کتاب اژدها

کتاب اژدها سرودهٔ گاوین بنتاک و ترجمهٔ سعید توانایی مروی است. انتشارات علمی و فرهنگی این مجموعه شعر جهان را منتشر کرده است.

درباره کتاب اژدها

کتاب اژدها دربردارندهٔ اشعاری سرودهٔ گاوین بنتاک است. اژدها مجموعه‌ای از اشعاری است که برخی‌ از آن‌ها پیش‌زمینۀ ژاپنی دارند و بر موضوعات ملموس ناشناخته تأکید دارند. اشعار بنتاک افکار مخاطب را نسبت به چیزهای به‌ظاهر عادی عمق می‌بخشند. معمولاً نظم اشعار، آزاد یا سپید است که بر ریتم‌های گفتاری والا بنا شده‌اند. از منابع اصلی و تأثیرگذار بر بنتاک می‌توان تعدادی ترجمه‌های آنگلوساکسون، کتاب مقدس، ازرا پوند، دیلن تامس و تد هیوز را برشمرد. دیگر علایق شاعر بتهوون، انیشتن، شکسپیر، ستاره‌شناسی و دیکتاتورها، تیراندازی ژاپنی و باغبانی هستند. بنتاک در جایی گفته است که هدف اصلی‌ او نشان دادن نواقص مردمی است که زندگی کوته‌فکرانه‌ای دارند، مردمی که از قدرت سادگی بی‌خبر هستند و به خرد عملی، محبت و مهربانی آگاهی ندارند. نگاه شاعر به این مردم هنگامی که گوش نمی‌دهند بی‌رحمانه و زمانی که نمی‌توانند گوش بدهند دلسوزانه است. او انسان‌هایی را که ارادۀ قوی دارند می‌ستاید و قدرت شکیبایی آنها را تحسین میکند. شاعر بطالت، فرار و رفتار غیر مسئولانه را در روابط بشری تحقیر می‌کند.

خواندن کتاب اژدها را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران شعر جهان پیشنهاد می‌کنیم.

درباره گاوین بنتاک

گاوین بنتاک در چهارم جولای ۱۹۳۹ در بارنت گرین در نزدیکی بیرمنگام انگلستان چشم به جهان گشود. او دارای مدرک کارشناسی‌ارشد زبان و ادبیات انگلیسی از دانشگاه آکسفورد است. در سال ۱۹۶۵ به توصیۀ پدرش به ژاپن رفت و در سال ۱۹۷۶ با کیوکو اوشیما ازدواج کرد. او مدیر گروه انگلیسی در دبیرستان‌های خصوصی گوناگون در انگلستان، استاد زبان انگلیسی در دانشگاه ریتاکو، کاشی واشی، چیباکن از سال‌های ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۴ نیز بوده است. از جوایز او می‌توان به جایزهٔ یادبود «ریچارد هیلاری» در سال ۱۹۶۴، جایزهٔ «آلیس هانت بارتلت» در سال ۱۹۶۶ و جایزهٔ «اریک گرگوری» در سال ۱۹۶۹ اشاره کرد. بنتاک تا حد زیادی متأثر از اسطوره‌ها، ادبیات قرون وسطی و فرهنگ ژاپنی است. 

بخشی از کتاب اژدها

«پدربزرگ

گومپا هر سال روز هدیه موقع نهار

دستش را به داخل کیف مخمل سیاهی می‌کرد،

و یک تخم‌مرغ واقعی بیرون می‌آورد. مثلاً شعبده‌بازی بود

اما شعبده‌اش کجا بود، هرگز نفهمیدم.

عصر بعد از ساعات طولانی پشت پرده‌های زمخت

پدیدار می‌شد چون گارترها جنگجویان آنگلوساکسون

بعد با مشقت بسیار تلاش می‌کرد که روی طنابی که میان دو صندلی بسته

ــ و شکم‌انداخته تمام مسیر را روی زمین ــ راه برود.

یک روز عصر با آهنگساز ازیادرفته‌ای که ما عمو جو صدایش می‌کردیم

که ریش نوک‌تیز و انگشتانش روی نت‌های زیر انگار می‌رقصید،

گومپا روی نت‌های بم می‌کوبید ــ هر دو آن‌ها بداهه مدل‌های بی‌شماری از سه موش کور را اجرا کردند.

یک بار مراسم آرام گشایش قفل

برای جاظرفی اتاق نهارخوری خانه‌اش که همان بغل بود گرفت،

چند جعبه کهنه سیگار را بیرون آورد،

آن‌ها را باز کرد، بعد با وقار یکی یکی آن‌ها را به دست ما داد

تعداد زیادی سفته‌های بانکی آلمانی بود البته همه‌اش بی‌ارزش بود.

عادت داشت برایمان کتاب بخواند؛ اسمشان یادم نیست

فقط علامت‌گذاری‌های نگارشی که می‌کرد با درآوردن دندان‌های عاریة کدرش

یا باد بیست‌ثانیه‌ایی که در انتهای هر جمله درمی‌کرد،

که برای مردی با قابلیت‌های او دستاوردی بود. بی‌شک بزرگ‌ترین آن‌ها.

نباید هرگز فراموش کنم لبخند شرورانه‌ای که تحویلمان داد،

وقتی که بعد از یک ماراتن خانوادگی در بازی رولت

به پیروزی‌های برحقش افزود و جیبش را پر کرد از ژتون‌های بانک

وقتی که نوبتش بود.

تقلب‌زاده‌ای بود،

متظاهری متین که بر سبیل نبوغ گام زد

بی‌جهت، و، برخواسته از محبت بی‌چون‌چرایش،

پیچ‌وخم‌های راه را به ما آموخت، او پشت سر گذاشت

و ما یافتیم، اتاق‌هایی مملو از مجسمه‌های الحاد که ما نمی‌فهمیدیم

و اهل خانه‌ای که آفت خورده بود از فرط استیصال.»