کتاب به یاد دار

کتاب الکترونیکی «به یاد دار» نوشتهٔ لیزا جنووا با ترجمهٔ ماندانا فرهادیان در نشر بیدگل چاپ شده است. در کتاب «به یاد دار»، با عنوان فرعی «علم حافظه و هنر فراموشی» می‌آموزیم که خاطرات چگونه ساخته می‌شوند و ما چگونه آن‌ها را بازیابی می‌کنیم.

درباره کتاب به یاد دار

حافظه مجموع چیزهایی است که به یاد می‌آوریم و فراموش می‌کنیم، و در هردو علم و هنر وجود دارد. آیا تا فردا آنچه را امروز آموخته‌اید و تجربه کرده‌اید فراموش می‌کنید، یا اینکه جزئیات و درس‌های امروز را تا چند دههٔ بعد به‌خاطر خواهید آورد؟ در هر دو صورت، حافظهٔ شما به‌طرز معجزه‌آسایی قدرتمند و بی‌اندازه خطاپذیر است و کار خودش را می‌کند. همهٔ خاطرات یکسان خلق نمی‌شوند. حافظهٔ مربوط به لحظهٔ حاضر، مربوط به نحوهٔ انجام کارها، چیزهایی که می‌دانید، چیزی که همین الآن رخ داد، آنچه بعداً قصد انجامش را دارید‌، هر حافظه‌ای به روشی کاملاً متفاوت در مغز شما پردازش و سازمان‌دهی می‌شود. کتاب «به یاد دار» به این شباهت‌ها و تفاوت‌ها در نحوهٔ به‌یادسپاری و پردازش اطلاعات جدید و قدیمی در حافظهٔ ما می‌پردازد و دربارهٔ فراموشی و انواع آن صحبت می‌کند.

کتاب به یاد دار را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به علاقه‌مندان به روان‌شناسی و علوم اعصاب پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب به یاد دار

«ایجاد حافظه در چهار مرحلهٔ اساسی انجام می‌گیرد: رمزگذاری. مغز شما تصاویر، صداها، اطلاعات، هیجان و معنای آنچه شما ادراک کرده و به آن توجه کرده‌اید را می‌گیرد و تمام آنها را به زبان عصب‌شناختی ترجمه می‌کند. تثبیت. مغز شما مجموعهٔ قبلا نامرتبطی از فعالیت‌های عصبی را در قالب الگوی واحدی از اتصال‌های مرتبط به هم پیوند می‌دهد. ذخیره. این الگوی فعالیت در طول زمان از طریق تغییرات ساختاری و شیمیایی ماندگار در آن سلول‌های عصبی حفظ می‌شود. بازیابی. حال شما از طریق فعال‌سازی این اتصال‌های مرتبط چیزهایی را که آموخته و تجربه‌کرده‌اید دوباره مرور می‌کنید، به‌یاد می‌آورید، می‌شناسید و تشخیص می‌دهید.

برای آنکه حافظهٔ طولانی‌مدتی ایجاد‌شود که بتوانید آن را آگاهانه بازیابی‌کنید تمام این چهار مرحله باید اجرا‌شوند. باید اطلاعات را به مغزتان وارد کنید. باید اطلاعات را در‌هم ببافید. باید اطلاعات درهم‌بافته را از طریق تغییراتی پایدار در مغزتان ذخیره‌کنید. و سپس باید هر زمان که به اطلاعات بافته‌شده نیاز دارید بتوانید به آنها دسترسی پیدا کنید.

چگونه مجموعه‌ای از فعالیت‌های عصبی قبلا نامرتبط به شبکهٔ عصبی درهم‌تنیده‌ای تبدیل می‌شود که ما آن را به‌صورت خاطره‌ای مجزا تجربه می‌کنیم؟

به‌طور کامل نمی‌دانیم که چگونه چنین اتفاقی می‌افتد، اما دربارهٔ اینکه این اتفاق در کجا می‌افتد خیلی چیزها می‌دانیم. اطلاعات موجود در تجربه‌ای که مغز شما گردآوری‌شان کرده‌است‌یعنی ادراک‌های حسی، زبان، اشخاص، اشیا، مکان‌ها، زمان‌ها و علت‌ها‌از طریق بخشی از مغز به‌نام هیپوکامپ به‌هم می‌پیوندند.

هیپوکامپ ساختاری است به شکل اسب‌دریایی در اعماق قسمت میانی مغز، که برای تثبیت حافظه ضروری است. این به چه معناست؟ هیپوکامپ خاطرات شما را به‌هم پیوند می‌زند. هیپوکامپ بافندهٔ حافظهٔ شماست. چه اتفاقی افتاد؟ کجا و چه وقت اتفاق افتاد؟ معنایش چیست؟ احساس من نسبت به آن چه بود؟ هیپوکامپ تمام این اطلاعات مجزا را از قسمت‌های مختلف مغز به‌هم پیوند می‌دهد، و آنها را به‌صورت واحدی قابل‌بازیابی از داده‌های مرتبط درمی‌آورد؛ نوعی شبکهٔ عصبی که وقتی برانگیخته شود به‌شکل خاطره تجربه می‌شود.»