کتاب هایدگر و امر سیاسی

کتاب هایدگر و امر سیاسی نوشتۀ میگل د بیستگی با ترجمۀ سیاوش جمادی در گروه انتشاراتی ققنوس به چاپ رسیده است. این کتاب امر سیاسی نزد مارتین هایدگر و  ارتباط او با ناسیونال سوسیالیسم را نه از نظرگاه انتقادی بلکه فلسفی بررسی می‌کند.

درباره کتاب هایدگر و امر سیاسی

 کتاب هایدگر و امر سیاسی دربارۀ رابطۀ مارتین هایدگر با ناسیونال‌ سوسیالیسم است. نویسنده می‌گوید هدف او از نوشتن این کتاب، به‌نحوی نجات هایدگر و متون او از معادلۀ ساده‌ای است که پذیرفته و مقاومت‌ناپذیر شده است و آن اینکه هایدگر نازی بود، هایدگر از اول تا آخر ناری بود. او می‌گوید در برابر این گزاره، گزارۀ دیگری وجود ندارد. د بیستگی اذعان می‌کند که برگردان این گزاره هم البته امکان‌پذیر نیست؛ زیرا شواهد چشمگیری وجود دارد که ارتباط هایدگر با ناسیونال سوسیالیسم را نامشروط نشان می‌دهد.

 آنچه کتاب هایدگر و امر سیاسی را از سایر کتاب‌ها دربارۀ سیاست هایدگر متفاوت می‌کند رویکرد ویژۀ آن است. چنان‌که نویسنده می‌گوید پاسخ به مسئلۀ هایدگر فتنه‌سازی و برانگیحتن رسوایی نیست بلکه پاسخ باید فلسفی باشد. او به‌طور مشخص به فرآورده‌های دربارۀ هایدگر در آمریکای شمالی اشاره می‌کند که تنها بر رسوایی تأکید می‌کنند.

میگل د بیستگی در کتاب هایدگر و امر سیاسی، دو دورۀ فکری هایدگر و برخی مضامین کلیدی چون تأکید بر پولیس یونانی، تفسیر اشعار هولدرلین، مفهوم نیست‌انگاری، تکنولوژی و طرح‌های فیلسوفان مدرن برای مؤسسات آموزشی را نیز مرور می‌کند.

خواندن کتاب هایدگر و امر سیاسی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

به دوستداران کتاب‌های مرتبط با فلسفه و سیاست پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب هایدگر و امر سیاسی

«پیوند احتمالی فلسفه هایدگر با امر سیاسی و کنش سیاسی او در سال ١٩٣٣ به تحقیقی جداگانه و مستقل نیازمند است که مطلب را به دور از جنجال و تأثرات شخصی پیگیری کند. موضعگیری سیاسی هایدگر در سال ١٩٣٣ به هیچ‌وجه نه قابل دفاع است نه قابل تطهیر. لیکن در این باره از عدالت نباید عدول کرد. به بیانی روشن‌تر می‌توان گفت که اعلام فهرستی از اقدامات اداری هایدگر در همنوایی با رژیم ضدبشری و تمامت‌خواه آلمان هیتلری موضوعی است که البته پیش‌تر به لحاظ اخلاقی محکوم شده است و به حکم محکمه نازی‌زدایی متفقین مجازات ممنوعیت از تدریس را در پی داشته است. هایدگر در نخستین درسگفتارهای دانشگاهی‌اش پس از رفع ممنوعیت تدریس او ، که بعدها با افزوده‌هایی منتشر می‌شود، به مسئله امکان صلح واقعی – صلحی که بمب اتم آن را حفظ نکند و آتش‌بس نباشد – اشاراتی تأمل‌برانگیز دارد. کتاب چه باشد آنچه خوانندش تفکر و حتی عمده مضامین آن شاید درونمایه سیاسی کتاب را از چشم ما نهان کند. غوغایی که تقریباً از دهه ٦٠ به بعد و بویژه پس از مرگ هایدگر در سال ١٩٧٦ علیه سکوت هایدگر درباره هولوکاست اوج می‌گیرد چنان که در نامه شاگرد قدیمی هایدگر – هربرت مارکوزه – در فصل ٦ همین کتاب هایدگر از محکوم کردن امر محکوم شده امتناع دارد.»