کتاب مسافر، برج، کرم

کتاب مسافر، برج، کرم نوشتهٔ آلبرتو منگوئل با ترجمهٔ عرفان قادری در انتشارات ترجمان علوم انسانی چاپ شده است. کتاب مسافر، برج، کرم دربردارندهٔ ۳ استعاره دربارهٔ خواندن است.

درباره کتاب مسافر، برج، کرم

ما انسان‌ها شاید تنها موجوداتی باشیم که جهان را به کمک داستان درک می‌کنیم. برای ما جهان سرشار از نمادها و رمزهاست که باید با کلمات آن‌ را رمزگشایی کنیم. ما می‌کوشیم حقایق جهان را با خواندن و نوشتن کشف کنیم، پس عجیب نیست که در بیشترِ جوامع انسانی استعاره‌ای یکسان برای بیان رابطۀ انسان با جهان وجود داشته است: جهان همچون کتابی که باید خوانده شود. اما این استعاره، در هر جامعه‌ای، با استعاره‌های دیگری نیز مرتبط شده است. آلبرتو منگوئل، پژوهشگر برجستۀ ادبیات و رمان‌نویس آرژانتینی، در این کتاب سه استعــارۀ اصلــی تاریخ خواندن را بررسی می‌کند: خواننده به‌مثابۀ مسافری که صفحات کتاب جهان را در پی آگاهی و روشنگری می‌جوید؛ خواننده به‌منزلۀ ساکن متکبر برج عاج؛ و خواننده همچون خورۀ بی‌‌خرد کتاب‌‌ها. منگوئل با تسلطــی حیرت‌انگیـز ما را به گشت‌وگذاری میان آثار بزرگ ادبی و شخصیت‌های داستانی، از دُن کیشوت گرفتــه تا مادام بوواری، می‌برد و می‌آموزد که ما در جهانی از کلمات زندگی می‌کنیم و چگونه زندگی خود را بی‌وقفه با کتاب‌ها پیوند می‌زنیم.

کتاب مسافر، برج، کرم  را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب تلاش می‌کند راهی که انسان با داستان و کتاب ارتباط برقرار می‌کند را تشریح کند. دوستداران مطالعه دربارهٔ ادبیات و «خواندن» در مفهوم کلی آن، مخاطبان این کتاب هستند.

بخشی از کتاب مسافر، برج، کرم

«کتاب در حکم چیزهای بسیاری است. کتاب، به‌منزلهٔ خزانهٔ حافظه، وسیلهٔ غلبه بر محدودیت‌های زمان و مکان، میدان تأمل و آفرینشگری، بایگانی تجارب خود و دیگران، منشأ روشنگری، سعادت و گاه تسلی، گاه‌شمار وقایع گذشته، حال و آینده، آیینه، دوست، معلم، وسیلهٔ احضار روح مردگان و سرگرمی، از دیرباز در قالب مظاهر گوناگونش، از لوح گلی تا صفحهٔ الکترونیکی، استعاره‌ای برای بسیاری از مفاهیم و مسئولیت‌های بنیادی ما بوده است. حدوداً از زمان ابداع خط در بیش از پنج هزار سال پیش، علامت‌های معرفِ کلماتی که بیانگر اندیشهٔ ما بودند (یا می‌کوشیدند که باشند) در نظر کاربرانِ خط الگو یا تصویر چیزهایی بودند که مثل جهانی که در آن زندگی می‌کنیم، و حتی خودِ زندگی، پرجزئیات و بی‌معنی، انضمامی یا انتزاعی بودند. نخستین کاتبان می‌بایست خیلی زود به خواص جادوییِ حرفهٔ جدیدشان پی برده باشند. فن نگارش به کسانی که در قواعدش استاد شده بودند امکان انتقال دقیق نوشته‌های پرطول‌وتفصیل را می‌داد، به‌طوری که فرستادگانْ دیگر مجبور نبودند تنها بر حافظهٔ خود تکیه کنند؛ این خود به متنِ نوشته‌شده قدرت و نفوذ بخشید، شاید تنها به این دلیل که وجود مادیِ آن به گفتار واقعیت عینی می‌داد -و درعین‌حال، سوءاستفاده از این قدرت موجبات انحراف یا تضعیف نفوذ آن را فراهم می‌آورد. علاوه‌براین انتقال دقیق جزئیات استنتاج‌ها را که غالباً در گفتار، چه در پیچ‌وخم تک‌گویی‌ها و چه در نتایج گفت‌وگوها، از دست می‌رفت نظم و انسجام بخشید. چه‌بسا امروز نتوانیم تجسم کنیم مردمی که به حضور گویندهٔ زنده خو گرفته بودند وقتی صدای دوستی را از دوردست یا سخن پادشاهی را که مدت‌ها قبل درگذشته ناگهان بر مُشتی گِل دریافت کردند چه احساسی داشته‌اند. جای شگفتی نیست که در ذهن این خوانندگانِ نخستین چنین ابزار اعجاب‌آوری تجلی استعاریِ معجزه‌های دیگر، عالَم غیرقابل‌تصور و زندگیِ غیرقابل‌فهمشان بنماید.»