با کد تخفیف OFF30 اولین کتاب الکترونیکی یا صوتی‌ات را با ۳۰٪ تخفیف از طاقچه دریافت کن.

کتاب خوب کردی رفتی آرتور رمبو

گردآورنده:سمیرا رشیدپور

انتشارات:انتشارات روزبهان

دسته‌بندی:

امتیاز

۴.۴از ۸ رأیخواندن نظرات

۴٫۴

(۸)

خواندن نظرات

معرفی کتاب خوب کردی رفتی آرتور رمبو

«خوب کردی رفتی آرتور رمبو» زندگی‌نامه و گزیده‌ای از شعرهای ژان نیکولا آرتور رمبو(۱۸۹۱-۱۸۵۴)، شاعر نوگرای فرانسوی به همراه تحلیل آنها است. همچنین مجموعه‌ای از نامه‌های او در این کتاب گردآمده است. در یکی از سروده‌های این کتاب می‌خوانیم: جوانیِ هیچ جوانیِ پوچ به بند کشید همه‌چیزِ مرا تباه کرد همۀ عمرم را آن‌قدر که لطیف و چه بیچاره کاشکی برسد روزی که دو قلب عاشق‌اند و همه بگذار و برو گفتم به خودم که نبیندت دیگر نظری بی که دلخوشِ هیچ وعده‌ای گفتم به خودم بگذار و برو

نظرات کاربران

pockethead

۱۳۹۶/۰۱/۳۰

یک کتاب خیلی خوب برای آشنایی با آرتور رمبو..مخصوصا بخش مقدمه خیلی محققانه کار شده

Saeed Zeynali

۱۴۰۳/۰۱/۲۷

درباره زندگی یکی از جوان ترین و پر استعداد ترین شاعرای اروپا که خیلی زود از شعر گفتن خدافظی کرد ولی آثارش کل اروپا تغییر داد

بریده‌هایی از کتاب

رمبو از آدم‌هایی بود که هرگز از بودن خود خشنود نیستند، به گونه‌ای که انگار محکوم به زندگی شده‌اند.

YaSaMaN

باید عمیقاً درک‌کنی که من قطعاً باید می‌رفتم؛ چون این زندگی خشن و همه صحنه‌های بی‌معنی‌اش درست مثلِ فانتزی تو دیگر نتوانستند جلوِ گم‌وگورشدنم را بگیرند!

Atefeh

اولین آموزش برای فردی که می‌خواهد شاعر باشد، آگاهی خاص از وجود خودش به صورتِ کامل است. باید روحِ خود را بجوید، آن را بررسی و دستکاری کند. باید روح خود را آموزش‌دهد و به محض اینکه روح خود را شناخت باید آن را پرورش‌ دهد. به نظر کارِ ساده‌ای می‌رسد. در هر مغزی یک‌جور گسترش طبیعی انجام می‌گیرد.

Saeed Zeynali

از نظرِ او شاعر «پرومِته۷۲» است؛ انسانی که امر ناشناخته را دیده، به سرزمین رازها نفوذ کرده و این کشف تازه‌اش را زیسته‌است. کسی که می‌کوشد نتایجی را که به‌دست‌آورده برای انسان‌های دیگر هم به جا بگذارد.

Emma

رمبو به جدا‌شدن از انسان‌های دیگر فکر نمی‌کرده بلکه برعکس می‌خواسته با آنها واردِ گفت‌و‌گویی عمیق شود. از نظر او تجربۀ یک شاعر زمانی ارزشمنداست که همۀ تجارب بشری را در خود خلاصه کرده‌باشد؛ تجربۀ بیماران، ملعون‌ها و قاتل‌ها را، مثل تجارب خیلی از آدم‌های دیگر.

Emma

چه‌قدر این آدم‌های خودبین که ادعای نویسندگی دارند زیادند؛ آدم‌های دیگری هم هستند که پیشرفت‌های فکری را به خودشان نسبت می‌دهند! لازمۀ این کار این است که روح را هیولاوار کنی، مثل بچه‌دزد‌ها ( کومپراشیکوها) بله! مردی را تصور کنید که روی صورتش تخم‌های زگیل می‌کارد و پرورششان می‌دهد.

Saeed Zeynali

من می‌گویم باید غیب‌بین بود، باید غیب‌بین شد! شاعر باید به‌وسیلۀ نابه‌سامانی طولانی و فراوان و منطقی همۀ حواس، بتواند خود را غیب‌بین کند. با انواعِ عشق‌ها، رنج‌ها و دیوانگی خود را بجوید. با هر زهری خود را بیازماید تا فقط عصاره‌اش را در خود نگه‌دارد.

Saeed Zeynali

رمبو در شعر «عیاشی پاریسی» که در اکتبر ۱۸۷۱ برای ورلن می‌فرستد، شاعر را متعهد به بیانِ «هق هقِ آدم‌های پست»، «نفرت محکومان به اعمال شاقّه» و «هیاهوی انسان‌های ملعون» می‌داند. این دوره برای رمبو دورۀ شور و هیجانِ انقلابی است که در انسجامی سخاوتمندانه اما کمیک شکل گرفته‌است.

کاربر حسن ملائی شاعر

نزد شاعری که غیب‌بین است، شعر تجربه است. شعر تجربۀ خاص شاعر است.

کاربر حسن ملائی شاعر

دوستِ رمبو خاطره‌ای از حول‌و‌حوش مارس ۱۸۷۱ تعریف می‌کند که در آن رمبو گفته: هوش انسان به لایتناهی فتوحاتش خواهد‌رسید؛ همۀ این نیرو‌ها به‌سوی تولید و تغییرات شرایط زندگی رو می‌کنند. انسان حتی به قدرت‌های ذهنی تازه‌ای دست می‌یابد. با ساکنانِ کرات دوردست ارتباط پیدا می‌کند و با هم تبادل اطلاعات می‌کنند. انسان‌ها می‌توانند در بین سیارات زندگی کنند.

کاربر حسن ملائی شاعر

جیمز جویس، مجموعه کامل شعرها

فرید قدمی

بیش از یک روح است مرا

فرناندو پسوآ

شعر مدرن از بودلر تا استیونس