کتاب اقتصاد سیاسی سرمایه داری مدرن

کتاب الکترونیکی اقتصاد سیاسی سرمایه‌داری مدرن نوشتهٔ ولفگانگ اشتریک و کالین کراوچ با ترجمهٔ امیرحسین سادات در انتشارات شیرازه کتاب ما چاپ شده است. این کتاب به بررسی ساختارها و پویایی‌های سرمایه‌داری مدرن و تحلیل همگرایی‌ها و تفاوت‌های آن در جوامع مختلف می‌پردازد.

درباره کتاب اقتصاد سیاسی سرمایه‌داری مدرن

کتاب اقتصاد سیاسی سرمایه‌داری مدرن: ترسیم همگرایی و افتراق‌ها اثری مشترک از ولفگانگ اشتریک و کالین کراوچ است که در سال ۱۳۹۸ توسط انتشارات شیرازه کتاب ما منتشر شده است. این کتاب در ۴۱۲ صفحه به تحلیل و بررسی ساختارهای سرمایه‌داری مدرن در جوامع مختلف پرداخته و به‌دنبال ترسیم نقاط اشتراک و افتراق در این نظام‌ها است.

نویسندگان در این اثر به بررسی تطبیقی نظام‌های سرمایه‌داری در کشورهای مختلف پرداخته و تأثیر عوامل سیاسی، اجتماعی و اقتصادی را بر توسعه و تحول این نظام‌ها مورد مطالعه قرار می‌دهند. آن‌ها با تحلیل داده‌ها و شواهد تجربی، به بررسی چگونگی تطبیق و تغییر نظام‌های سرمایه‌داری در مواجهه با چالش‌های جهانی و محلی می‌پردازند.

این کتاب به‌عنوان منبعی برای پژوهشگران، دانشجویان و علاقه‌مندان به حوزهٔ اقتصاد سیاسی و مطالعات تطبیقی نظام‌های اقتصادی مفید است. همچنین، برای سیاست‌گذاران و تحلیل‌گران اقتصادی که به‌دنبال درک عمیق‌تری از پویایی‌های سرمایه‌داری مدرن هستند، می‌تواند مورد استفاده قرار گیرد.

ولفگانگ اشتریک و کالین کراوچ از جامعه‌شناسان و اقتصاددانان برجستهٔ معاصر هستند که در زمینهٔ مطالعات سرمایه‌داری و اقتصاد سیاسی تحقیقات گسترده‌ای انجام داده‌اند.

کتاب اقتصاد سیاسی سرمایه‌داری مدرن را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب برای پژوهشگران، دانشجویان و علاقه‌مندان به حوزهٔ اقتصاد سیاسی و مطالعات تطبیقی نظام‌های اقتصادی مناسب است.

بخشی از کتاب اقتصاد سیاسی سرمایه‌داری مدرن

«دیدگاه ناظر بر مالکیت، دیدگاهی است که در میان اهالی کسب‌وکار در جهان آنگلوساکسونی رایج و مسلط است. برای نمونه، این دیدگاه در فرض‌های بنیادین گزارش کدبِری دربارهٔ حکمرانی بر شرکت‌ها بازتاب یافته است. فرض اساسی آن است که وضعیت قانونی، آن‌گونه که در قانون شرکت‌های بریتانیایی تشریح شده، بازتاب‌دهندهٔ واقعیت اجتماعی است. یک شرکت، نوعی موجودیت است که توسط تأمین‌کنندگان سرمایهٔ آن تأسیس شده است تا به پیشبرد منافع مادی ایشان یاری رساند. مدیران، کارگزارانِ این تأمین‌کنندگان سرمایه هستند که وظیفه دارند منافع سهامداران را در اولویت قرار دهند. همان اندازه که از این مدیران انتظار می‌رود که بهترین معامله را با تأمین‌کنندگان مواد خام صورت دهند، همچنین انتظار می‌رود که بتوانند با حساب‌گری تمام، بهترین نیروی کار را به ارزان‌ترین قیمت ممکن به‌کار گیرند. مسلماً، قیاس ایشان همیشه درست از آب در نمی‌آید، چرا که کسانی که نیروی کار مورد نیاز ایشان را فراهم می‌کنند واجد هیجان و احساسند و در قبالِ پیش‌آمدها، به طُرُق مختلف واکنش نشان می‌دهند. این روابط متقابل با نیروی کار درونی، متفاوت از روابطی است که شرکت با تأمین‌کنندگان خارجی مثلاً فروشندهٔ فلان فلز برقرار می‌کند. از این رو، مواردی چون سیاست‌های [جلب] مشارکت کارگران [در امور بنگاه]، سیاست‌های رفاهی پدرمآبانه یا پرداخت اضافه‌حقوقی بالاتر از نرخ متداول بازار، همگی تاکتیک‌هایی مجاز محسوب می‌شوند، به شرط آنکه تدبیرهایی باشند برای کسب سود بیشتر در به‌کارگرفتن نیروی کار.»