کتاب تاریخ روان کاوی از فروید تاکنون

باید درمان را با بیمار تطبیق داد نه بیمار را با درمان.

چاه گذشته بسی ژرف است... هرچه ژرفایش را بیشتر می‌پیماییم و هرچه در ژرفای این جهان زیرین فروتر می‌رویم و کند و کاو می‌کنیم، بیشتر درمی‌یابیم که بنیان‌های نخستین آدمیت، یعنی تاریخ و فرهنگ، به‌آسانی فراچنگ نمی‌آیند. توماس مان

بیمار امروزی نیز دیگر نه درگیر اختلال در واپس‌رانیِ جنسی و عذاب وجدان، که گرفتار کاستی‌های هیجانی در روابط و ازخودبیگانگی و فقدان معنا در زندگی است

برای کسانی که روان‌کاوی برایشان واقعیتی زیسته نیست، مفاهیم روان‌کاوانه نامتعارف و انتزاعی و عجیب و غریب و نامفهوم است

هرچند فروید محرومیت را محرکی می‌دانست برای رشد و تحول ایگو که آدمی را به مواجهه با واقعیت وامی‌دارد، پژوهش اشپیتس درباب نوزادانِ «بازمانده از رشد» به‌روشنی نشان داد که «دیوار سخت واقعیت» در غیاب مهرورزی مراقبان مرگبار است.

کسی که گمان کند آشنایی با آثار فروید معادل فهم روان‌کاوی است با روان‌کاوی بیگانه است

دستیابی به تصویری از خود و دیگری که انسجام عاطفی دارد بر ظرفیت تجارب پیچیده‌تر به‌شدت می‌افزاید: یعنی توانایی ثبت و تاب‌آوری تفاوت‌های موجود میان هیجانات خود و نزدیکان؛ و تغییر تدریجی پاسخ‌های هیجانی که ظرفیت‌های تفکر و یادگیری را -که با پذیرش بی‌قیدوشرط یا طرد کامل به مخاطره می‌افتد- تقویت می‌کند؛ و توان دوست داشتن دیگری به‌رغم دلخوری و دلسردی از او؛ و ظرفیت تاب‌آوری خشم بدون فروپاشی درونی و از دست دادن احساس ارزشمندی یا دوست‌داشتنی بودن.

ما همه در خیالات ناهشیار (و گاه هشیار)، شدیداً در پی تخریب غضبناک دیگرانیم، چرا که آنان را منشأ همهٔ ناکامی‌ها و نومیدی‌ها و دردهای جسمانی و روانی خود می‌دانیم. این میل به تخریب ِمدامِ اشخاصِ محبوب منبع همیشگی اضطراب افسرده‌وار و گناه، و نیز منشأ نیاز بی‌پایان به جبران و ترمیم است

در نظر بیون، حسادت نوعی اختلال روانی خودایمنی و حملهٔ ذهن به خود است.

اگر آدمیان واقعاً لذت را می‌جویند و از درد می‌پرهیزند، چرا اکثر ما در ناشاد نگه داشتن خویش چنین توانمندیم؟