتدی این است که کوله‌پشتی به دوش، و به بهانه کار کردن به روی مناظر طبیعی از این مهمانسرا به آن مهمانسرا می‌رفتم و هیچ‌چیز را بهتر از این نوع زندگی خانه‌به‌دوشی بی‌اینکه مقصدی در پیش رو باشد، نمی‌دانستم. انسان در این حالت، احساس آزادی می‌کند، هیچ‌گونه وابستگی و نگرانی ندارد و از هر دغدغۀ فکری به دور است؛ تا اینکه بخواهد به فردایش فکر کند. به هر طرفی که می‌خواهی می‌روی، و راهنمایی جز دل و نصیحت‌گویی غیر از لذت چشمانت نداری. می‌ایستی، برای اینکه نهر آبی تو را محو خودش کرده یا اینکه جلوی در یک مهمانخانه، بوی خوش سیب‌زمینی سرخ‌کرده به مشامت رسیده است. گاهی هم این بوی گل‌های ساعتی یا چشمک ساده‌دلانۀ دخترک مسافرخانه است که باعث توقف شما شده؛ هیچ‌وقت نسبت به این عطوفت‌های ساده به‌چشم حقارت نگاه نکنید، چون این دخترک‌ها احساس و روح دارند. عشق همیشه باارزش است، از هرجا که باشد. آن قلبی که وقتی شما ظاهر می‌شوید، به تپش می‌افتد یا چشمی که وقتی شما می‌روید، به گریه می‌افتد، چیزهای چنان نادر، لطیف و پربهایی هستند که هیچ‌گاه نباید حقیر شمرده شوند.»