کتاب ایران بین دو کودتا

کتاب ایران بین دو کودتا نوشتهٔ داریوش رحمانیان است. نشر خاموش این کتاب آموزشی را روانهٔ بازار کرده است. در این اثر از آغاز دورهٔ قاجاریه تا پایان دورهٔ پهلوی با نویسنده همراه می‌شوید.

درباره کتاب ایران بین دو کودتا

کتاب ایران بین دو کودتا گزارش تحولات گوناگونی است که جامعهٔ ایرانی در فاصلهٔ میان دو کودتا از اسفند ۱۲۹۹ شمسی تا مرداد ۱۳۳۲ به خود دیده است. نویسنده نزدیک به دو دهه است که درس‌های مربوط به تاریخ قاجار و تاریخ معاصر ایران از مشروطه به بعد را در همهٔ سطوح در دانشگاه‌های کشور تدریس کرده است. کتاب حاضر بر پایهٔ درسگفتارهایی است که در کلاس‌های درس‌های یادشده و به‌ویژه کلاس درس تاریخ تحولات سیاسی و... در دانشگاه‌های تبریز و تهران و... ارائه شده است. مخاطب داریوش رحمانیان در این اثر، دانشجویان رشتهٔ تاریخ و به‌ویژه در مقطع کارشناسی هستند؛ هر چند دانشجویان تاریخ در مقاطع دیگر و دانشجویان رشته‌های نزدیک به تاریخ، به‌ویژه دانشجویان علوم سیاسی در درس‌های مربوط به تاریخ معاصر ایران نیز می‌توانند از آن بهره بگیرند.

خواندن کتاب ایران بین دو کودتا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران تاریخ معاصر ایران و به‌ویژه به دانشجویانی که باید تاریخ بخوانند، پیشنهاد می‌کنیم.

درباره داریوش رحمانیان

داریوش رحمانیان کوشککی در سال ۱۳۴۴ در بروجرد به دنیا آمد. او نویسنده و دانشیار گروه تاریخ دانشگاه تهران است و نویسندهٔ کتابی تحت‌عنوان «جنبش مشروطه» است؛ کتابی که به عقیدهٔ برخی صاحبنظران، نگاه معتدلی به نهضت مشروطه دارد. این مدرس و نویسنده، دورهٔ کارشناسی تاریخ را در دانشگاه تبریز (۱۳۶۸)، دورهٔ کارشناسی‌ارشد را در دانشگاه شهید بهشتی (۱۳۷۲) و دورهٔ‌ دکتری را در دانشگاه تبریز (۱۳۸۱) گذراند. او در حوزهٔ تاریخ معاصر ایران و مسائل نظری تاریخ، پژوهش و تدریس می‌کند. کتاب آموزشی «ایران بین دو کودتا» یکی از آثار مکتوب او است.

بخشی از کتاب ایران بین دو کودتا

«با رفتن رضاشاه انسداد سیاسی برطرف شد و جامعه ایرانی مجالی دوباره برای تجربه آزادی و دموکراسی به دست آورد. همان گونه که اشاره شد هنوز رضاشاه در تهران بود که انتقادها از او و دوره دیکتاتوری آغاز شد و شگفت این‌که اینک کسانی که پیش از این یار و همراه و بلکه گوش به فرمان او بودند جلو افتاده و در انتقاد از او گوی سبقت از دیگران می‌ربودند. زمانهٔ دیگری شده و روزگاری نو فرارسیده بود و اینان می‌خواستند که با انتقاد از دیکتاتوری و بدگویی از رضاشاه جایگاه و پایگاهی برای خود در اوضاع و احوال جدید ایجاد کنند. به قول یکی از روزنامه‌نگاران آن روزگار بازار ناسزاگویی به رضاشاه بسیار گرم بود. مجلس که طبق قانون اساسی مشروطه مهمترین رکن حکومت و بالاترین مرجع اقتدار بود می‌خواست دوباره جایگاه قانونی خود را که رضاشاه از آن گرفته بود احراز کند. از اینجا کشاکش میان مجلس (قوهٔ مقننه)، دولت (قوهٔ مجریه) و سلطنت و دربار آغاز شد که تا سقوط دولت مصدق و آغاز دورهای دیگر از دیکتاتوری پس از کودتای ۲۸ مرداد ادامه یافت. در عین حال با سقوط رضاشاه مردم و احزاب و مطبوعات آزاد دوباره سر بر آوردند که هر یک به درجات و به نحوی از انحا در رقابت و نبرد قدرت میان مجلس و دولت و دربار در دههٔ ۲۰ ش نقش بازی کردند. از دیگر سوی اعمال نظر و نفوذ سفارتخانه‌های بیگانه که در دورهٔ رضاشاه موقوف شده بود بار دیگر از سر گرفته شد و به عنوان یک عامل بسیار مؤثر در نبرد قدرت و روند تحولات دههٔ ۲۰ ش ایفای نقش کرد. روحانیت و نیروهای مذهبی و همچنین ایلات و عشایر و سران آنان که با اعمال سیاست‌های ویژه دورهٔ رضاشاه در محاق رفته بودند دوباره وارد میدان شدند و هر یک در صحنه سیاست ایران دههٔ ۲۰ ش نقشی برعهده گرفتند.»