کتاب عارفانه

کتاب عارفانه نوشتهٔ جواد محدثی است. نشر معارف این کتاب را منتشر کرده است. این اثر در باب تهذیب نفس، اخلاق و خودسازی است.

درباره کتاب عارفانه

کتاب عارفانه، مباحثی در تهذیب نفس و اخلاق و خودسازی است. این اثر در ۲۲ فصل به رشتهٔ تحریر درآمده است. نویسنده معتقد است اینکه چگونه می‌توان از «آنچه هست» به «آنچه باید» رسید، نیازمند «راهنما» است. به‌باور او بهترین راهنمای ما در طی این مسیر، رهنمودهای قرآن و اهل‌بیت و معارف وحی و حدیث است. قرآن در لغت به‌معنی قرائت‌کردن و خواندن است. قرآن کریم دین و حقیقت را یکی دانسته است. این کتاب پدیده‌های طبیعی را نشانه‌هایی از قدرت و عظمت خدا می‌داند و دلیل تنوع ادیان را حاصل تنوع در مردم می‌داند. کتاب قرآن قوانین و حقوقی را که در جامعهٔ اسلامی باید رعایت شود، تعریف کرده است. قرآن، مؤمنان را به جهاد در راه خدا دعوت می‌کند و همه را به نیکوکاری به‌ویژه درمورد مسکینان و یتیمان فرا می‌خواند. مسلمانان باور دارند که قرآن یک بار به‌صورت کامل در شب قدر توسط جبرئیل بر حضرت محمد (ص) نازل شد و سپس یک بار دیگر به‌صورت تدریجی و آرام بر او نازل شده‌ است. در دیدگاه تاریخی، نظراتی وجود دارد که از یک سمت باور به این دارد که قرآن در دورهٔ عثمان جمع‌آوری شد و از سمت دیگر باور دارد که قرآن و تکمیل نهایی آن در زمان «عبدالملک بن مروان اموی» و «حجاج بن یوسف» به‌صورت تدریجی شکل گرفته است. دیدگاهی که امروز مورد قبول است، در نقطه‌ای وسط این دو دیدگاه قرار دارد. قرآنی که ما امروزه در دست داریم، بر اساس قرائت کوفی در قرن هشتم میلادی چاپ شده است. قدیمی‌ترین نسخهٔ کامل قرآن کریم متعلق به قرن نهم میلادی است و قرآن برای بیش از ۱۰۰۰ سال ثابت و بدون تغییر باقی مانده است.

خواندن کتاب عارفانه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه در باب تهذیب نفس، اخلاق و خودسازی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب عارفانه

«فصل چهاردهم: قناعت؛ سرمایهٔ معنوی

رنج انسان معاصر، بیش از «نداشتن»، «افزون‌خواهی» است. سیری‌ناپذیری روح بشر، پیوسته او را می‌آزارد و عرصهٔ زندگی را برایش تنگ می‌سازد و «داشته‌ها» را مورد غفلت قرار می‌دهد. ازاین‌رو، آزمندان هرگز از زندگی راضی نمی‌شوند و لذتِ حیات را نمی‌چشند.

آموزه‌های دینی، بر عناصری همچون «قناعت»‌، «رضا»‌، «تسلیم»‌، «توکل» و... تأکید دارند. بیشترین هدف در تأکید بر این موارد، «تهذیب نفس» آدمی است و خاموش ساختن شعله حرص و طمع در دل او که آرامش روحی و روانی را از او سلب می‌کند.

وقتی انسان به «آرامش روح» رسید، فرشته‌خو و آهنین‌اراده و عزیز و والا می‌شود و روحش به غنا و بی‌نیازی و وارستگی می‌رسد و این بی‌نیازی و غنا، در راه هدف و آرمان‌های بزرگ، نسبت به خطرها، تهدیدها، تطمیع‌ها، جاذبه‌های نفسانی و شیطانی و کشش‌های مادی و غیرفطری، او را بی‌اعتنا و نستوه و نشکن و مقاوم می‌سازد، و چه صفتی نیکوتر از این؟!

قناعت چیست؟

میل به زندگی و رفاه و دنیا و تمتّعات، در انسان هست و لجام‌گسیختگی او در این وادی، خرابش می‌کند و در دام تعلقاتش می‌افکند؛ اما آنچه تمایلات او را تعدیل و خواسته‌های او را کنترل می‌کند، صفت ارزشمندی همچون «قناعت» است. این خصلت، انسان را به مرز انسانیت نزدیک و از خوی حیوانی دور می‌سازد.»