کتاب تلنگر

کتاب تلنگر نوشتهٔ کاس آر. سانستین و ریچارد اچ. ثیلر و ترجمهٔ مرتضی رستمی است. انتشارات علمی و فرهنگی این کتاب را منتشر کرده است. کتاب حاضر درباره تصمیماتی بهتر در خصوص سلامت، دارایی و شادمانی سخن گفته و از مجموعهٔ‌ «اندیشه و اندیشه‌ورزان» است.

درباره کتاب تلنگر

کاس آر. سانستین و ریچارد اچ. ثیلر در کتاب تلنگر بیان کرده‌اند که تلنگر، آن‌گونه که به معنای هر نمودی از شیوهٔ انتخاب است که رفتار افراد را به نوعی قابل پیش‌بینی تغییر می‌دهد، بدون آنکه گزینه‌ای را برای افراد منع کند و یا انگیزه‌های اقتصادی آن‌ها را به طور قابل توجهی تغییر دهد. به عقیدهٔ نویسندگان یک مداخله برای اینکه تلنگر به حساب آید، باید ساده باشد و اجتناب از آن هزینه‌ای را به فرد تحمیل نکند. تلنگرها اجباری نیستند. آن‌ها برای مثال بیان کرده‌اند که قرار دادن میوه‌ها در دیدرسِ افراد تلنگر محسوب می‌شود، ولی ممنوع کردن غذاهای ناسالم خیر. کتاب حاضر در پنج بخش نگاشته شده که عنوان آن‌ها عبارت است از «انسان‌ها و اِکون‌ها»، «پول»، «سلامت»، «آزادی» و «توضیحات تکمیلی و مخالفت‌ها». با مطالعهٔ اثر حاضر درمی‌یابید که چگونه جزئیات کوچک و بهظاهر بی‌اهمیت می‌توانند تأثیراتی عظیم بر رفتار آدمیان بگذارند. گویی باید پذیرفت که «همۀ چیزها دارای اهمیت هستند». در بسیاری از موارد، قدرت این جزئیات کوچک از تمرکز توجه کاربران در جهتی خاص ناشی می‌شود.

خواندن کتاب تلنگر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران آثار توسعهٔ فردی و علاقه‌مندان به حوزهٔ روان‌شناسی عمومی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب تلنگر

«یک دلیل ریاضیاتی (و پیچیده) وجود دارد که چرا دروغ گفتن یک استراتژی خوب در سیستم بوستون است. اما برای اینکه درکی شهودی از این قضیه به دست آورید، تصور کنید که دانشگاه‌ها ناگهان تصمیم می‌گرفتند که بر مبنای سیستم انتخاب کنترل‌شده پذیرش کنند. دانشگاه‌هایی مانند هاروارد و استنفورد به شدت دچار ازدیاد تقاضا می‌شدند و ساکنان محلی حق تقدم کسب می‌کردند. در حال حاضر شما شانس اندکی برای وارد شدن به یکی از این دانشگاه‌ها دارید، اندکی بیش از شانسِ بردن گران‌ترین جایزۀ دستگاه قرعه‌کشی تصادفی (فکر می‌کنید هزینۀ سکونت در کیمبریج و پالو آلتو گران است؟ خب، اگر این کار تضمین‌کنندۀ ورود فرزند شما به هاروارد یا استنفورد باشد چه؟) والدین باهوشی که در کیمبریج زندگی نمی‌کنند ولی از روز تولد فرزندشان رؤیای فرستادنش به هاروارد را دارند به فراست درخواهند یافت که نوشتن اسم دانشگاه هاروارد در ابتدای لیست درخواست دانشگاه کاری عبث است. سیستم بوستون خواهد کوشید تا جایی که ممکن است انتخاب‌های اول را تطبیق دهد؛ لذا اگر تمام والدین صادق در امریکا نام هاروارد را در ابتدای لیستشان بنویسند، تنها ساکنان کیمبریج می‌توانند شب‌ها با خیالی آسوده سر بر بالین بگذارند. والدینِ بیرون از کیمبریج به جای اینکه در مسابقه‌ای وارد شوند که شانس موفقیت در آن بسیار کم است، بهتر است اولین انتخابشان را بر مبنای دانشگاه‌های اندکی کم‌طرفدارتر برگزینند، مانند دارتموث یا کرنل، یعنی جایی که دانش‌آموزان کمتری هم در آن حوزه زندگی می‌کنند که بخواهند از امتیاز حق تقدم برخوردار شوند. در سیستم بوستون، والدینی که یک مدرسه را به عنوان اولویت دوم یا سوم انتخاب می‌کنند در برابر تمام کسانی که آن مدرسه را به عنوان اولویت اول انتخاب کرده‌اند شکست می‌خورند ــ موضوعی که انتخاب یک دانشگاهِ به شدت پرطرفدار از سوی کودکانی که امتیاز پایین‌تری دارند را به کاری پرمخاطره تبدیل می‌کند ــ و همچنین اگر مدارسی از این دست را به عنوان اولویت دوم انتخاب کنیم، هدر دادنی به تمام معناست. اطلاعات مربوط به تقاضای مدارس معمولاً به صورت آنلاین موجود است، که به والدین این انگیزه را می‌دهد که انتخاب‌های خود را بر اساس نرخ پذیرش و جایی که فرزندشان در آنجا دارای اولویت است مرتب کنند»