کتاب رگ یابی

کتاب رگ یابی (Trainspotting) نوشته اروین ولش با ترجمه رضا اسکندری‌ آذر در سال ۱۳۹۶ توسط نشر هیرمند منتشر شده است. این رمان که در سال ۱۴۰۰ به چاپ سوم رسید، داستان گروهی از جوانان اسکاتلندی را روایت می‌کند که درگیر اعتیاد، بیکاری و روابط پیچیده‌ی اجتماعی هستند. رمان حاضر با نگاهی بی‌پرده و گاه تلخ به زندگی روزمره‌ی این جوانان می‌پردازد و تصویری از جامعه‌ی اسکاتلند دهه‌ی ۱۹۹۰ میلادی ارائه می‌دهد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب رگ یابی

کتاب رگ یابی نوشته‌ی اروین ولش و رمانی است درباره‌ی زیستن در لبه؛ جایی که اعتیاد فقط یک عادت ویرانگر نیست و به بخشی از ریتم روزمره، روابط دوستانه، زبان، شوخی‌ها و حتی تصمیم‌های کوچک شخصیت‌ها تبدیل شده است. فضای اثر در محله‌های فرودست و خیابان‌های خشن می‌گذرد و از خلال رفت‌وآمد میان خانه‌ها، پاتوق‌ها، اتاق‌های تنگ و مسیرهای شهریْ تصویری از نسلی شکل می‌گیرد که میان خماری، ولگردی، خشم، میل جنسی، فقر و بی‌هدفی دست‌وپا می‌زند. عنوان رمان هم به‌خوبی با این جهان پیوند دارد؛ جهانی که در آن بدن دیگر فقط بدن نیست و به میدان فرسایش، نیاز و بقا تبدیل می‌شود.

رگ یابی بیشتر با کنار هم قراردادن صداها، موقعیت‌ها و تکه‌هایی از زندگی شخصیت‌ها پیش می‌رود. در این میان، رفاقت‌ها همزمان پناهگاه و منبع آسیبند. شخصیت‌های رمان نیز مدام به هم نزدیک می‌شوند، از هم سوءاستفاده می‌کنند، دوباره کنار هم قرار می‌گیرند و در چرخه‌ای از وابستگی و دلزدگی می‌گردند. طنز تلخ، پرخاش، هذیان، خاطره و گفت‌وگوهای تند حال‌وهوای این رمان را می‌سازد و باعث می‌شود اثر فقط شرح سقوط نباشد؛ ثبت نوعی نگاه به زندگی هم باشد؛ نگاهی که هم بی‌رحم است و هم گاه به‌شکل عجیبی آسیب‌پذیر.

رمان رگ یابی در کنار نمایش اعتیاد به موضوع‌هایی مثل مردانگی آسیب‌دیده، تنهایی، بدن بیمار، ترس از بیماری، میل به ترک و ناتوانی در ادامه‌دادن می‌پردازد. شخصیت‌ها میان تصمیم برای تغییر و بازگشت به چرخه‌ی قبلی معلق می‌مانند. این تعلیق، کشش اصلی رمان را می‌سازد. رمان حاضر تجربه‌ای از مواجهه با جهانی آشفته است که در آن شوخی و فلاکت، خشونت و درماندگی و میل به زنده‌ماندن و میل به نابودی کنار هم حرکت می‌کنند.

خلاصه داستان رگ یابی

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
مارک رنتون و دوستانش بیشتر وقتشان را میان تهیه‌ی مواد، تحمل خماری، پرسه‌زدن در شهر و درگیری‌های ریز و درشت می‌گذرانند. مارک برای فاصله‌گرفتن از این چرخه می‌کوشد؛ تلاشی که با وسوسه، درد جسمی، فشار محیط و کشش دوباره به همان جمع قدیم منتهی می‌شود. شخصیت‌های دیگر با شکل خاصی از آشفتگی زندگی می‌کند و همین رفت‌وآمد میان ذهن‌ها و موقعیت‌ها تصویری چندوجهی از سقوط و بقا می‌سازد. رمان رگ یابی بیش از آنکه درباره‌ی مصرف مواد مخدر باشد، درباره‌ی فرار، وابستگی، تحقیر، دوستی و ناتوانی در ساختن زندگی تازه است.

چرا باید کتاب رگ یابی را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب رگ یابی را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب تصویری بی‌پرده از زندگی روزمره‌ی شخصیت‌هایی ارائه می‌دهد که اعتیاد همه‌چیزشان را تحت‌تأثیر قرار داده است.
• خواننده با مطالعه‌ی این کتاب می‌تواند پیوند میان بدن، فقر، خشونت و روابط انسانی را دقیق‌تر ببیند.
• این اثر فقط به مصرف مواد محدود نمی‌ماند و فرسودگی روانی، رفاقت‌های ناسالم و میل به فرار را هم نشان می‌دهد.
• چندصدایی‌بودن روایت، جهان داستان را از زاویه‌های مختلف پیش چشم می‌گذارد و تجربه‌ی خواندن را یکنواخت نمی‌کند.
• طنز تلخ و لحن تند کتاب، سنگینی موضوع را به‌شکلی خاص منتقل می‌کند و از تبدیل‌شدن آن به گزارش صرف جلوگیری می‌کند.

خواندن کتاب رگ یابی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب رگ یابی به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های اجتماعی تیره و خشن که بر حاشیه‌های شهر تمرکز دارد.
• کسانی که می‌خواهند درباره‌ی تأثیر اعتیاد بر دوستی، بدن و زندگی روزمره بیشتر بدانند.
• مخاطبانی که با فضاهای تلخ، زبان تند و موقعیت‌های آشفته در رمان مسئله‌ای ندارند.
• علاقه‌مندان به آثاری که سقوط فردی را در پیوند با محیط اجتماعی نشان می‌دهد.

بخشی از کتاب رگ یابی

«آلاخون والاخون در لندن

ای بابا، پس کجا هستن این‌ها؟ مقصر خود حرامزاده‌ام هستم. حقش بود تلفن می‌کردم و می‌گفتم دارم می‌آیم لندن. آمدیم غافلگیرشان کنیم، خودمان غافلگیر شدیم. هیچ‌کس خانه نیست. در سیاه‌رنگ، چنان ظاهر سرد و عبوس و مرگ‌باری دارد که انگار می‌خواهد به من بگوید، اهل خانه سال‌هاست رفته‌اند و حالاحالاها هم قرار نیست برگردند؛ تازه اگر برگردند.

از شکاف مخصوص مرسولات سرک می‌کشم، اما نمی‌توانم ببینم پاکت‌نامه‌ای کف خانه افتاده یا نه.

از سر ناامیدی با لگد می‌افتم به جان در. خانم واحد روبه‌رویی ـ تا آنجاکه یادم هست، یک عجوزهٔ پیر ـ در را باز می‌کند و از لای آن سرک می‌کشد. طوری به من زل می‌زند، انگار می‌خواهد چیزی بپرسد. سگ‌محلش می‌کنم.

«خونه نیستن. چند روزی می‌شه نیومدن.» با بدگمانی به ساک ورزشی‌ام نگاه می‌کند، طوری که انگار مواد منفجره داخلش مخفی کرده‌ام.

زیر لب می‌گویم: «همینو کم داشتیم.» و از فرط ناراحتی رو می‌کنم به سقف، به این امید که این نمایش استیصال، زنکه را به گفتن چیزی شبیه این تشویق کند: «شما رو می‌شناسم. قبلاً اینجا ساکن بودی. حالا که این همه راه از اسکاتلند کوبیدی اومدی اینجا، باید حسابی خسته باشی. بفرما تو، بفرما یه فنجون چای میل کن و منتظر بمون تا دوستات بیان.»

اما چیزی که می‌گوید این است: «نه... دو روزی هست ندیدمشون.»

تف! لعنتی! اَه که هی! توی روحت!»