کتاب رومیان باستان

کتاب رومیان باستان نوشتهٔ دان ناردو و ترجمهٔ مهدی حقیقت خواه است. گروه انتشاراتی ققنوس این کتاب را منتشر کرده است. این اثر یکی از کتاب‌های مجموعهٔ «تمدن‌های گمشده» است.

درباره کتاب رومیان باستان

از میان همه تمدن‌های گمشده باستانی، تاریخ‌دانان در مورد روم بیش از دیگران آگاهی دارند. سبب آن تا اندازه‌ای این است که فرهنگ رومی بسیار دیرپا بود. دست‌کم از قرن هفتم پیش از میلاد، دولت‌شهر کوچکی به نام رم نزدیک ساحل غربی ایتالیا وجود داشت، قلمرو کوچکی که در آغاز شاهان بر آن فرمان می‌راندند و سپس در قرن ششم پیش از میلاد شکل حکومتی جمهوری در آن بنا نهاده شد. جمهوری روم طی چندین قرن بعدی به شکلی تهاجمی بسیار فراتر از مرزهای ایتالیا گسترش یافت و با آمیزه‌ای از چیرگی، هراس‌افکنی و سیاست همه سرزمین‌های پیرامون دریای مدیترانه را به کام کشید. سرانجام، نظام جمهوری روم از نفس افتاد و نااستوار شد، اما فروپاشی‌اش به معنای پایان کار روم نبود. بلکه این دولت به امپراتوری خودکامه و مقتدر روم تغییر شکل داد که چندین سده دیگر بر بخش عمده حوزه مدیترانه مسلط بود. کتاب رومیان باستان نوشتهٔ دان ناردو را بخوانید تا تاریخ باستانی این سرزمین را بهتر بشناسید. این اثر در هفت فصل به رشتهٔ تحریر درآمده است.

خواندن کتاب رومیان باستان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران تاریخ جهان، به‌ویژه تاریخ روم پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب رومیان باستان

«جامعه روم هیچ‌گاه ایستا نبود؛ بلکه همواره در حال رشد و تغییر بود، چرا که حکومت روم، نهادهای آن، و شهروندانش به تغییر زمان، نیازها، و فرصت‌ها واکنش نشان می‌دادند و دیدگاه‌ها درباره آنچه جامعه رومی اخلاقی، درست، و مفید می‌دانست در گذر قرن‌ها تحول پیدا می‌کرد. برای مثال، در دوران اولیه روم، اکثر مردم، حتی اندک کسانی که ثروتمند بودند، عموما زندگی ساده و بی‌پیرایه‌ای داشتند و تجملات غیرضروری را نادرست و بالقوه دارای اثرات فاسدکننده می‌دانستند. بجز مسابقات اسبدوانی، کم‌تر مسابقات عمومی وجود داشت، زیرا مقامات می‌کوشیدند ارزش‌های سنتی محافظه‌کارانه را حفظ کنند، چون فکر می‌کردند چنین نمایش‌هایی مشوق تنبلی عمومی است یا ممکن است نظم عمومی را مورد تهدید قرار دهد. اما در اواخر دوره جمهوری و اوایل دوره امپراتوری بسیاری از چنین نگرش‌های محافظه‌کارانه‌ای سُست شد، که سبب آن تا حدی تماس روم با مردمان دیگر، به ویژه یونانیان آزادمنش‌تر، بود. گردآوری ثروت و تجملات زیاد برای بسیاری از رومیان مقبولیت بیش‌تری یافت، و همه نوع مسابقات عمومی در سرتاسر دنیای رومی محبوبیت گسترده‌ای پیدا کرد.

با این حال، این موارد و بسیاری تغییرات ظاهری دیگر احترام رومیان را نسبت به سنت‌های اساسی و تمایلشان را به حفظ آن‌ها تغییر نداد. برخی نهادهای رومی ساختار و قواعد سنتی خود، یا دست‌کم اعتبارشان، را تا مدت‌ها حفظ کردند. برای مثال، خانواده، که مرد ریاست آن را برعهده داشت، در سرتاسر تاریخ طولانی روم سنگ‌پایه جامعه باقی ماند. دانش‌پژوهان در مورد این که یک خانواده رومی و اعضای آن چه کارکردی داشتند اطلاعات خوبی دارند، که بخشی از آن از منابع نوشتاری باقی‌مانده، به ویژه نامه‌های شخصی، است و همچنین از طریق یافته‌های باستان‌شناختی، از جمله بقایای خانه‌های شهری و خانه‌های ییلاقی و سنگ‌نبشته‌های گورها و دیگر کتیبه‌ها.»