کتاب فنون روان پویشی

کتاب فنون روان پویشی نوشته کارن مارودا است و با ترجمه میثم بازانی و مجتبی تاشکه در انتشارات ارجمند منتشر شده است.

درباره کتاب فنون روان پویشی

کتاب حاضر با فراهم آوردن رهنمودهای بالینی و کاربردی به درمانگران کمک می‌کند تا پیچیدگی‌های مربوط به تعامل هیجانی با مراجعان را مدیریت کنند. درمانگر خبره، کارن مارودا با کاویدن نقش تجارب هیجانی درمانگران و مراجعان در فرایند درمان، بُعد مهمی را به ادبیات روان‌پویشی افزوده است. این کتاب چگونگی دستیابی به هماهنگی بیشتر با تجربه شخصی مراجع را به بحث می‌گذارد؛ خودافشایی و بازخوردهای مستقیمی فراهم می‌کند که در راستای حصول اهداف درمان هستند و شیوه مدیریت احساسات و تعارض‌های موجود در رابطه را تشریح می‌کند. فنون خاص همراه با ارائه مثال‌های روشنگر تببین می‌شوند. مارودا در این راهنمای آموزنده شیوه‌های سودمند و غیرسودمند جهت پرداختن به هیجان‌ها را به خوبی از هم متمایز می‌کند. کتاب پیش‌رو منبع ارزشمندی از تجارب بالینی و بینش خردمندانه این روان‌تحلیلگر باتجربه است که با وجود عمق محتوا به شکل کاملاً کاربردی به رشته تحریر درآمده است.

خواندن کتاب فنون روان پویشی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان و دانشجویان روان‌شناسی پیشنهاد می‌کنیم. 

شناسنامه کتاب فنون روان پویشی

ترجمه: میثم بازانی - دانشجوی دکترای تخصصی روان‌شناسی بالینی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی/ مجتبی تاشکه: کارشناس ارشد روان‌شناسی بالینی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی

با مقدمۀ: دکتر مهرداد افتخار دانشیار روان‌پزشکی مرکز تحقیقات بهداشت روان دانشگاه علوم پزشکی ایران

Copyright  2010 The Guilford Press A Division of Guilford Publications, Inc.مجوز رسمی ترجمه این کتاب از سوی انتشارات گیلفورد به انتشارات کتاب ارجمند واگذار شده است.

نوبت چاپ ۱

سال انتشار ۱۳۹۷

بخشی از کتاب فنون روان پویشی

به هر میزان که خواستار حضور کامل و درک کردن رنج‌های مراجعان خویشتن باشیم، به‌طور طبیعی از تجربهٔ احساس‌های مشابه با آنها هراسان می‌شویم. بخشی از مقاومت ما نسبت به دریافت احساس‌های پریشان‌کنندهٔ مراجعان بدین خاطر است که به‌طور سنتی، آموزش‌های روان‌درمانگری بحث پیرامون احساسات درمانگر و شیوهٔ استفادهٔ مؤثر از آنها در فرایند درمان را وانهاده‌اند. بااین‌وجود، در دو دههٔ اخیر بر درمان به‌عنوان یک رابطه تأکید بیشتری شده است. درمان موفق بیش از هر موضوع دیگر، بر کیفیت رابطهٔ درمانگر-مراجع تمرکز می‌کند. هدایت هر رابطه‌ای که مستلزم ابراز هیجان‌های عمیق باشد به‌طور طبیعی چالش‌برانگیز است. فرض این کتاب بر آن است که درمانگران برای پاسخ‌گویی فعالانه به مراجعان، به بصیرتی عمیق و راهبردهایی مؤثرتر نیازمند هستند. آنان باید بدانند که به‌محض شروع درمان مراجعان چرا و چگونه هیجان‌های نیرومند را ابراز می‌کنند و اینکه تجارب هیجانی خود آنها نیز چرا و چگونه یکی پس از دیگری آشکار می‌شوند. آنان همچنین به مهارت‌های ارتباطی قابل‌آموزشی نیاز دارند که به‌صورت روزانه در حرفهٔ خود به‌کارگیرند.

متون علمی مربوط به عاطفه تأیید می‌کنند که در رابطهٔ دونفره اگر یکی از طرفین هیجان‌های شدیدی را ابراز کند، طرف دیگر نیز به احتمال زیاد در این تجارب هیجانی (خواه هشیارانه و خواه ناهشیارانه) با او سهیم خواهد شد (سولینس، ۱۹۹۱). به‌علاوه، هر چه به مراجعان خود علاقهٔ بیشتری داشته باشیم و با آنان همانندسازی کنیم، همدلی نیرومندتری را تجربه خواهیم کرد (هیس و کیرواک، ۲۰۰۰). هیچ راهکاری وجود ندارد که درمانگران را برای نشستن آرام در مقابل فرد دیگری که به رنج هیجانی عمیقی دچار است، مهیّا سازد. واکنش‌های احشایی و هیجانی درمانگر به احساس‌های مراجع می‌تواند تأثرانگیز باشد، اما به‌هرحال آشفته‌کننده هستند. به‌طورقطع تأثیرگذاری هیجانی مراجع بر درمانگر یکی از حیطه‌های مغفول در آموزش درمانگران بوده است.