کتاب بیمار و روانکاو

کتاب بیمار و روانکاو نوشتهٔ جوزف سندلر، کریستوفر دیر و الکس هولدر و ترجمهٔ نهاله مشتاق، مریم اصل‌ذاکر و معصومه فلاح است و نشر ارجمند آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب بیمار و روانکاو

کتاب بیمار و روانکاو نسخۀ تجدید‌نظر‌شدۀ کاملی از کتاب کلاسیک و مشهور سندلر، دیر و هولدر در باب مفاهیم پایۀ روانکاوی است. بیش از سی سال از چاپ نسخۀ اول این کتاب گذشته است و طی این مدت، مفاهیم بالینی روانکاوی پیشرفت‌های بسیاری داشته ‌است، اما کتاب بیمار و روانکاو همچنان به‌عنوان مرجعی معتبر در دانشگاه‌ها و انستیتوهای روانکاوی تدریس می‌شود. موقعیت درمان، اتحاد درمانی، انتقال و انتقال متقابل، مقاومت، واکنش درمانی منفی، برون‌ریزی، تعبیر، بینش و حل وفصل، مفاهیم کلیدی نظریۀ روانکاوی هستند که با بیانی شیوا و نگاهی دقیق به تاریخچۀ تحول هریک، در این کتاب مورد بحث قرار گرفته‌اند. به‌علاوه، بدون جهت‌گیری نظری خاصی، عقاید مختلف نظریه‌پردازان معتبر در روانکاوی در مورد تمام مباحث گردآوری و مطرح شده است. بنابراین خواننده می‌تواند ضمن آشنایی مقدماتی با نظرات مختلف و مقایسۀ آنها، به‌نوعی جمع‌بندی معنایی و نظری دست پیدا کند. با توجه به کمبود منابع معتبر دانشگاهی برای دروس مرتبط با روان‌درمانی تحلیلی و روانکاوی، کتاب بیمار و روانکاو می‌تواند برای دانشجویان مقاطع مختلف در رشته‌های روان‌شناسی، دستیاران روان‌پزشکی، روان‌شناسان، روان‌پزشکان و تمامی علاقه‌مندان، فرصت مغتنمی برای یادگیری و تفکر فراهم آورد.

ترجمهٔ این کتاب را نهاله مشتاق، دکترای روان‌شناسی بالینی از دانشگاه علوم پزشکی ایران، مریم اصل‌ذاکر، دکترای روان‌شناسی بالینی، استادیار گروه روان‌شناسی بالینی از دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی و معصومه فلاح انجام داده‌اند که با مقدمهٔ دکتر سیامک موحدی، استاد روان‌کاوی دانشکدهٔ روان‌کاوی بوستون و دانشگاه ماساچوست منتشر شده است.

خواندن کتاب بیمار و روانکاو را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به پژوهشگران رشتهٔ روان‌شناسی و روانکاوها و درمانگرها پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب بیمار و روانکاو

«انتقال‌ها چه هستند؟ آنها رونوشت یا کپی‌های جدیدی از تکانه‌ها و خیال‌هایی هستند که طی پیشروی تحلیل بالا می‌آیند؛ اما ویژگی مشترک آنها این است که شخص روانکاو را جایگزین برخی از اشخاص اولیه‌تر می‌کنند. به بیان دیگر، تمام مجموعه تجارب روان‌شناختی دوباره احیا می‌شود، نه به آن صورت که متعلق به گذشته‌اند، بلکه در مورد شخص روانکاو در زمان حاضر به کار گرفته می‌شوند. محتوای برخی از این انتقال‌ها تنها به لحاظ جانشین متفاوت از الگوی اولیه آنها است. پس اینها- برای آنکه همان استعاره را حفظ کنیم- صرفاً تأثیرات یا نسخه‌های جدید هستند. انتقال‌های دیگری هستند که به‌طور زیرکانه‌تری ساخته می‌شوند؛ محتوای آنها تحت تأثیر ( یک عامل) متعادل‌کننده بوده است ... با زیرکی از برخی ویژگی‌های واقعی در شخص روانکاو یا شرایط بهره می‌گیرند و خودشان را به آن متصل می‌سازند. پس از آن، اینها دیگر کپی‌های جدید نیستند، بلکه رونوشت‌های اصلاح شده هستند.

تا اینجا به انتقال به صورت پدیده‌ای بالینی نگریسته شده بود که می‌تواند به‌عنوان مانع یا "مقاومت" نسبت به کار تحلیلی عمل کند، اما چندین سال بعد فروید اظهار داشت که انتقال همواره مانعی برای تحلیل محسوب نمی‌شود بلکه ممکن است نه تنها در متقاعد ساختن بیمار بلکه برای روانکاو نیز نقش تعیین‌کننده‌ای ایفا کند". این نخستین اشاره به انتقال به‌عنوان عامل درمانی است. باید یادآور شد که فروید پیوسته تحلیل انتقال به‌عنوان ابزار تکنیکی را از اصطلاحاً «شفای انتقال» متمایز می‌ساخت، که در آن بیمار در نتیجه احساس عشق و با آرزوی خشنود ساختن روانکاو، تمام علائمش را از دست می‌دهد. در این راستا باید یادآور شد که «شفای انتقال» را می‌توان از «پرواز به سوی سلامتی» متمایز ساخت که نوع متفاوتی از مقاومت است که در آن، علائم بیمار در راستای مقاومت (حداقل به‌طور موقتی) ناپدید می‌شوند، و بیمار می‌تواند اظهار کند که نیازی به درمان ندارد زیرا بهبود یافته است. در فصل هفت، به رابطه انتقال با مقاومت می‌پردازیم.»