کتاب مفهوم شناسی تاریخ

کتاب مفهوم شناسی تاریخ نوشتهٔ آلان مانزلو و ترجمهٔ سیدهاشم آقاجری و بهزاد کریمی است. نشر نو این کتاب را منتشر کرده است. این اثر راهنمای مطالعات تاریخی است. نسخهٔ الکترونیکی این کتاب را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب مفهوم شناسی تاریخ

کتاب مفهوم شناسی تاریخ راهنمایی برای مطالعات تاریخی است. در حالی که مباحث نظری پیرامون ماهیت تاریخ و کار مورخان در سنت فکری غرب سابقه‌ای طولانی دارد، در ایران به اندازه کافی مورد توجه قرار نگرفته است. تاریخ در دوران پسامدرن با تفاسیر متنوع و گاه متناقضی روبه‌رو شده است و آگاهی از این تحولات برای مورخان و علاقه‌مندان به تاریخ ضروری است. این کتاب، تلاشی است برای پاسخگویی به این نیاز و ارائهٔ خلاصه‌ای الفبایی از دانش یک متفکر که از منظر پسامدرنیسم به تاریخ می‌نگرد. این اثر، با بررسی مفاهیمی که مرتبط با روش کار مورخان هستند، یک مرجع انتقادی را در مورد آرا و نظریاتی فراهم می‌کند که باعث بازاندیشی در تاریخ و عملکرد آن شده‌اند. به بیان دیگر، این کتاب به شما کمک می‌کند تا با دیدگاه‌های پسامدرن در مورد تاریخ آشنا شوید، مفاهیم کلیدی مرتبط با تاریخ‌نگاری را درک کنید، با نقدهای واردشده بر تاریخ‌نگاری سنتی آشنا شوید و دیدگاه انتقادی نسبت به تاریخ و نحوهٔ نگارش آن پیدا کنید. این کتاب، منبعی ارزشمند برای دانشجویان تاریخ، مورخان و تمام کسانی است که به تفکر در مورد تاریخ علاقه‌مند هستند.

خواندن کتاب مفهوم شناسی تاریخ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه در باب تاریخ‌نگاری و علاقه‌مندان به فهم چیستی تاریخ و فلسفهٔ تاریخ پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب مفهوم شناسی تاریخ

«طرفداران پسامدرنیسم معمولاً بر این نظر هستند که تاریخ متعارف را دیگر نمی‌توان چونان روشی عینی برای کشف حقیقت گذشته تلقی کرد (نک. تجربه‌گرایی؛ عینیت). تفکر پسامدرن به‌قطع اصرار دارد که ما دیگر نمی‌توانیم به‌طور پسینی (نک. پیشینی/پسینی) مطمئن باشیم که نظریه‌های انطباقی یا بازنمایانهٔ معرفت، علی‌رغم ادعاهای متخصصان تاریخ بازسازی‌گرایانه، نتیجه‌بخش هستند. این بدان معنا است که هیچ معنای استواری، فاکت قطعی و سوژهٔ شناسنده بنیادینی وجود ندارد و ما شاهد فروپاشی دوقطبی‌های متعدد مشکوک مانند عالِم و معلوم، سوژه و ابژه، فاکت و خیال، شکل و محتوا و غیره هستیم. بدین ترتیب، رابطهٔ بازنمایانهٔ جهان و کلمه به‌عنوان فرضی خام رد می‌شود. بنابراین آشکار می‌گردد که بزرگ‌ترین روایت مدرنیستی، یعنی تاریخ، نوعی معرفت‌شناسی میان‌تهی و نامشروع و آخرین پناهگاه توهم تجربه‌گرایانه مدرنیسم است. پاسخ تجربه‌گرایانه به پسامدرنیسم این است که این‌گونه افکار ضدتاریخی راه را برای هجوم نسبیت‌گرایی اخلاقی باز می‌کند، زیرا چنین عقایدی نشان‌دهندهٔ نوعی ناکامی در مبتنی ساختن حقیقت بر اساس واقعیت و سازگاری با آن است و، بدتر از آن اینکه، به استدلال ضدبازنمایی‌گرایانه امکان می‌دهد که به‌عنوان مثال هولوکاست نازی‌ها یا پاک‌سازی قومی آلبانی‌های کوزوو توسط صرب‌های یوگسلاوی را تنها به‌مثابهٔ یک متن تلقی کند و بدین لحاظ قتل‌عام را عادی جلوه دهد. خوشبختانه، همچنان که استدلال بازسازی‌گرایانه پیش می‌رود، می‌توان به‌سادگی بیماری نسبیت‌گرایی را تشخیص داد و اگر به موقع و فوری دست‌به‌کار شویم می‌توانیم آن را درمان کنیم.»