کتاب یک بار فریبم بدهی

کتاب یک بار فریبم بدهی نوشته هارلن کوبن و ترجمه مهرآیین اخوت است که نشر هیرمند آن را منتشر کرده است. این رمان از همان صفحه‌های آغازین با صحنه‌ی خاک‌سپاری جویی و ذهن آشفته‌ی مایا استرن، فضایی پرتنش می‌سازد؛ زنی که هم با سوگ همسرش درگیر است و هم با پرسش‌هایی که مرگ او بی‌پاسخ گذاشته. ماجرا فقط درباره‌ی یک قتل نیست، بلکه درباره‌ی شک، حافظه، ترس و چیزهایی است که آدم‌ها از یکدیگر پنهان می‌کنند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب یک بار فریبم بدهی

کتاب یک بار فریبم بدهی نوشته هارلن کوبن رمانی معمایی و پرتعلیق است که سوگ، خشونت و بی‌اعتمادی را در کنار هم قرار می‌دهد. مرکز داستان مایا استرن است؛ زنی با پیشینه‌ی نظامی که پس از کشته‌شدن همسرش جویی، ناچار است هم با فشار عاطفی این فقدان کنار بیاید و هم با ابهام‌هایی روبه‌رو شود که هرچه پیش‌تر می‌رود بیشتر می‌شوند. فضای اثر از همان ابتدا بر پایه‌ی ناامنی شکل می‌گیرد؛ از مراسم تدفین تا بازجویی پلیس و از خانه‌ی خانوادگی تا خیابان و محل کار، همه‌چیز رنگ تردید گرفته است.
کتاب یک بار فریبم بدهی فقط بر کشف قاتل تکیه نمی‌کند، بلکه لایه‌ی مهمی از کشمکش آن در ذهن مایا جریان دارد. او زنی است که تجربه‌ی جنگ، انضباط نظامی و خاطره‌های تلخ گذشته را با خود حمل می‌کند و همین پیشینه باعث می‌شود واکنش‌هایش با دیگران فرق داشته باشد. رابطه‌ی او با دختر خردسالش، خانواده‌ی همسر، خواهرزاده‌هایش و دوستان قدیمی‌اش هرکدام بخشی از شخصیت او را روشن می‌کند. در این میان، گذشته‌ی نظامی مایا و رسوایی‌ای که نامش را درگیر کرده، به داستان بُعد دیگری می‌دهد و نشان می‌دهد که تهدید فقط به یک حادثه‌ی جداگانه محدود نیست.
کتاب یک بار فریبم بدهی در کنار تعلیق، تصویری از فرسودگی روانی و زندگی پس از ضربه را هم پیش می‌کشد. گفت‌وگوها تند و پرکشش‌اند و صحنه‌ها اغلب با جزئیاتی ساخته شده‌اند که حس مراقبت دائمی، سوءظن و آماده‌باش را منتقل می‌کنند. شخصیت‌ها نیز فقط در نقش همراه یا مانع ظاهر نمی‌شوند؛ هریک چیزی به این فضای ناپایدار اضافه می‌کنند. نتیجه، روایتی است که هم بر حرکت سریع ماجرا استوار است و هم بر این پرسش که وقتی اعتماد از بین می‌رود، چه چیزی از رابطه‌ها باقی می‌ماند.

خلاصه داستان یک بار فریبم بدهی

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
مایا استرن سه روز پس از قتل همسرش جویی در مراسم خاک‌سپاری او ایستاده و هنوز نمی‌تواند آنچه را در پارک رخ داده هضم کند. پلیس از او درباره‌ی جزئیات قتل می‌پرسد و پاسخ‌های دقیقش هم‌زمان شک‌برانگیز و قابل‌فهم به نظر می‌رسند. مایا که پیش‌تر خلبان ارتش بوده، با ذهنی همیشه آماده و بی‌اعتماد به اطرافش نگاه می‌کند؛ از پرستار بچه گرفته تا خانواده‌ی همسر و آدم‌هایی که شاید او را زیر نظر دارند. در کنار این خط اصلی، مرگ خواهرش، تنش با شوهرخواهرش و سایه‌ی گذشته‌ی نظامی‌اش مدام به زندگی او برمی‌گردند و ماجرا را پیچیده‌تر می‌کنند.

چرا باید کتاب یک بار فریبم بدهی را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب یک بار فریبم بدهی را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب تعلیق را از همان صحنه‌های آغازین وارد زندگی روزمره‌ی شخصیت اصلی می‌کند و فقط به معمای قتل محدود نمی‌ماند.
• خواننده با شخصیتی روبه‌رو می‌شود که سوگ، خشم و انضباط نظامی را هم‌زمان با خود حمل می‌کند و همین تضاد، مسیر داستان را متفاوت می‌کند.
• رمان نشان می‌دهد بی‌اعتمادی چگونه می‌تواند روابط خانوادگی، دوستی و حتی مراقبت از یک کودک را تحت‌تأثیر قرار دهد.
• گفت‌وگوهای تند و موقعیت‌های پرفشار، ریتم داستان را بالا نگه می‌دارند و کشش روایت را حفظ می‌کنند.
• این کتاب برای کسانی مناسب است که به داستان‌های معماییِ شخصیت‌محور علاقه دارند و می‌خواهند در کنار معما، با فشار روانی شخصیت‌ها هم همراه شوند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب یک بار فریبم بدهی به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های معمایی و جنایی که بر ابهام، تعقیب و بازجویی استوارند.
• خوانندگانی که به شخصیت‌های زخم‌خورده و مقاوم با گذشته‌ای پرتنش علاقه دارند.
• کسانی که داستان‌هایی با محور سوگ، بی‌اعتمادی و رازهای خانوادگی را دنبال می‌کنند.
• مخاطبانی که از روایت‌های پرکشش با صحنه‌های کوتاه و پیش‌روی سریع لذت می‌برند.
• خوانندگانی که می‌خواهند در کنار معمای اصلی، با اثر تجربه‌ی جنگ و خشونت بر زندگی شخصی شخصیت‌ها روبه‌رو شوند.

بخشی از کتاب یک بار فریبم بدهی

«جوُیی را سه روز بعد از قتلش خاک کردند. مایا چنان‌که شایستهٔ بیوه‌ای محزون و عزادار است سیاه پوشیده بود. خورشید با خشم و خروشی بی‌امان انگار بر زمین مشت می‌کوبید و او را به یادِ ماه‌های حضورش در بیابان می‌انداخت. کشیشِ خانوادگی‌شان مشغولِ گفتنِ مزخرفاتِ همیشگی بود، اما مایا گوش نمی‌کرد. به حیاطِ مدرسهٔ آن‌طرفِ خیابان چشم دوخته بود.
بله، قبرستان مُشرِف به یک مدرسهٔ ابتدایی بود.
مایا بارها و بارها از این خیابان گذشته بود، قبرستان در سمتِ چپش و مدرسهٔ ابتدایی در سمتِ راستش؛ اما تا الان هرگز متوجهِ غرابتِ چنین فضایی نشده بود. دوست داشت بداند اول مدرسه را ساخته بودند یا قبرستان را؟ چه کسی تصمیم گرفته کنارِ قبرستان مدرسه بسازد؟ یا برعکس؟ آیا اصلاً این هم‌نشینیِ پایانِ زندگی و آغازِ زندگی اهمیتی داشت؟ یا صرفاً وضعیتی کنایه‌آمیز و تلخ بود؟ مرگ نزدیک است، همیشه؛ یک نفس آن‌سوتر. پس شاید عاقلانه باشد که بچه‌ها را از همان سنینِ پایین با آن آشنا کرد.
مایا ذهنش را با تُرّهاتی مثلِ این پر می‌کرد و تماشا می‌کرد که تابوتِ جویی در دلِ خاک ناپدید می‌شود. حواست را پرت کن. کلیدِ کار در همین بود. حواست را پرت کن تا تحمل کنی.»