کتاب فرانتس کافکا

«فرانتس کافکا» نوشته کلاوس واگنباخ(-۱۹۳۰)، ادیب و منتقد آلمانی است و به زندگی ادبی فرانتس کافکا(۱۹۲۴-۱۸۸۳)، نویسنده آلمانی می‌پردازد. این کتاب برگرفته از رسالۀ دکتری وی در دانشگاه فرانکفورت درباره کافکا است. در بریده‌ای از کتاب می‌خوانیم: تصاویر ادبی برجستۀ قرن بیستم از‌آنِ فرانتس کافکا هستند. گرگور زامزا‌، فروشندۀ سیار، یک روز صبح چشم باز می‌کند و می‌بیند به حشره‌ای بدل شده است. پسر به حکم پدر تن می‌دهد. کارل جوان همان‌قدر در امریکا سرگردان می‌شود که پزشک جا‌افتادۀ دهکده گرفتار در روزگاری سراسر نکبت. یوزف ک. بی‌هیچ جرمی زندانی می‌شود. مرد مساح می‌خواهد به شهروندی پذیرفته شود. ماشین سرزمین محکومان و افسر مسئول آن، پتر سرخ در شرح دوران بوزینگی‌اش نامه‌ای برای رؤسای فرهنگستان می‌نویسد. گراکوس شکارچی و یوزفینه موش آوازه‌خوان، آن اولی مرگ و دومی هنری بی‌ثمر دارد. آفرینندۀ این مناظر به‌هیچ‌وجه مردی دنیا‌دیده و اهل مسافرت نبود. زندگی او عاری از تلاطم‌های مداومی است که زندگینامه‌های نویسندگان قرن بیستم آکنده از آنها است. خبری از مسافرت‌های طولانی، تجربیات فراوان تحصیلی یا مراوده و دیدارهای مهم با همکاران هم نیست، کافکا حتی از میان معاصران برجستۀ اتریشی‌اش تنها شمار اندکی را می‌شناخت. اگر‌چه با آثارشان آشنایی داشت، اهل مشارکت در بحث‌های ادبی نبود. در نهایت در نقش شنونده‌ای کم‌حرف و ساکت در این گفت‌و‌گوها شرکت می‌کرد، یادداشت‌هایی را آن هم فقط بنا به سفارش، برای روزنامه‌ها و مجله‌ها می‌فرستاد و مراوداتش به جمعی انگشت‌شمار از دوستانش محدود می‌شد؛ زندگی‌ای با ماهیت شهرستانی، به عبارتی «محلی»، آن‌گونه که زندگی شتیفتر، نویسندۀ اتریشی یا ییتس، شاعر ایرلندی بود. فرانتس کافکا، در پراگ به‌دنیا آمد، به‌ندرت شهر زادگاهش‌ را ترک کرد و پس از زندگی کوتاه چهل‌و‌یک ساله‌، در همان‌جا در قبرستان اشتراشنیتسر به خاک سپرده شد. چهارده سال در حرفۀ حقوقدان در «مؤسسۀ بیمۀ سوانح کارگری پادشاهی بوهم» در پراگ مشغول به کار بود. در تمامی آن سال‌ها تنها آرزویش یافتن مجالی برای قلم‌زدن‌های عصرگاهی یا شبانه بود.