کتاب مائده‌های آسمانی

«مائده‌های آسمانی» نوشته سیدعلیرضا بهشتی شیرازی (-۱۳۳۹) سیاست‌مدار، مدرس دانشگاه و روزنامه‌نگار ایرانی است. این کتاب مجموعه مقالاتی دربارۀ عالم و آدم که با نقاشی‌هایی از مهندس میرحسین موسوی تکمیل شده است. نگاه جدید و لطیف نویسنده به بسیاری از پدیده‌های روزمره از نکات برجسته این کتاب است. در بخشی از کتاب می‌خوانیم: در تاریخ تمدن اسلامی دوره‌ای هست که از آن با نام عصر سعادت یاد می‌شود. عصر سعادت معمولاً یعنی زمان حیات رسول اکرم (ص) که وحی منقطع نشده بود و مردم حُکم و حکمت الهی را از دو لب مبارکی می‌شنیدند که از روی هوا سخن نمی‌گفت. پس از آن فتنه چون پاره‌های ابر سیاه از راه رسید تا عهد نیکبختی را به پایان ببرد. فرق اسلامی در تعیین حدود عصر سعادت متفق‌القول نیستند. بلکه یکی از مشخصه‌های اصلی هر فرقه، مشرب او در این زمینه است. مثلاً شش‌امامی بودن یعنی آنکه بگویند پس از مرگ امام ششم عصر سعادت به پایان رسید و همین‌طور هفت‌امامی بودن و... ما هم ناچاریم در این میان مشربی داشته باشیم. مثلاً آغاز عصر غیبت را پایان دوران سعادت بدانیم. اتفاقا این پندار ناصحیحی است که اکثرا دچار آن هستیم. در احادیث غیبت آمده است که این امر به درازا خواهد کشید، تا آنجا که مردم بگویند امام مرد یا در صحرایی ناپدید شد. البته ما چنین جملاتی را نگفته‌ایم و نشنیده‌ایم. اما حالی داریم که اگر قرار بود صادقانه اظهار شود به این جملات بیان می‌شد. این حال در اعمال ما بیان می‌شود. دست و پا و چشم و نگاه و اخم و لبخند و اعمال ما برایمان زبان هستند. تنها صاحب سمعی لازم است که نجوای آنها را بشنود و از پس چهارده قرن روایت کند. سعادتمند کیست؟ کسی که عصر سعادت برایش به پایان نرسیده است.