کتاب گسترش اسلام

کتاب گسترش اسلام نوشتهٔ جان دان و ترجمهٔ مهدی حقیقت خواه است. گروه انتشاراتی ققنوس این کتاب را منتشر کرده است. این اثر از مجموعهٔ «تاریخ جهان» است.

درباره کتاب گسترش اسلام

کتاب گسترش اسلام نوشته جان دان مقدمه‌ای دربارهٔ اسلام است که به توضیح چگونگی گسترش این دین در جهان، ایده‌های روشن و قطعی آن دربارهٔ طبیعت جهان هستی، هدف از خلقت انسان، تعالیم پیامبر اسلام و احادیث فراوان آن حضرت در زمینهٔ رهنمودهای دین می‌پردازد. اسلام نیز مانند ادیان جهانی دیگر، در طول تاریخ با ادیان و انسان‌های گوناگون، تعامل داشته است. تفاوت‌های نظری در جامعه اسلامی باعث ایجاد طیف وسیعی از زمینه‌های قومی و فرهنگی در جهان اسلام شده است. به عقیدهٔ جان دان، نویسندهٔ کتاب حاضر، در عصر تنش‌ها و تبعیض‌های فراوان مذهبی، مطالعه در باب اسلام به شیوه‌ای متعادل و هوشمندانه بسیار مهم‌تر از همیشه به نظر می‌رسد. کتاب حاضر نگاهی به ریشه‌­های اسلام و فتوحات آن و همچنین امپراتوری­‌های اسلامی از روزگار گذشته تا سده‌­های میانه دارد و شما را به‌‌خوبی از مختصات این آیین در عصر جدید آگاه می‌سازد.

خواندن کتاب گسترش اسلام را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه در باب تاریخ اسلام پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب گسترش اسلام

«دودمان عباسی، که از ۷۴۷ تا ۱۲۵۸ میلادی فرمانروایی کرد، دیرپاترین دودمان در تاریخ اسلام بود. این دودمان بی‌دردسر و با کفایت عمل کرد. اما در واقع اشتباهاتی صورت می‌گرفت که سرانجام موجب فروپاشی حکومت عباسیان شد. یک دلیل این انحطاط این بود که خلفا شروع به اتلاف ثروت و قدرت خود کردند. به نوشته ویل دورانت، «نیروی خلفا بر اثر افراط در شرابخواری، شهوترانی، عیاشی و بی‌کاری سستی گرفته بود. گروهی از خلفای ضعیف به تخت نشستند که از مشکلات حکومت به لذت‌های سستی‌زای حرم پناه می‌بردند.»

خلفای بعدی عباسی به راستی از ارائه خدمات اساسی حکومتی سر باز می‌زدند. آن‌ها برای حفاظت بازرگانان از راهزنان یا حفظ و نگهداری آبراه‌ها و نظام‌های آبیاری که برای هر کشوری در خاورمیانه خشک و تفته جنبه حیاتی داشتند کار چندانی انجام نمی‌دادند. قحطی، بیماری‌های همه‌گیر، و مالیات‌های بالا توان و شکیبایی مسلمانان را در سرتاسر امپراتوری به آخر رساند. اقتصاد به آهستگی رو به وخامت رفت.

مشکلات اجتماعی تفرقه‌افکنانه نیز سر برآورد. زنان طبقه بالا که زمانی از جایگاه والایی در جامعه اسلامی برخوردار بودند اینک می‌دیدند که عباسیان از منزلت آن‌ها می‌کاهند. مثلاً برخی زنان را به کنج حرم انداخته بودند، جایی که آن‌ها را از منظر عمومی محروم می‌کرد و فقط برای لذت‌جویی‌های سلطان نگه می‌داشت.

مناقشه‌های مذهبی، به ویژه مجادله‌های پایان‌ناپذیر اکثریت سنی و شیعیان، مشکلی بود که همچنان ادامه داشت. اعضای فرقه اسماعیلیه، یکی از ثروتمندترین و پرنفوذترین گروه‌های شیعی، در سراسر خطه غربی امپراتوری شورش‌هایی به راه انداختند.»