کتاب بزرگترین زندان زمین

کتاب بزرگترین زندان زمین نوشتهٔ ایلان پاپه و ترجمهٔ مهدی خانعلی زاده و مریم قره گزلو است. انتشارات کتابستان معرفت این کتاب را در سال ۱۴۰۳ منتشر کرده است؛ کتابی در باب پیشینه‌ای از سرزمین‌های اشغالی.

درباره کتاب بزرگترین زندان زمین

کتاب بزرگترین زندان زمین (The Biggest Prison on Earth) را یک منبع جامع برای مرور تاریخیِ روند تبدیل باریکهٔ غزه به بزرگ‌ترین زندان روباز جهان دانسته‌اند. گفته شده که این کتاب می‌تواند تمام شبهاتی را که از سوی رسانه‌های غربی برای حمایت از اشغالگری و توجیه خونریزی‌های ذولت اسرائیل به‌صورت گسترده پمپاژ می‌شود، شفاف کند. نویسندهٔ این اثر که یک مورخ اسرائیلی است، معتقد است که واقعیت را باید با نگاه به وضعیت ساکنین کرانهٔ باختری که تلاش‌های متعددی برای مذاکره با اسرائیل داشته‌ند، دریافت؛ یا باید سراغ سرخ‌پوستان به‌عنوان ساکنین اصلی قارهٔ آمریکا رفت و روند محو خشونت‌بار آن‌ها از سرزمین مادریشان توسط اشغالگران انگلیسی و تأسیس کشور ایالات متحده را بررسی کرد. کتاب حاضر ۱۲ فصل دارد.

خواندن کتاب بزرگترین زندان زمین را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه در باب ‏‫‏جنگ اعراب و اسرائیل در ۱۹۶۷ میلادی، مناطق اشغالی و جنبه‌های اجتماعی این موضوع پیشنهاد می‌کنیم.

درباره ایلان پاپه

ایلان پاپه یک مورخ و فعال اجتماعی اهل اسرائیل است. او استاد دانشکدهٔ علوم اجتماعی و مطالعات بین‌الملل در دانشگاه اگزتر در بریتانیا، رئیس مرکز اروپایی مطالعات فلسطین همان دانشگاه و رئیس سابق مرکز مطالعات قومی - سیاسی اگزتر بوده است. در حیفا در اسرائیل متولد شد و پیش از رفتن به بریتانیا از سال ۱۹۸۴ تا ۲۰۰۷ استاد ارشد علوم سیاسی در دانشگاه حیفا و از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸ رئیس موسسهٔ مطالعات فلسطینی و اسرائیلی امیل توما در حیفا بود. او که از اعضای برجستهٔ جبههٔ دموکراتیک صلح و مساوات بود، در سال‌های ۱۹۹۶ و ۱۹۹۹ در فهرست انتخاباتی همین حزب برای انتخابات کنست قرار داشت. از جمله مورخان جدید اسرائیلی است که پس از انتشار اسناد مربوطه توسط دولت‌های بریتانیا و اسرائیل در اوایل دههٔ ۱۹۸۰ میلادی، به بازنویسی تاریخ شکل‌گیری اسرائیل در سال ۱۹۴۸ و اخراج یا فرار ۷۰۰٬۰۰۰ فلسطینی در همان سال پرداخت. به‌عقیدهٔ ایلان پاپه اخراج این افراد اقدامی ارتجالی نبود؛ بلکه موجب پاکسازی قومی در فلسطین شده و منطبق بر نقشهٔ دالت بود که در سال ۱۹۴۷ توسط رهبران آیندهٔ اسرائیل مطرح شد. او تشکیل اسرائیل را مقصر فقدان صلح در خاورمیانه دانسته است و صهیونیسم را خطرناک‌تر از نزاع‌طلبی اسلامی پنداشته و خواستار تحریم بین‌المللی دانشگاهیان اسرائیلی شده است. ایلان پاپه مؤلف کتاب‌های «پاکسازی قومی فلسطین» (۲۰۰۶)، «خاورمیانهٔ جدید» (۲۰۰۵)، «تاریخ فلسطین جدید: یک سرزمین، دو قوم» (۲۰۰۳) و «بریتانیا و نزاع عرب - اسرائیلی» (۱۹۸۸) و «بزرگترین زندان زمین»‌ (۲۰۱۷) است. 

بخشی از کتاب بزرگترین زندان زمین

«در سال ۲۰۰۴ ارتش اسرائیل ساخت یک شهر مصنوعی عربی را در صحرای نقب آغاز کرد. این شهر به‌اندازهٔ یک شهر واقعی بود، با خیابان‌ها (همه دارای نام)، مساجد، ساختمان‌های عمومی‌و ماشین‌ها. این شهر با ظاهری فریبنده که با هزینه‌ای بالغ بر ۴۵ میلیون دلار ساخته شد، در زمستان ۲۰۰۶، پس‌ازاینکه حزب‌الله در شمال با اسرائیل درگیر شد، به غزه ای جعلی تبدیل شد تا ارتش اسرائیل بتواند برای «جنگ بهتر» علیه حماس در جنوب آماده شود.

هنگامی‌که فرماندهٔ ستاد کل ارتش اسرائیل، دان حالوتس، پس از جنگ لبنان از این مکان ملاقات کرد، به مطبوعات گفت که سربازان «در حال آماده شدن برای سناریویی هستند که در همسایگی شلوغ شهر غزه رخ خواهد داد». یک هفته پس از بمباران شهر غزه، ایهود باراک در یک مانور جنگی شرکت کرد. وقتی‌که سربازان پیاده‌نظام شهر مصنوعی را فتح کردند، تلویزیون‌های خارجی از آن صحنه ها فیلم گرفتند. آن‌ها به خانه‌های خالی یورش برده و بدون شک «تروریست‌هایی» را که در آنجا پنهان شده بودند، کشتند.

در سال ۲۰۰۹، سازمان مردم نهاد اسرائیلی شکستن سکوت گزارشی از آمادگی اعضا، سربازان ذخیره و سایر سربازان خود برای عملیات سرب گداخته منتشر کرد؛ در این هنگام، حمله به شهر مصنوعی با حمله به غزهٔ واقعی جایگزین شد. نکتهٔ اصلی در این اظهارات این بود که سربازان در هنگام حمله به غزه گویی به یک دژ عظیم دشمن یورش می‌بردند: این را می‌توان از قدرت آتش به کار گرفته شده، فقدان هرگونه دستور یا رویه‌ای در مورد عملکرد صحیح در یک محیط غیرنظامی‌و حملات هماهنگ از زمین، دریا و هوا فهمید. ازجمله بدترین اقداماتی که آن‌ها در این مانور اجرا کردند، تخریب بی‌معنای خانه‌ها، پاشیدن بمب‌های فسفری به غیرنظامیان، کشتن غیرنظامیان بی‌گناه با سلاح‌های سبک و به‌طورکلی، اطاعت از دستورات فرماندهان خود برای اقدام بدون معیارهای اخلاقی بود. یکی از سربازان اظهار داشت که: «حس می‌کردی که مثل یک کودک شیرخوار با ذره‌بین هستی که مورچه ها را عذاب می‌دهد و آن‌ها را می‌سوزاند». مخلص کلام اینکه، آن‌ها اگرچه در شهر مصنوعی آموزش می‌دیدند، ولی تخریب کامل یک شهر واقعی را تمرین می‌کردند.»