کتاب امپراتوری هیتلر

کتاب امپراتوری هیتلر نوشتهٔ گیل. بی استوارت و ترجمهٔ مهدی حقیقت خواه است و گروه انتشاراتی ققنوس آن را منتشر کرده است. این کتاب از مجموعهٔ تاریخ جهان است.

درباره کتاب امپراتوری هیتلر

در دوران پیش از جنگ و سپس در جنگ جهانی دوم امپراتوری هیتلر به طرز نگران‌کننده‌ای به دستیابی به اهدافش ــ چه نابودسازی ساکنان «نامطلوب» و چه تسخیر اروپا ــ نزدیک شد. اما آنچه نگران‌کننده‌تر است این است که هیتلر هیولای آدمکشی نبود که قدرت سیاسی را از دست رهبران قانونی آلمان بیرون کشیده باشد؛ بلکه کاملا برعکس، به خاطر محبوبیت خودش و پیامش بود که قدرت به او تفویض شد.

رایش، برخلاف انتظار هیتلر، نه هزار سال بلکه تنها دوازده سال دوام آورد. اما سرگذشت این دوازده سال یکی از اندوهبارترین و شگفت‌آورترین سرگذشت‌ها در تمام تاریخ است و پرسش‌هایی اساسی را بر می‌انگیزد. مردی با چنین عقاید نفرت‌انگیزی چگونه چنین قدرتمند شد؟ ملت آلمان، در اوضاع آشفته پس از جنگ جهانی اول، چگونه توانست با این سرعت به چنین تهدید نظامی سهمناکی تبدیل شود؟ و حتی شگفت‌آورتر از آن، چگونه خط‌مشی سیاسی مبتنی بر نفرت هیتلر توانست در آلمان از چنان محبوبیتی برخوردار شود که اعدام میلیون‌ها نفر و از دست رفتن حقوق فردی در چنین ابعاد گسترده‌ای، قابل پذیرش قلمداد گردد؟ پاسخ این پرسش‌ها را باید در ویرانه‌های آنچه زمانی یکی از قدرتمندترین نیروهای سیاسی قرن بیستم بود جست‌وجو کرد: امپراتوری (رایش) هیتلر. کتاب امپراتوری هیتلر سعی می‌کند به این سوالات پاسخ دهد.

خواندن کتاب امپراتوری هیتلر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

اگر می‌خواهید بدانید هیتلر چگونه به قدرت رسید و چگونه شکست خورد این کتاب را حتما بخوانید.

بخشی از کتاب امپراتوری هیتلر

«آدولف هیتلر، که در یکشنبه عید پاک سال ۱۸۸۹ متولد شد، فرزند چهارم کلارا و آلویس هیتلر اهل اتریش بود. آلویس کارمند گمرک اتریش بود. او برای خانواده‌اش زندگی راحتی فراهم کرده بود و اصرار داشت آدولف جوان در مدرسه خوب درس بخواند تا وقتی بزرگ شد بتواند شغل خوبی به دست آورد.

اما آدولف، هر چند به اندازه کافی باهوش بود، سختکوش نبود. در مدرسه در برخی درس‌ها آن قدر تلاش می‌کرد که قبول شود اما برای درس‌هایی که جذبش نمی‌کرد وقت نمی‌گذاشت. سال‌ها بعد همکلاسی‌های سابقش به یاد می‌آوردند که آدولف چگونه معلمانش را دست می‌انداخت و برای شادی پسربچه‌های دیگر در دفترچه خود طرح‌های زننده‌ای از آن‌ها می‌کشید. یکی از معلمانش در دبیرستان هیتلر جوان را «به نحو بارزی پرخاشگر، خودسر، خودپسند، و تندخو» ارزیابی کرد که «در سازگاری با مدرسه آشکارا مشکل داشت.»

آدولف دلیلی واقعی برای ماندن در دبیرستان نمی‌دید. او در شانزده سالگی مدرسه را ترک کرد، بدون گرفتن دیپلم که یافتن شغل را برایش آسان‌تر می‌کرد. البته برایش فرقی هم نمی‌کرد، چون او اغلب «رنجبرانی» را که به داشتن شغلی در پشت میز و دستور گرفتن از دیگران راضی بودند مسخره می‌کرد و تأکید داشت که این برایش زندگی نمی‌شود.»