کتاب سیره تربیتی پیامبران؛ حضرت لوط (ع)

کتاب سیره تربیتی پیامبران؛ حضرت لوط (ع) نوشتهٔ محمدرضا عابدینی است. نشر معارف این کتاب را منتشر کرده است.

درباره کتاب سیره تربیتی پیامبران؛ حضرت لوط (ع)

کتاب سیره تربیتی پیامبران؛ حضرت لوط (ع) (دفتر هفتم) برابر با سه گفتار پیرامون زندگی و آرای حضرت لوط (ع) است. عنوان این سه گفتار عبارت است از «لوط و مأموریت از سوی ابراهیم علیهم السلام»، «مقابلهٔ حضرت لوط ‌علیه السلام با قوم خود» و «عذاب قوم لوط». حضرت لوط (ع) یکی از پیامبران الهی و یکی از پنج پیامبر اولوالعزم است که در قرآن از او سخن گفته شده است. او به قوم «سدوم» و قوم‌های اطراف آن که در منطقه‌ای میان دریای مرده و دریای احمر زندگی می‌کردند، مبعوث شد. این پیامبر از خداوند خواست قومش را از فساد و گناه دور کند، اما قوم او از دعوت‌هایش سر باز زدند و همچنان در گناه و فساد زندگی کردند.

خواندن کتاب سیره تربیتی پیامبران؛ حضرت لوط (ع) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه در باب زندگی و آرای حضرت لوط (ع) پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب سیره تربیتی پیامبران؛ حضرت لوط (ع)

«یکی از صفات آشکار حضرت لوط‌علیه‌السلام سخاوت و میهمان‌دوستی‌اش بود. او در قبیله و قومی که بسیار بخیل بودند، دارای سخاوت بسیار بود. همین خصوصیت تا چه اندازه می‌توانست تأثیرگذار باشد! ایشان به‌دنبال میهمان می‌گشت و مسافرانی را که به آن شهر می‌آمدند، به خانه‌اش می‌برد و از آنان پذیرایی می‌کرد؛‌ به‌ویژه آنکه می‌دانست قومش بخیل هستند. حضرت ابراهیم‌علیه‌السلام نیز همین‌گونه سخاوتمند بود؛ اما اطرافیانش افرادی بخیل نبودند. براین‌اساس ایشان در موقعیتی خاص به‌سر می‌برد و سخاوت ایشان مخالف صفت همهٔ مردم آن قوم بود. این موجب می‌شد که سخاوتمندی او خود را آشکارتر نشان دهد. جایی که ضدّ صفتی وجود داشته باشد، آن صفت خودش را بهتر نمایان می‌کند. این خود شیوه‌ای برای تبلیغ دین است؛ یعنی انسان مقصود خود را با تبلیغ عملی ترویج کند. برای مثال اگر جمعی به صفت بخل یا بی‌قراری و بی‌صبری مبتلا هستند، مقابل آن را که سخاوت و بردباری است،‌ تحقق دهد. این کار شاید موجب اصلاح آنان شود؛ اما اگر با وجود همهٔ این شیوه‌ها، آن اشخاص هدایت نشدند؛ نشان می‌دهد که به اوج فساد رسیده‌اند. در روایتی از امام باقرعلیه‌السلام آمده است: «حضرت لوط با کرامت و سخاوتمند بود و میهمان را گرامی می‌داشت، تا حدّی که قومش او را برحذر داشتند».

وقتی قوم لوط دیدند که او تا این اندازه از میهمان پذیرایی می‌کند، بیشتر غضبناک شدند؛ زیرا این کار، بدیِ فعل آنها را بیشتر نشان می‌داد و باعث می‌شد زشتی کارشان بر همگان معلوم می‌شود؛ برای همین او را تهدید کردند؛ اما حضرت لوط‌علیه‌السلام با وجود همهٔ این تهدیدها و خطرها، از این کار دست بر نداشت و میهمان‌پذیری خود را حفظ کرد. از جمله کارهایی که سبب می‌شد لذتشان از کارهای خودشان کمتر شود، این بود که صفات نیک و بالخصوص طهارت را در وجود لوط‌علیه‌السلام می‌دیدند. دیدن نور، تاریکی وجود آنها را بیشتر نشان می‌داد و شاید باعث می‌شد بعضی از کسانی که هنوز به مرتبهٔ تام تاریکی نرسیده‌اند، میل و گرایش به آن نور و طهارت پیدا کنند. قطعاً همهٔ افراد جامعه در یک مرتبه نیستند و مراتب در کار است، ولی عده‌ای همیشه جلو می‌افتند و سخنانی می‌گویند که اگر جلو آنها گرفته نشود یا رضایت بقیه را هم به‌دنبال داشته باشد، می‌توان آن کار را به همه نسبت داد. در اینجا هم عده‌ای افراطی حتی تا لبهٔ تهدید در مقابل دعوت لوط‌علیه‌السلام پیش رفتند. حضرت لوط‌علیه‌السلام همواره به آنها هشدار می‌داد که شما حدود را زیر پا گذاشته و قوم مسرفی هستید، اما خداوند درباره پاسخ آنها به لوط‌علیه‌السلام می‌فرماید:

“وَ ما کانَ جَوابَ قَوْمِهِ إِلاَّ أَنْ قالُوا أَخْرِجُوهُمْ مِنْ قَرْیتِکمْ إِنَّهُمْ أُناسٌ یتَطَهَّرُونَ”»