کتاب تاریخ روان کاوی از فروید تاکنون

چاه گذشته بسی ژرف است... هرچه ژرفایش را بیشتر می‌پیماییم و هرچه در ژرفای این جهان زیرین فروتر می‌رویم و کند و کاو می‌کنیم، بیشتر درمی‌یابیم که بنیان‌های نخستین آدمیت، یعنی تاریخ و فرهنگ، به‌آسانی فراچنگ نمی‌آیند. توماس مان

ادعای آلفرد نورث وایتهد که فلسفهٔ غرب پانوشت‌هایی بر افلاطون است تعبیری مجازی بود.

سرقت علمی از بیمار برنمی‌آمد و درواقع او بود که در مباحثه با دوست صاحب‌نامش ایده‌هایی را طرح می‌کرد و آن دوست هم مشتاقانه آنها را به نام خود می‌زد و می‌پروراند و دست‌آخر منتشرشان می‌کرد و البته هیچ نامی هم از بیمار به میان نمی‌آورد. بعدها، وقتی بیمار نوشته‌های دوستش را می‌خواند، از سهم خود در آنها آگاه نبود و به‌غلط گمان می‌کرد برای نخستین بار با ایده‌هایی روبه‌رو می‌شود که در نظرش اهمیت بسیار دارند، اما احساس گناه از سرقت علمی نمی‌گذاشت به آنها بیندیشد و بیانشان کند. او نه سارق علمی، که نویسندهٔ پشت پرده بود!