کتاب اتاق معلق

کتاب اتاق معلق نوشتۀ علی ابراهیم کافوری در نشر تیرگان به چاپ رسیده است. این کتاب، رمانی دربارۀ مردی به نام آرمان است که در اتاقی تاریک زندگی می‌کند، بی‌آنکه بداند چه کسی است، چه بلایی بر سرش آمده و بیرون از آن اتاق چه خبر است.

درباره کتاب اتاق معلق

رمان اتاق معلق، ماجرای مردی به نام آرمان است که به‌ناچار در یک اتاق زندگی می‌کند. سقف سیاه با اندک نوری از پنجرۀ کوچک گوشۀ بالای اتاق، تمام جزئیات اتاقی است که در آن زندگی می‌کند. سقف سیاه تنها تابلوی نقاشی‌شدۀ اتاق است. جسم و روح آرمان در این چهارچوب خلاصه می‌شود. این اتاق تاریک و دلگیر، تنها مأوای او است که از زندگی فقط تنهایی را می‌خواهد. این خلوت خوشایند برای او خلسۀ روح بود.

آرمان ناتوان از حرکت است. در روز، چند بار، افرادی به اتاقش می‌روند و کارهای شخصی و نظافتش را انجام می‌دهند. او هیچ چیز به یاد ندارد. به‌زحمت می‌تواند تشخیص بدهد که مرد است. حتی نمی‌داند که چند روز یا چند سال است در آن اتاق حضور دارد. او تمام هویت خود را فراموش کرده است؛ اما گاهی هم که حافظه‌اش به یاری‌اش می‌آید تنها توهمی از پیرامون خود و گذشته‌اش می‌بیند. تمام کتاب اتاق معلق، در محیط بسته و نسبتاً تاریک اتاق اتفاق می‌افتد. چه بلایی بر سر او آمده است؟ آن اتاق کجاست؟ آیا آرمان گذشته‌اش را به یاد می‌آورد؟

خواندن کتاب اتاق معلق را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

به دوستداران رمان‌های ایرانی پیشنهاد می‌کنیم.

درباره علی ابراهیم کافوری

علی ابراهیم کافوری متولد ۱۳۶۰  در تهران و تحصیل‌کرده رشتۀ مهندسی برق مخابرات است. او به‌مدت ۲ سال در نشریۀ پندار دانشگاه آزاد و ۲ سال در روزنامه‌های آفتاب یزد و شرق داستان‌نویسی کرده است. کتاب سنجاق قفلی از نشر البرز، اولین رمان نیمه‌بلند او بود که در ۱۳۹۲ به چاپ رسید. این کتاب به مرحلۀ نهایی جایزۀ کتاب سال در ۱۳۹۳ نیز رسید. کتاب مشکی‌های روشن، مجموعۀ داستانی شامل بهترین قصه‌های او برای روزنامه‌ها، کتاب دیگری است که در نشر پرسمان به چاپ رساند.

بخشی از کتاب اتاق معلق

«دلم می‌خواست از خوشحالی و ذوق فریاد بزنم؛ اما سرخی و درخشش گل سرخ که بر بالای نور بیکران و طلایی پاهای او، زیبایی اغوا کننده‌ای را در پیش چشمان من رقم زده بود، من را به سکوت وا‌می‌داشت. از جایم جُم نمی‌خوردم، نفس نمی‌کشیدم و حتی پلک هم نمی‌زدم تا مبادا با کوچکترین حرکتی یا نفسی هر اندازه هم کوتاه، آن زیبایی به دست آمده را با اندک خطایی، نابود کنم.»